Manila By Night Mga Nobela at Kwento

“I’ll be in Manila for two days. Do you want to come with me?” “Manila?” pag-uulit niya at napaisip. Kung tama ang pagkakaalala niya, Manila is the most crowded place in the Philippines. And most polluted, according to what they all say. Kaya naman sa ideyang mananatili roon ay napangiwi siya. “Uhm, no.” Umiling siya. “I don’t think I can survive a day in a city. I want to continue breathing the fresh air of this place. I love staying here. And I think I’ll be fine here.”

mahina nitong bigkas. Hindi naman ako umimik bagkos, itinutok ko ang mga mata ko sa mga billboards na nadadaanan namin. Sa totoo lang, magandang manirahan dito sa Manila. Nandito ang lahat. City life, malapit din sa kambal na sila Carlito Vance at Vianna Claire at kung anu-ano pa. Pero, wala akong balak na ipagpalit ang hasyenda Fuentes. Sa lupain na iyun lang ako nakakaramdam ng tunay na kapanatagan ng kalooban.

Masyadong maingay, masyadong mausok, at masyadong... mapagpanggap. Iyan ang unang pumasok sa isip ni Shanaia habang nakasandal sa leather couch ng CC9. The high-end bar owned by the elusive billionaire Rhamesis Wilton he was the epitome of Manila’s elite nightlife. Glass chandeliers hung like frozen rain from the ceiling, reflecting the neon violet lights that bathed the elite crowd in a sultry glow.

Hinayaan niya ang kaibigan nang magpaalam itong baba sandali at may kukunin lang na inorder. Binilinan pa siya ng kaibigan na huwag siyang muling gumawa ng makakapag-triggered kay kamatayan at baka hindi raw siya sasantuhin. Nagkibit lang siya ng balikat. Basta si Marie ang dahilan, bakit hindi. Tumayo siya at tinungo ang dulo ng terrace at mula sa kaniyang kinatatayuan, kitang-kita niya ang malawak na Metro-Manila Night City. Nagkikislapan ang mga ito sa ganda.

Kabanata 50: Pagharap sa Lipunan Ang Maynila ay kumikislap sa gabi, ang mga ilaw sa kalsada ay parang naglalagay ng frame sa isang mundong puno ng posibilidad at intriga. Ngunit sa loob ng isang marangyang hotel ballroom, ang mundo ni Adrian ay tila nagiging mas malaki, mas komplikado, at mas mabigat kaysa sa dati.

Pagharap niya sa tanawin ay sandaling natigilan si Cinderella. Mild ang ihip ng hangin sa terrace, sakto lang para magbigay ng lamig sa balat habang sinisikatan ng araw ang cityscape ng Manila. Mula sa kinatatayuan ni Cinderella ay tanaw ang mga rooftops ng ibang mansyon, ang kalmadong mga puno at ang unti-unting paggising ng siyudad.

Buong araw kaming nagbyahe. Sabado ng gabi nang makarating kami sa Manila. Pagod na pagod si Nathan, pero sobrang saya niya sa biyahe. Bago sa kanya ang lahat. Nag-ayos kami, umorder ng pagkain, at pagkatapos kumain, natulog na agad kami. Nang Linggo, naglibot kami sa lungsod. Napakalaki talaga ng Manila!

Para mailayo siya sa pamilyang kayang pumatay para sa pangalan at kayamanan. Para iligtas siya sa dugo ng El Zamora. Humigpit ang hawak ko sa aking palad. Hindi ko alam kung ilang beses ko nang kinurot ang sarili ko para lamugin ang panic sa dibdib ko. Narating namin ang Manila bandang hapon. Medyo mabigat ang traffic, maraming taong pagod, mga ilaw na nag-uumpisang magdilim habang papasok sa gabi ang araw.

“Reschedule the Cavite group for tomorrow. Sabihin mo urgent yung call ni Cheng. And... tell them I’ll make up for it with an exclusive dinner invitation next week.” “Noted, Sir.” Nang makaalis siya, saka ko lang pinatong nang maayos ang suit ko sa likod ng upuan at umupo. I pressed a button under my desk. The large tinted window behind me adjusted automatically—dimming the city lights to a soft grey hue. The skyline of Manila at night was one of the things I found strangely comforting. From here, mataas, malayo sa gulo. Pero kahit gano’n, tonight, my mind wasn’t with the numbers or meetings.

KABANATA 82 “Walang Iba” Huminto ang taxi sa harap ng isang modernong condominium sa Maynila. Mataas, elegante, at tahimik sa labas—tila walang bakas ng unos na sumalubong sa damdamin ni Emma. Hawak niya ang overnight bag, at sa ilalim ng mga matang mapungay mula sa puyat at pagod, ay naroon ang matinding kaba.