Martial Law Philippines End Novels & Stories

Hindi n'ya lang ito pinapansin dahil kapag pinatulan n'ya ito ay panigurado na magkakagulo na naman sa loob ng conference room at masasabon na naman sila ng kanilang general. "The terrorists group from Iran is now making their way to the Philippines. Katunayan n'yan ay marami na silang mga galamay na nakapasok sa territoryo ng Pilipinas kaya nagpadala ng utos ang pangulo na kailangan e alerto ang lahat ng mga nasa serbisyo. Pulis, militar, marines, air force at mga special forces ng bansa ay nasa code red ngayon," panimula ng kanilang general.

“Alright. I’ll also send trusted journalists to convince the protester’s leaders not to go. They will know Martial Law will be the consequence if they make chaos in Manila.” Ibinaba niya ang tawag nang mawala sa kabilang linya si Ahmed. Duda siya na matatapos ang lahat ng ito kapag napigilan ni Ahmed ang malawakang protesta ng mga taga-suporta ng dating presidente.

Iyong isa ay nasa bahay at nagbabantay sa iba naming kasama. Three months ago nang umpisahan ulit namin ni Cold na sumugod sa mga warehouse na mga small time lang though six months ago ay nagplano kaming lahat na ipagpatuloy ang pagreraid sa mga naiwan naming plano noong nabubuhay pa si Lolo Lino. Pero dahil nga nawala kami ng halos isang buwan ay biglang dumami ang mga small time iilegal businesses na nagbebenta ng mga baril at iba pang armas na katulad ng binebenta namin.

Humarap ako kay Isaiah na ngayon ay namumutla na at pinalilibutan na ng mga opisyal ng militar. "Isaiah Delgado," panimula ko, ang aking boses ay matatag, malamig, at umaalingawngaw sa buong kapilya bilang isang opisyal ng korte. "Ang kasal na ito ay opisyal na pinatitigil ng batas. Hawak ko ang Urgent Cease and Desist Order mula sa korte, kasama ang pormal na pagbawi ng Power of Attorney na iniwan sa inyo ni Lolo George. At higit sa lahat..."

Ang tungkol sa pagkakalaya nila Filan sa kulungan at ang biglang pagkamatay ni Hendrix. Walang sinayang na oras si Marina, agad na bumaba sa unang palapag ng bahay na suot pa rin ang bistida kahapon, nakaramdam siya ng bahagyang pagkahilo at sakit ng ulo pero hindi niya ito pinansin. Maraming pulis sa loob ng bahay nila at ilang tauhan ng vice mayor. “Totoo ba na nakalaya na sila Filan?” ito ang unang bungad niya sa ina.

He smirked when he saw me looking at him. “Ano? Por que close kayo nung librarian pagbabawalan mo na ‘kong umupo rito? Let me remind you Ms. Varseza that according to the 1987 Philippine Constitution Article 3 (1), ‘No person shall be deprived of life, liberty, or property without due process of law, nor shall any person be denied the equal protection of the laws.’ You have no power to remove my rights in occupying this space just because you are close to the librarian.” Umiling nalang ako at inirapan siya. He chuckled playfully. ‘Yan na naman siya.

sigaw ni don Gonzalo nang biglang pumasok ang tatlong guwardiya sibil at dire-diretsong naglakad patungo sa kinatatayuan nina don Gonzalo at doña Vivian. “Pedimos disculpas, don Gonzalo y su familia. De acuerdo con la orden del Gobernadorcillo y la Corte Suprema, el día treinta de diciembre del año mil ochocientos setenta y uno arrestamos a Mateo Pérez Villamarquez y a toda su familia. (Humihingi kami ng paumanhin, don Gonzalo at sa inyong pamilya. Alinsunod sa utos ng Gobernadorcillo at sa kataas-taasang hukuman, sa ika-tatlumpong araw ng disyembre, taong isáng libó’t walóng daán at pitóng pû’t isá, dinadakip namin si Mateo Perez Villamarquez at ang buong pamilya nito.)”