Manila By Night Novels & Stories

Ang inosenteng ngiti ng anak ang tanging nagbibigay ng lakas sa kaniya para hindi mag-collapse sa sobrang kaba. The Manila Peninsula was a fortress of gold and flashbulbs. As the black SUV pulled up to the red carpet, the roar of the paparazzi was deafening. Jace sat beside her, his presence a dark, looming force. Hindi ito nagsasalita simula nang umalis sila sa opisina, but she could feel his eyes roaming over her profile.

Ng makarating ng tacloban at makabili ng ticket papuntang manila ay hinintay nalang nila ang flight pagkaraan ng ilang minuto ay lulan na sila ng eroplano papuntang manila. Nakatulog si Peter sa bisig ni Troy dahil sa pagud ng biyahe mula samar to tacloban. Ginising lang ito ni Troy ng makarating sila ng Manila. Pagkalabas ng NAIA ay dumiretso agad sila sa condo unit ni Troy at hinayaan ang nobyo na ipagpatuloy ang pagtulog dahil pagud daw ito habang siya ay nagluto ng kakainin nila dahil ramdam niya na pag ito gumising ay gutom ito.

Sariah’s POV Ang gabi sa Maynila ay tila isang malaking bitag. Mula sa ika-50 palapag ng Montenegro Tower, ang bawat ilaw ng mga sasakyan sa ibaba ay parang mga aninong pilit na tumatakas sa dilim. Pero alam ko ang totoo: walang tumatakas. Lahat sila ay nakakulong sa sistemang binuo namin—o mas tama sigurong sabihin, sistemang binuo niya, na ngayon ay kinakabit-kabit ko na parang isang sirang puzzle.

I grimaced because of its badtaste. Pinahiran ko gamit ang likod ng kamay ang aking labi. Pinanood ko ang mga bituin na nagkalat sa kalangitan. Tila ba nagbubunyi ito habang pinalilibutan ang buwan. Walang ganito sa Manila. Puro usok at pulusyon lamang ng meron doon, isama mo pa ang krimen. "Let's go back inside." I hardly closed my eyes. He's really a moment-wrecker. Why he followed me here, just to convince to go back inside?

gulat niyang sagot sa akin. Napanganga ako sa sinabi niya! ------- Faith's POV Umuulan ng malakas sa labas. Tanda na nag landfall na ang malakas na bagyo na tatama sa Visayas. Umuulan lamang dito sa Maynila dahil sa tail-end ng bagyo na iyon. Narinig ko sa balita na grabe daw ang pinsala ng bagyong iyon sa mga probinsya ng Visayas. Sana hindi kulang ang mga ito sa doktor. Lalong-lalo na sa panahon ngayon kailangan nila ng doktor.

Kapag nasa probinsya ka at nakasakay ka ng jeep o bus o tricycle man yan ay ang mga puno at halaman ang halos na makikita mo at ang mga kabahayan ay hindi naman gaanong malalaki at halos wala ng ibang palapag. Dito sa Manila ang makikita mo ay nagtataasang mga building, bahay na mala mansyon ang paggawa, meron ding malalakihang billboard at halos mga sasakyan ang nakikita ko at kasing dami pa rin na mga tao. Sa amin halos karamihan ay tulog na ang mga tao sa oras na ito pero dito marami pa rin ang mga gising. Kinuha ni Carlos ang kaliwang kamay ko at dinala sa kanyang bibig habang may malapad pa rin ang ngiti ng kanyang mga labi.

There is also a lamp hanging above the ceiling. The woman led us to the outdoor tables, strategically placed next to glass railings. In front of us, the beautiful city lights illuminated Manila in all its glory. From this vantage point, we were treated to a clear view of the entire city. It was a sight that left me in awe, reminding me of the vibrant energy and charm that Manila has to offer.

"Welcome back to the Philippines, sir." Malapad na napangiti ako nang marinig ang pagsalubong na iyon ng mga flight attendant. I am finally back. Sa wakas ay nakabalik na rin ako sa Pilipinas pagkatapos ng anim na buwan na pananatili sa Canada. Ngunit kumpara sa iba ay hindi ako nagtungo doon para magbakasyon o mamasyal. Kundi naroroon ako para tapusin ang isang Class S mission na ibinigay sa akin ni Boss Libra.

Tahimik lang akong nakamasid sa mga dinadaanan namin. Gabi na pala. Pero gayunpaman maliwanag pa din ang buong paligid dahil sa mga nakabukas na ilaw sa mga poste. Iba talaga dito sa Manila. Ang daming sasakyan at abala palagi ang mga tao.

nautal namang sagot ng dalaga at tuluyan na siyang bumaba. Pagkababa ni Maria ay napagmasdan niya ang Manila. Napaka-ingay, kahit madaling araw pa lamang ay madami ng mga tao at mga sasakyan. Napapaisip siya kung saan siya pupunta at tutuloy pansamantala. As in nangangapa pa talaga siya sa dilim lalo na sa bagong lugar na kinatatayuan niya ngayon.