Romans & histoires Manila By Night

The quiet rhythm of the rolling limousine was a stark contrast to the chaotic battlefield they had just left behind. Outside, the city lights of Manila began to flicker to life as dusk settled over the metropolis, casting long, golden reflections across the leather interior of the vehicle. For the first time in what felt like days, the crushing weight of public scrutiny had been lifted, leaving an unexpected, heavy calm in its wake.

Mukhang nakatulog na si Seiya sa leeg ko, ramdam ko ang paglalim nang hinga niya hindi na rin nangungulit ito. Hinayaan kuna lang at tumingin sa daan. Ibang-iba talaga ang Manila sa probinsya. Halos mga nagsisitaasang buildings ang nakikita dito. Grabe rin ang pulasyon ng hangin dito at ang daming mga taong kalye. Kaya hindi ko maintindihan kung bakit guston-gusto ng mga kabataan na pumunta dito. Siguro masyado silang nahuhumaling sa mga nakikita nila sa tv at nababasa sa mga libro.

CHAPTER 17: The Enemy of My Enemy ​Manila looks different when you're crying in the back of a Toyota Vios. ​When I was in Atticus's limousine, the city looked sparkling. The lights of EDSA looked like stars. The rain looked romantic. ​Now? Inside this Grab car that smelled of lemon air freshener and cigarette smoke, Manila looked ugly. The lights were blurry. The rain was just mud. ​"Ma'am, sigurado po ba kayo dito?" tanong ni Manong Driver, looking at me through the rearview mirror with concern.

Ang inosenteng ngiti ng anak ang tanging nagbibigay ng lakas sa kaniya para hindi mag-collapse sa sobrang kaba. The Manila Peninsula was a fortress of gold and flashbulbs. As the black SUV pulled up to the red carpet, the roar of the paparazzi was deafening. Jace sat beside her, his presence a dark, looming force. Hindi ito nagsasalita simula nang umalis sila sa opisina, but she could feel his eyes roaming over her profile.

Ng makarating ng tacloban at makabili ng ticket papuntang manila ay hinintay nalang nila ang flight pagkaraan ng ilang minuto ay lulan na sila ng eroplano papuntang manila. Nakatulog si Peter sa bisig ni Troy dahil sa pagud ng biyahe mula samar to tacloban. Ginising lang ito ni Troy ng makarating sila ng Manila. Pagkalabas ng NAIA ay dumiretso agad sila sa condo unit ni Troy at hinayaan ang nobyo na ipagpatuloy ang pagtulog dahil pagud daw ito habang siya ay nagluto ng kakainin nila dahil ramdam niya na pag ito gumising ay gutom ito.

Sariah’s POV Ang gabi sa Maynila ay tila isang malaking bitag. Mula sa ika-50 palapag ng Montenegro Tower, ang bawat ilaw ng mga sasakyan sa ibaba ay parang mga aninong pilit na tumatakas sa dilim. Pero alam ko ang totoo: walang tumatakas. Lahat sila ay nakakulong sa sistemang binuo namin—o mas tama sigurong sabihin, sistemang binuo niya, na ngayon ay kinakabit-kabit ko na parang isang sirang puzzle.

I grimaced because of its badtaste. Pinahiran ko gamit ang likod ng kamay ang aking labi. Pinanood ko ang mga bituin na nagkalat sa kalangitan. Tila ba nagbubunyi ito habang pinalilibutan ang buwan. Walang ganito sa Manila. Puro usok at pulusyon lamang ng meron doon, isama mo pa ang krimen. "Let's go back inside." I hardly closed my eyes. He's really a moment-wrecker. Why he followed me here, just to convince to go back inside?

gulat niyang sagot sa akin. Napanganga ako sa sinabi niya! ------- Faith's POV Umuulan ng malakas sa labas. Tanda na nag landfall na ang malakas na bagyo na tatama sa Visayas. Umuulan lamang dito sa Maynila dahil sa tail-end ng bagyo na iyon. Narinig ko sa balita na grabe daw ang pinsala ng bagyong iyon sa mga probinsya ng Visayas. Sana hindi kulang ang mga ito sa doktor. Lalong-lalo na sa panahon ngayon kailangan nila ng doktor.

"Welcome back to the Philippines, sir." Malapad na napangiti ako nang marinig ang pagsalubong na iyon ng mga flight attendant. I am finally back. Sa wakas ay nakabalik na rin ako sa Pilipinas pagkatapos ng anim na buwan na pananatili sa Canada. Ngunit kumpara sa iba ay hindi ako nagtungo doon para magbakasyon o mamasyal. Kundi naroroon ako para tapusin ang isang Class S mission na ibinigay sa akin ni Boss Libra.

Agad lumapit si Alyanna, at matapos marinig ang sinabi ni Gilbert, napalawak ang mata niya sa gulat at napanganga. Sobrang kabaliwan ng plano ni Gilbert. Punong-puno ng liwanag at kulay ang gabi sa Manila at bawat sulok ay kumikislap sa neon lights. Nakatayo si Clark sa tuktok ng building ng kumpanya at pinagmamasdan ang pinakamagandang tanawin.