Me Either In Tagalog Novels & Stories

natatawa kong sabi at ‘di pa rin nagpapaawat ang luha ko sa pagbagsak. “Carly, please ‘wag ka naman umiyak. Koreano lang ‘yon ako totoo. Totoong nagmamahal sa ‘yo. Hindi tulad no’ng koreanong iyon na hanggang telebisyon mo lang nakikita,” nakabusangot niyang sabi habang pinupunasan ang aking mga luha. Hindi ko alam kung tatawa ba ako o maiinis sa kan’ya. Para kaming ewan na matanda na may isip bata.

"I love you, Hubby." "I love you, Wife. Tuturuan kita mamaya kung paano humalik." Malakas ko siyang hinampas sa kamay. "Ang bastos mo!" tumawa lang siya at kinurot ang pisngi ko. A/N: pa-leave naman ng review at comments 😊

Ang lakas ng tibok ng puso niya. “I will take my shower first. Do you want to join me?” anito na parang nang-aakit—na lalong idinikit ang mukha sa balikat niya. Napasinghap siya rito. “Yes!” sabi ng isip niya. Shit, ang rupok niya! “Hmm,” wala sa huwisyong sabi niya. “Hmm, means yes?” anitong natatawa. Nawala sa isip niyang nakatapis lang ito ng tuwalya kaya napasinghap siya nang lingunin ito para magpaliwanag.

Umiling-iling ako. "Naze?" [Translation: Why?] "Your mom will be worried." "But I want to go too." He pouted. "Don't make that face. Let's go next time, okay?" Marahan naman siyang tumango. "Yakusoku?" [Translation: Promise?] "Hai, yakusoku." [Translation: Yes, I promise] Pagkatapos, nag-pinky promise kaming dalawa. Mayamaya, pinasakay na ako ni papa sa kotse. Nginitian ko muna si Zaito at saka nagpaalam bago tuluyang makasakay.

"Siya ang nakipaghiwalay" "At pumayag ka naman? Isha naman" bahagya niya akong inalog alog. "Megumi, anong gusto mong gawin ko? Ipilit pa? Kumalas na siya sakin and he also said na maid niya lang ako. Hindi ko alam sasabihin ko sa kanya kasi totoo yun. Maid niya lang ako" may diin kong tugon na halos pabulong lang.

Samantalang ako ito, bawat kilos ko ay may mga matang nakatingin. I was born in Rancho Mejia sa probinsya ng Mariveles Bataan. Kung saan kilala ang aking pamilya bilang mayayamang hacienderos at hacienderas sa aming lugar. Mayroon din kaming piling kumpanya na nag-aangkat ng ibat ibang klase ng prutas sa ibang bansa. Sa madaling salita, mula ako sa mayamang angkan.

If you’re confused, Sereia is Bisaya (Living in the Gensan, Philippines) and for those who couldn’t understand the language, I put the translation in every sentence na may Bisaya. Hope you’ll understand! Happy reading ♥️💜

) Napalingon ako sa tinitignan kong babae at nawala na siya kasama ng mga babaeng kausap niya. Paano ko kaya siya makikita ulit? Keith, parehas pa kami ng pangalan. "Anong nangyari sa'yo?" tanong ni Jung sa akin at isa sa barkada ko. "Oo nga, natulala ka na akala namin napa-ano ka na!" sita naman ni Kim sa akin inakbayan nila ako. Silang dalawa ang halos kausap ko dahil, gumagamit kami ng salitang Tagalog.

"T-talaga?" Tumango ako. "Dito muna si Hope please. I can't take her with me." "S-sige. Saan daw kayo magkikita?" "Pedro's Café." "Ingat ka! Ako na ng bahala rito sa anak mo."

“M-Mama, umiiyak po kayo.” “Oo, d-dahil naaawa si mama sa big boy niya. Natatakot kasi ang big boy ni mama—” Kaagad na sinapo nito ang mukha niya. “Mama, hindi na po ako natatakot. Mama, papayag na po akong pumasok kayo sa school at work. Maglalaro na lang kami ni Toto riyan sa tabi ng bahay. Basta, Mama, may pasalubong po ako pag-uwi mo po.”