Maria Clara Tagalog Mga Nobela at Kwento

~Tana~ Ako nga pala si Maria Santana Anciano Santisima a.k.a Tana! Ang layo ng palayaw ko sa pangalan ko at ewan ko ba kanila mama't papa kung bakit nilagyan pa nila ng Maria, eh, lumaki naman akong malandi. Charot! Malandi man ako sa inyong paningin at least sa mga crush ko lang!

Napatingin naman ang lahat kay Erika, habang si Maria ay halatang inis nang mahinto ang pagbida niya sa sarili. "Eto, maganda pa rin." Kibit-balikat at walang kagana-ganang sagot ni Erika. "Oo nga! Mas lalo ka pang gumanda, Erika. Naku, siguro inggit na inggit na naman itong si Maria. ‘Di ba, Maria? ‘Di ba?" inosenteng sabi ni Kiara, na halatang walang balak mang-asar pero, as usual, walang preno ang bibig.

Napayuko ulit ako. "Pansin kong panay habit mo na ang pagyuko. Kahit naman ano'ng gawin mong pagtatago sa mukha mo'y halatang namumula ka sa sobrang kilig o hiya," nakangiting tugon nito sa akin. "Ha?! W-what do you mean?!" medyo nauutal kong tanong dito na may halong gulat. "Hindi mo naman kailangan na mahiya. Ibang-iba ang Hera na kilala ko ngayon kaysa noon. Honestly, sobrang mahiyain ang version mo. Ugaling Maria Clara. While the other one before is a fierce one."

Walang reaksyon na sabi ko. "Huwag mo akong english-an. Ano, girlfriend ka ba niya?" Maarteng sabi niya. Sasagot na sana ako nang may isang matanda na nagsalita. "Rea, tigilan mo nga si Ma'am. Bumalik ka na roon." Utos sa kaniya ng matanda at sa palagay ko ay siya ang mayordoma nitong bahay. Tiningnan muna ako nung Rea bago siya umalis sa harapan ko.

wika niya, mahina ngunit puno ng damdamin. “Eh, may masaya bang umiiyak, Pia, ineng?” tugon naman ni Aling Clara na may halong biro. Napailing pa ito at bahagyang kumindat, animoy tinutukso siya upang magaanin ang sitwasyon. “Oo nang,” sagot ni Seraphina na ngayon ay bahagya nang nakangiti. “Tears of joy ang tawag doon.”

SHAINA "O, sige. Hindi ko sasabihin sa kanya kung nasaan ka man ngayon, Shaina. 'Wag kang mag-alala dahil kahit pilitin niya ako ay hindi ko sasabihin sa kanya kung nasaan ka man nga ngayon," sabi ni Tita Delia sa akin. "Ako na na ang bahala dito sa Maynila. Mag-iingat na lang kayo d'yan ng mama mo."

May guilty siyang naramdaman dahil ilang buwan palang siya nawala naging ganun na ang kanyang ina . '' tama na ang pag iyak its part of your grow up ,pero sana hindi na maulit okey ?" lahing pinoy ang kanyang ama kaya nakakapagsalita ito ng tagalog at nakakaintindi minsan siya pa ito nagtuturo sa kanya magtagalog kaya mga pinay ang kinuha niyang mga katulong nila para turuan siya sa tagalog .Ang ina niya lang ang hindi marunong magsalita pero nakakaintindi dahil pure french ito .

Tanong ko "The charity work. Ugh I hate being in the same place with the poor! I wish I could remove that duty from us. Nasusuka ako tuwing nakikita ko ang maduduming mga taong iyon." Disgust ang itsura ni Queen Claudia habang binibitawan ang mga salitang iyon.

Marco? Hindi ba’t ang pinsan niya ay si Claire? Saglit na kumurap si Irina, unti-unting nagkakaroon ng linaw ang lahat habang nakatingin siya kay Mari na halatang nag-aalangan. Nagpatuloy si Mari, “Lumaki si Claire sa mga Allegre. Itinuturing siya ni Mr. Allegre na parang tunay na apo. Pero kalaunan, bumalik siya sa mga Briones at namuhay kasama ang tiyuhin at tiyahin niya—may sarili silang anak.”

“Clara Gonzales, Sa mga tala sa kalangitan, muli kitang susulyapan. Tulad ng dalisay na agos ng tubig, ala-ala mong mananatili sa aking isipan.” “Si Milagros ang kababata nina kuya Mateo at ni Clara, kinakailangan na ni Kuya na magpunta noon sa Madrid. Ngunit sa araw ng kan'yang paglisan ay iyon din ang pagkamatay ni Clara. Hindi man masabi ni Kuya ay batid kong sinisisi nito ang sarili sa nangyari sa kasintahan.”