Maugat Na Mata の小説・ストーリー

May sakit ba siya? "I'm sorry hindi ako nag-inform doon sa office na a-absent ako ngayon. Hindi kasi maganda ang pakiramdam ko." May ibinigay siyang papel kay Ark. "I am diagnosed with the late stage cervical cancer, Capt. Mamamatay na ako." Umiyak ito at akmang yayakap kay Ark pero napigilan niya sa mga balikat. "How's that possible? You're perfectly fine during the last physical exam." Bakas sa anyo ni Ark ang pagkabigla at mabilis na dumaan sa mga mata niya ang ligalig.

Magulo ang buhok, puro talsik ang mukha at damit ng dugo, pawisan, Habang tumatagal nag-iiba sa kanyang paningin ang dalaga. Tumigil ito ilang hakbang ang layo sa kanya, nagkatitigan silang dalawa, wala siyang makitang emosyon sa mukha ng dalaga. Pero ang mga mata nitong dati ay buhay na buhay, ngayon ay wala na. Matatalim na ito kung tumingin ngayon. Bumaba ang tingin niya sa hawak nitong baril.

Tanong muli ni Mara. Tumango ako. "Medyo." "Nasusuka ka?" "M-Medyo... Masakit kasi ang ulo ko. I think, migraine lang ito or sa mata ko lang ito. I think I should visit my ophthalmologist." "Girl," lumapit ang bibig nito sa aking tenga. "PT ang kailangan mo girl, hindi doctor sa mata." "W-What?" Namula at lumakas ang pintig ng dibdib ko sa ibinulong nito.

"Mula sa mga tala hanggang sa buwan, inialay ko kay Bathala ang tayo na walang hanggan." "Mula sa aking mga mata hanggang sa nadarama, tinuruan mong magmahal ang tulad kong hindi magtatagal" Ang Moonaustarsiscoma Colorein ay isang komplikasyon sa paningin. Ito ang kauna-unahang visual disorder kung saan pabago-bago ang daloy ng bisyon ng isang pasyente. Mahihirapan siyang makakakita sa umaga na parang bulag at sa tuwing sasapit naman ang gabi ay magiging normal ang kanyang paningin na parang walang dinaramdam. Sa madaling salita, siya ay bulag lamang sa umaga.

Effortless talaga. Nakikita ko yong sariling kurba ng mata at tangos ng ilong ko sa mukha niya. 'Sabi nila si kuya suplado raw ang aura habang ako ay may pagka maldita raw kasi sa kapal ng aming kilay at pilik mata. Ininspeksyon ni kuya ang aming damit huli niyang tiningnan 'yong ekis sa likod ko. "Baka lamigin ka niyan Ara.."

muling ani ni Matet Huminga ako ng malalim at pilit kinalma ang sarili, ramdam ko ang pamamaga ng aking mata dahil sa kaiiyak. Hindi ko alam kung paano ako makakatakas ngayon. Nakakatawang isipin na balak nila akong ibenta ngayon para lang mabayaran nila ang utang nila

May namuong luha sa mga mata ko, bumuntong hininga pa ako bago tumayo mula sa kama. "H'wag mo muna kasing isipin ang mag-iina mo," sambit ni Mommy sabay himas sa likod ko "Isipin mo muna kung paano mawawala yang eye bag sa mata mo, para kang bombay." Pagbibiro ni Mommy, bahagya naman akong natawa bago muling humiga.

“Ano ang dapat kong gawin?” Pinakatitigan ko ang asul niyang mata. Napakaganda no’n, parang asul na karagatan. Ang karagatan ay payapa at sobrang ganda pero malungkot. Parang ang mata niya lang, sobrang lungkot no’n at halatang pagod na pagod na.

"Di-did you just say, I need an appointment before talking to you, Hycent?" Marahas siyang bumuga ng hangin saka tumayo at namulsa. Tuluyan niyang hinarap ito at isang pagkakamali 'yun dahil nagtama ang kanilang mga mata. Nakita niya ang pagdaan ng sakit sa berdeng mga mata nito. Pero hindi dapat siya magpadala.

ngumiti ako, dahan-dahan, parang isang hamon, “…is enough.” Kita ko kung paanong nanigas ang panga ni Maui. Nawala ang kanina lang ay smug na ekspresyon niya, at napalitan ng pilit na tikwas ng labi. Pero kahit anong pilit niyang ayusin ang mukha niya, halata sa mga mata niyang tinamaan siya ng husto.