Mangkukulam In The Philippines の小説・ストーリー

A clan that owned the famous and biggest sugarcane from Hacienda Rosario, Manapla. Yes. The owner of Gaston Ancestral House was my Uncle. Minana naman ng papá ni Lola ang sikat na The Ruins. Formally known as the Taj Mahal of the Philippines. "Uncle Demi, I'm looking forward to seeing everyone," I replied with a smile. Calix chimed in, "You're in for a wonderful time, Margaret. Mas lumaki pa ang angkan, at may mga bagong mukha na mamemeet mo pagdating sa Lacson."

Sabay kaming lumabas ng aming silid, parang ready harapin kung anuman ang naghihintay sa amin. Hindi kagaya ng kay Maui, mas marami na ang tao ngayon. Halos puno ang venue; nag-aalugan ang ilaw sa kisame, may halo ng ingay ng halakhakan, bati, at mga kaluskos ng kamera. Mga kamag-anak na wala noon at mga kaibigan ng Palanca ay nandito ngayon, parang biglang nagsulputan ang lahat ng sangay ng pamilya at lahat pa ng kaibigan nila sa bawat sulok ng Pilipinas.

"Manang, can you cook pancit please! I want pancit only no more sahog or whatever even gulay don't put it Manang, okay?" Lambing ko kay Manang ngayong Umaga. Si Marcos naman ay hindi nakapasok dahil pinagod ko kagabi.

"Thanks, Aya! It means a lot coming from you. What's up? Kamusta na? Are you still in the Philippines?" "Yeah. Well, I was talking to some folks here, and there's a fantastic opportunity for you. We're organizing a major art event in Manila, and we'd love for you to be one of the featured artists." excited at natutuwang sabi niya. Nanigas naman ako sa kinauupuan at hindi agad nakagalaw. Parang akong binuhusan ng malamig na tubig habang malakas na kumakabog ang dibdib ko.

“Pati calling card gold-plated pa.” “Putek! Big brother pala ‘yun!” napamura si Kim, halos mahulog ang bag sa sobrang excitement. “Ang lalim naman magtago no’n? At hindi ka pa n’ya kilala? Aba, ibig bang sabihin, hindi pa sapat ang kasikatan mo dito sa lugar ng Manila?”

Bago pa man sila tuluyang mapuno ng emosyon, biglang sumigaw si Neng mula sa may bintana, “Ay! Dumating na po si Mang Pilo! May dala raw na bagong ani ng mangga!” Si Mang Pilo ay asawa ni Aling Lukring, na isa ring nagtatrabaho sa mga Monasterio. Natawa si Aling Lukring sa reaksyon ng dalagang si Neng. “Aba, ayos! Tamang-tama, magbalat tayo niyan para sa panghimagas. Hija, gusto mo bang sumama sa labas? Ipapasyal muna kita sa buong bakuran para makita mo kung gaano kalaki ang lupang sakop dito sa lumang bahay."

Maya't-maya rin kung lumingon sa'kin si Lino kaya nginingitian na lang namin ang isa't-isa. "Tama siya. Hindi ko nanaising malagay sa panganib ang aming anak." Lalo pa't may naririnig ako tungkol sa himagsikan. Maraming himagsikang naganap sa Pilipinas pero ang nagtagumpay lang ay ang himagsikang pinangunahan ni Bonifacio at ng KKK.

Peste, manananggal ata ang mga ito! Sa sobrang takot ko ay agad kong itinaas ang espada ko at iwinasiwas yun sa ere hanggang sa may natamaan ako at nakarinig ako ng sigaw. Napatingin ako sa lupa at bumagsak doon ang aking tinamaan kaya agad ko itong nilapitan at sinaksak para tuluyan na mamatay. The freaking demon looks like a monster to me! Kung sa pilipinas ito, considered na itong aswang! Fuck! I don't like aswang! But I am trying to remind myself that this is not somekind of folk lore monster in the Philippines. These are demons.

Mas gusto raw nito ang tahimik na buhay sa Manila. "Lolo is here. Yehey!" Masayang sigaw ni Marizca. Napatalon-talon pa ito sa sobrang tuwa. Napakabibo ng bata at sobrang masayahin. Kaya hindi rin nakaramdam ng lungkot si Marilyn sa ibang bansa.

Malawak ang bakuran ng mansyon at mukhang nasa isang hektarya ang lawak no’n. May swimming pool na olympic size. May shooting range, archery, gym, boxing ring at kung anu-ano pa. Every month we have competition to win for a hundred pesos. Isa sa pakulo ni Miko para ganahan kaming mag-ensayo at para palakasin ang mga sarili. “You have to deal with Dr. Dante Domingo, Shiv,” aniya nang makapasok kami sa planning room. “A doctor?” Tanong ko nang makalapit table kung saan naroon na ang mga documents na kinakailangan namin.