Masakit Na Sintido Novels & Stories

pang aasar pa nito “Pag nagtabi tayo matulog tatakpan ko ng unan yang mukha mo hanggang sa di ka makahinga” saad ko pa “Grabe ka naman, di kalang bayolente e kîller rin” saad nito kaya pasimple ko na siyang sinuntok sa legs. Napadaing siya ng mahina dahilan para tignan kami ni mamay pero pilit lang kaming ngumiti

Sick I wake up in the annonymous bed, napasapo ko ang aking ulo nang biglang kumirot iyon. Nakaramdam ako ng pagduduwal kaya sinubukan kong tumayo mula sa kama ngunit sa isang galaw ko lamang ay napainda naman ako sa aking baba. Tiniis ko na lamang ang sakit at pumunta sa isang pinto na malapit sa kama, tamang-tama lang dahil ito nga ang comfort room. Naka-hawak lang ako sa bowl at nakaluhod na sa sahig at nilalabas lahat ng kinain ko kagabi, mangiyak-ngiyak akong ginawa iyon.

I clenched my fist. Ako: Afraid makita ni Bil? Stop telling me not to text you. I’m fvcking jealous Baby: It’s 5 in the afternoon. Bakit hindi ka umuwi kanina? I miss you. Napatuwid na ako ng upo sa swivel chair matapos kong mabasa ang I miss you niya. Ahh—I’m good. Kahit ito lagi sabihin niya, kumpleto na ang araw ko. Baliw na nga yata ako at masaya akong ganito siya ka clingy sa akin.

utos ko pero hindi naman sinunod ni makisig. "BAKIT BA NAIS MONG LUMABAS? KUNG NAIS MONG UMIMON NG ALAK MAARI MO NAMAN AKONG SABIHAN. SASAMAHAN DIN NAMAN KITA TULAD NG GINAWA NI MAISOG!" inis na saad sa akin ni makisig kaya napa kunoot noo ako.

Hilot hilot ko pa ng bahagya ang sintido ko dahil sa nararamdamang pananakit nito. Shit! Umagang umaga pero ganito na kaagad kainit ang ulo ko. Dahil ba ito sa pagseselos at pagtatampo? Tapos hindi ko pa magawang kontrolin itong temper at bunganga ko. Ahaixt! Ano na bang nangyayari sa 'kin! Hindi ko na rin maunawaan ang sarili ko. Ganito ba kalala ang epekto ng labis na pagmamahal?

Halos hindi ko na marining dahil sa masyado na syang nanghihina. Guilt. Guilty ang dumadaloy sa katawan ko ngayon habang nasa bisig ko sya. Handa ko na syang sukuan ngayon. Pero nag Kamali ulit ako kasi ang hirap pakawalan nung taong minahal, sineryoso mo na.

Sarina Napakasarap sa pakiramdam at para akong pinaghehele. Hindi ko alam kung dahil ba sa lakas ng aircon kaya parang napakagaan ng aking pakiramdam. Dahan dahan kong iminulat ang aking mga mata bago pupungas pungas na sinino ang nasa aking tabi na nakatingin pa sa akin.

masakit. Napagtanto ko na na siya ang nagsasakripisyo ng husto para sa amin at nakikita ko ito sa harap ng aking mga mata ay sumasama ang pakiramdam ko. Deserving ba talaga ako sa kanya? Naglagay siya ng labis na pagsisikap at ni hindi niya magawa ang mga simpleng bagay upang matulungan siya. Ipinanganak ako na may pilak na kutsara sa aking bibig. Lumaki akong layaw at nakasilong. Terrence... ginagawa niya rin. Masyado na niya akong pinapasaya to the point na nakakalimutan na niya ang sarili niya.

Ito na ba ang katapusan ko? Mas lalo akong nanginig. Naghalo-halo na ang emosyon sa dibdib ko at para na akong sasabog: takot, kaba—para sa sarili ko lalo na kay Mikas na maiiwan ko. What if hindi lang nila ako patayin kundi pagsamantalahan din? Dahil sa naisip ay unti-unting nanakit ang lalamunan ko kasabay ng pag-iinit ng gilid ng mga mata ko. Hindi ko na napigilan ang aking sarili at tuluyan na akong humikbi kasabay ng pagdaloy ng mainit na luha sa pisngi ko.

Mabilis ito na sumasabay rin ang pagtibok ng puso ko. Matapos ng sampung araw ay muli konh nakita at nayakap ang aking Irog. “Marikah...aking Sinta.” Mas hingpitan ko ang pagkakayakap sa kanya. --- 👨‍⚕️ HIDEO ADONIS Matapos ng aming madamdaming pagtatagpo ng aking Sinta. Lulan na kami muli ng aking sasakyan. Nailagay ko na rin sa passenger seat ang kanyang maleta.