Makatanggap Novels & Stories

Umiiyak siya at bakas sa kanyang mga mata ang takot. Mariin akong napapikit. Sa ngayon ay hindi ko pa siya kayang makita matapos niya akong ipahiya sa maraming tao. Tiningnan ko si Matteo at nahuling nakatitig pala ito sa akin. May kakaiba sa kanyang mga mata na hindi ko matukoy kung ano. Suddenly, my heart beats fast and I don't know why. Kaagad akong nag-iwas sa kanya ng tingin tsaka muling binalingan si Mama.

Natatakot rin akong makita ang sarili ko na isasakripisyo ang aking nararamdaman dahil hindi ito tama. Walang tama sa aming dalawa dahil magkapatid kami. Bawal sa mga mata ng tao lalo na sa mata ng diyos. Nanubig ang aking mata at pilit kong iniwas iyon kay kuya. Tinawag nito ang pangalan ko ng hindi ako sumagot.Pinagtuonan ko nalang ng pansin ang boteng walang laman sa aking harapab at ang pag hampas ng mabining hangin.

“You look great. As in… breathtaking.” May halong gulat, paghanga, at ‘di maipaliwanag na pagkalito. Pero ‘yung tingin—solid. Kumikislap ang mga mata nito, para bang may gusto itong sabihin pero hindi alam kung paano.

Hindi nya tuloy maiwasang 'di mailang isipin pa lang nyang nasa likuran ito at nakatingin lang sa kanila. 'Gaga ka ba, bakit ka naman nya titingnan, aber?' bulong na naman nya sa sarili. 'Wag kang umasa baka masaktan ka lang. Ang mga kagaya nya siguradong pipili ng mas bagay sa kanila na ka level rin nila. Kaya wag mag expect na magugustuhan ka nya.' hindi nya maiwasang bumuntong- hininga sa isiping iyon.

"Go to them." "Papa? Kuya?" Napatayo sa gulat si Mateo. Kinurap niya ang mga mata na parang naninigurado kung tama ba ang nakikita niya pero nang mapagtantong hindi siya namamalik-mata ay tumingin sa akin. "A-ate..." Namuo ang luha sa mga mata niya. Tumulo ang luha sa mga mata ko. Ramdam ko ang tuwa sa d****b ko dahil sa nakikita kong saya sa mga mata niya. Niyakap ko si Mateo.

Tumingin ako sa sahig, mabilis ang kurap ng mga mata. "Anong part ng 'mababaliw ako sa 'yo' ang hindi mo naintindihan?" Nasa tapat ko na si Mateo. Damang-dama ko ang init na nanggagaling sa kanya. "Kaya kong mabuhay nang wala siya habambuhay. Pero hindi ko kayang lumipas ang isang araw na wala ka. Kailangan ko bang ulitin?" Tumingin ako sa kanya, pinunasan ko ang ilalim ng mga mata ko para hindi masira ang makeup. Hindi ako iiyak. Hindi dito. Hindi sa harap nila.

“Mm, oo.” Sa harapan, bahagyang tumaas ang tingin ni Cormac. Tinitigan niya ang repleksyon ng babae sa rearview mirror. Ang mga pilik-mata nitong bahagyang nakayuko— manipis at marupok, parang pakpak ng paruparo.

Ibig sabihin, may-ari sila ng resort? Habang nag-uusap sila ng matanda, hindi ko maiwasang makaramdam ng kaba. Ano ba itong napasukan ko? Akala ko simpleng lalaki lang si Matteo, pero base sa nakikita ko ngayon, mukhang hindi siya basta-basta. Napansin ko ang paglingon ng matanda sa akin. Matalim ngunit mahinahon ang kanyang tingin, tila sinusuri niya ako mula ulo hanggang paa.

Bahagyang umangat ang gilid ng labi ng lalaki. Malamig at walang pakialam ang mukha niya, at hindi iyon nakaligtas sa paningin ni Andrea. Lalo siyang nainis. Sigurado siyang inakala ni Matteo na sinadya niyang sumandal sa kanya. At tama ang hinala niya. Ganito nga ang iniisip ni Matteo. Puno ng pangmamaliit ang kanyang mga mata.

May kakaibang determinasyon sa kanyang mga mata na hindi ko pa kailanman nakita. Damn. Matinding kaguluhan ito. ***** LMCD22