Mataray Novels & Stories

"May isang kweba dito sa batis. Doon unang nagkita ang Diwatang si Marikit at ang napusuan nitong si Mogon. Si Mogon ay isang sireno. Ayaw payagan si Marikit noon ng mga ka-diwata niya kasi isang kasalanan ang magmahal sa ibang kauri niya. Isang kasalanan iyon dahil ang diwata ay para sa diwata at ang sireno ay para sa sirena." "Isang araw nalaman ni Marikit na ikakasal si Mogon sa isang sirena at ilang araw nang hindi nagpapakita si Mogon sa kanya. Sa galit ni Marikit pinalayas niya dito sa Batis ang mga mapayapang sireno at sirena na namumuhay. Hanggang sa wala nang nakaalam kung nasaan na ngayon si Marikit. Ang mga kulay itim na bato noon ,nang nawala si Marikit ay naging makulay na bato

mataray kung sabe "Makita molang ang gwapo kung mukha buo na ang araw mo*wink*"napairap naman ako dahil sa kakesohan nya tsk Maya-maya lang biglang nag ring ang cellphone ni Young Master "Wait me here honey sagutin kolang toh"nakakunot noong sabe nya tumango naman ako tumayo naman sya at saka lumayo saakin at tumalikod bago nya sinagot yung tawag

Niyakap niya ito upang bawasan ang takot na nagsisimulang umatake rito. "Hindi pa tayo mamamatay." may diin niyang himig. Nawalan nang kulay ang mukha niya nang may malamig na bagay na dumikit sa kanyang sentido. "I think, you're wrong, Angeline." anang boses. Marahas siyang napatingala. "R-ROBERT?" Nakangising hinubad ni Robert ang bonet. Itutuloy…

sagot ni Ryella. Itinaas ni Mateo ang kanyang kamay, may hawak na isang maliit na remote control. "Ang tulay na ito ay nakatanim ng mga seismic charges. Kung hindi niyo ako susundin, lahat tayo ay lulubog sa Thames!" "Gawin mo!" hamon ni Julian. "Mabuti pang mamatay kaysa maging bahagi ng Mirror Protocol mo!"

sabi niya, dahilan para matawa kaming pareho. Ang gaan sa pakiramdam no'ng ganito, yung tawa na walang iniisip na kung ano. Tipong masaya lang kami, walang malisya. "Friendly date muna, Rave. Masyado kang mabilis," natatawa kong sagot habang muling ibinabalik ang atensyon sa gitna ng ballroom.

Makita mo lang ang bawat ngiti niya. Sa sahig, gumagapang si Arielle sa ibabaw ng makapal na foam mat na may mga letra ng A hanggang Z. May hawak siyang maliit na laruan na paulit-ulit niyang binabagsak, para bang sinusubukan niya kung hanggang saan ang tibay ng mga ito. Bigla siyang huminto, tumingala sa akin at ngumiti. “Mamaaa…” sambit nito saka ngumiti.

dugtong na sabi ni Matt. They are actually first cousin. Ang Mama ni Matt na si Marta ay kapatid ni Mrs. Marlyn San Diego. And mayaman ang Mama nilang pareho dahil galing sila sa prohimenteng pamilya. Tinalikuran ni Marta ang lahat ng yaman niya para pakasalan at ipaglaban si Benny. Ang lahat ng mga kamag anak nila sa side ng Mama niya ay tinalikuran sila at itinakwil. Ang kapatid nitong si Marlyn ang hanggang ngayon ay tumutulong pa din sa pamilya nina Matt.

“Kapangyarihan? Paano?” Si Tita White ang sumagot. “Dati, may koneksyon ang pamilya ninyo sa isang mahiwagang halaman. At kayo ng papa mo at pati na rin si Caius ay may dugong flower fairy. Ang violet na gumamela na ‘yan ay maaaring may connection sa iyo o sa kapangyarihang tataglayin mo, mangyayari ‘yan for sure. Hindi lang ‘yan basta bulaklak, Caline. Kapag umilaw ang mga talulot nito, ibig sabihin ay may nangyayaring kakaiba—at may posibleng panganib na parating o may goodnews na mangyayari.”

Higit sa lahat, ang mga mata ng kaniyang anak ang pinakakakaiba. Ang kaniyang anak ay nagtataglay ng matatalas na mata tulad mismo ng kay Wesley Mendez. Ang mga mata ni Tyra ay hindi lamang basta bilog o maganda; ang mga ito ay may kakaibang tindi ng talino, lalim, at talas ng paningin na tila ba kayang basahin ang iniisip ng sinomang kaniyang kinakausap. Sa tuwing nakatitig ang bata sa isang bagay, ang kaniyang pag-iisip ay mabilis na gumagana, mapanuri, at walang anomang nakaliligtas sa kaniyang pansin—isang katangian na sikat na sikat sa pamilya Mendez sa Maynila, ang mga matatalas na mata na sumisimbolo sa isang taong may mataas na kakayahan at bagsik sa pagsusuri.

Nakatingin din si Rain sa ibaba, nanlalaki ang mata sa bilis at lalim ng bawat saksak na umaabot hanggang sa kailaliman ng kanyang matris. “Kuya Marty, bilisan mo pa! Parang mamatay na ako... sige pa, lakasan mo pa!” halos mapatirik ang mata ni Rain. Mukhang na-adik na talaga ang dalaga sa kargada ng lalaki at wala nang ibang gusto kundi ang bayuhin siya nang todo. “Kapag nilakasan ko, huwag mo akong sisisihin kung masaktan ka ha.” Sabi ni Marty. Sa ganda ba naman ng pagkakasabi ni Rain, mahirap itong hindi pagbigyan.