روايات وقصص ضمن Maugat Na Mata

Mainit at mabigat pa rin ang kanyang pakiramdam ngunit hindi na kagaya kagabi na halos hindi niya maigalaw ang katawan. Magenta sighed before opening her eyes and looked up at him. She unconsciously bit her lip when he was still looking at her. He possessed eyes that were darker than the nocturnal paired with intimidating thick brows. His nose was sharp and prominent, ang mga labi ay malaman at nangangako ng isang mapusok at matamis na h***k. Mangitim-ngitim ang baba't panga dahil sa tumubong balbas na hindi pa naaahit.

sagot ko. "Ha? Anong hindi makakauwi? Bakit? Uy, wag mo nga akong tawaging mama. OA na yan!" "Kasama ko si Zach, ma." "Ano?! Nasaan ka? May ginawa ba yang kupal na si Zach? Pupuntahan kita!" "Hindi ako makakauwi..." Hindi na ako nakasagot. Nagsisimula na namang mamuo ang luha sa mga mata ko.

Nanlalambot si Maria at gustong umatras but she can't go outside. "Mama, bakit ka po umiiyak mula pa kanina." "Hindi anak, nangangati kasi ang mata ko sa contact lense." Tinakpan ni Maria ang mukha sa likod ng kolorete. Kahit gaano kaganda ang pagkakalagay niya'y lumalabas pa rin ang lungkot sa mga mata.

Slim body, maputi, cute face with blue and green eyes,At hindi katangkaran. Yeah hindi pareho ang color ng mata ko kaya I usually used black Contact lense to cover my eyes. Nahagip ng mata ko ang isang namumulang parang pasa sa liig at hindi lang ito isa at marami rami din. Hindi konalamang inintindi at baka sign lang ito sa palapit kung moody days. Today is sunday kaya walang work, since maaga pa at mukhang wala si arjay ay hindi mona ako lumabas bagkus binuksan konalang ang laptap ko at sinimulang gawin ang dapat panf edit.

MUGTO ANG MGA MATA KO KINABUKASAN. Dinaig ko pa 'yong taong kinagat ng bubuyog sa mga mata sa sobrang maga. To the point na feeling ko hindi na ako makakita ng maayos dahil may sagabal sa paningin ko. Mabigat pa rin ang loob ko pero kailangan ko pa ring bumangon.

Tinititigan ang mukha ng dalaga na namumugto na ang mga mata sa walang tigil na kakaiyak. “Calyx,bakit hindi pa rin lumalabas ang doctor?”Humihikbi tanong ni Margaux. Hindi man lang ito nag-abala na tingnan siya. Nakatotok pa rin ang mga mata nito sa pinto ng emergency room na parehas nila inaabangan na bumukas iyon.

“Mauna ka na nga dami mo pang pa eme-eme gusto mo lang tsansing.” “Ouch naman babe sakit mapag bigtangan kahit nagmamalasakit lang ako.” Iniwan ko na ito kahit panay litanya pero lihim akong napangiti ng tumakbo ito upang habulin ako. Ngayon ay seryoso na walang kangiti-ngiti sa kaniyang labi. Kagaling bipolar talaga ang Matthias na ito. “Ugali mo na talagang mang-iwan.”

Nakakamukha bang matandang dalaga ito? Hindi ko na rin napigilang pagmasdan ang itsura ko. Maganda naman ako. Pero…natatakpan iyon ng walang ekspresyon kong mga mata, malaki ang salamin ko kahit na mababa lang naman ang grado, walang kakolorete sa mukha.

"Networking? Ano iyon?" My Ghad! Mauubusan na yata siya nang mga banat sa dead-signal nitong lalaking ito. "Ang bagal mong...hay! Huwag na nga lang. Napaka-slow ng brain cells mo. I am trying to make your stomach appeared some butterflies too. Pero alam mo. Mauubusan na ako nang hininga, ng mga pamatay kong words of wisdom ay matagal bago mo pa iyon maintind—"

magiliw na sabi nito ngunit mababakas pa rin sa mukha nito ang pagod sa mga mata na siyang hindi niya iniinda. "Mommy will always be here baby," sagoti ko at hinahaplos ang kanyang buhok patungo sa pisngi. Matt has been suffering leukemia. Masyado pang bata si Matt upang danasin ang ganitong klaseng sakit lalong lalo na gayong wala na itong mga magulang. Three years ago, I met his parents inside the church. They're crying and praying that soon, Matt will be okay. Nang lumabas sila dala ang papel na mayroong signatura ng isang kilalang doktor ay napag alaman kong manghihingi sila ng donasyon.