Novel & Cerita Me Time Captions

Ang dami kasi niyang alam. Wala naman masyadong ganap, irerefresh ko na sana nang biglang nakita ko ang pangalan ni Nathaniel. Kanina lang, picture iyon ng cafe na pinuntahan namin pero nahagip ang half ng katawan ko sa picture. Nilagyan niya iyon ng caption na ‘My solace’, bigla akong natigilan pero umiling lang ako. “Hindi naman siguro, nagkataon lang talaga.” Pangungumbinsi ko sa aking sarili.

Agad kong pinindot ang profile niya to view his stories. Nanlaki ang mga mata ko nang bumungad sa akin ang mukha ko. Nakatingin ako sa camera habang punong-puno ang bibig ko. Then it has a small caption, "she's hungry and cute,," Napataas ang kilay ko. Bakit naman nila pinagkakaguluhan ito? Eh picture lang naman 'to! And besides, I am really cute. No doubt. ---- 💫

Ang katotohanang nasa harapan ko na pala pero binalewala ko. The next picture was when I was painting. 'I started painting because of you.' Iyon ang nasa caption. I scroll again. The next one was a picture of me, in the rain with my friends. The caption says... 'You're so happy. You wash my pain when I see you smile.'

Saka ini-on ang TV at naghanap ng papanuorin kaya bigla na lang itong tinawag sabay click sa camera. "Celyn!?" sambit nito. "Ito naman, madamot, eh ipo-post ko lang sa I* ko na may caption. 'Wag mo ipahid sa iba, kung iyan ang iyong ginawa' or 'Pangit man sa inyong paningin, at least maganda ang salubin,' oh ano, alin doon ang gusto mo?" sabi nito. "Iwan ko sa iyo," sagot ko na lang.

Maaga akong nagising ngayon dahil sa sobrang excitement. Alam niyo ba kung ano meron ngayon? Syempre hindi, duh. It's my birthdayyyy!! Ang tagal kong hinintay 'to kaya hindi pwedeng maganda ako ngayong araw. Nagpicture ako kagabi kaya may pang palit ako ng profile, maganda ako dito, huwag kayo. Ang bongga pa ng aking caption, 'today is the day that I was born without my permission'.

Nakangiti sila, iba ang tingin, parang kinikilig para sa akin. Dali-dali kong binuksan ang sarili kong phone at chineck ang account ni Ravi. Tama nga. Andoon ‘yung post. Hindi edited, hindi fake. Legit na legit. May caption pa. Sometimes, the best memories are the ones you never planned. Thank you, Irina. At saka may red heart na emoji. Napaupo ako sa may bench sa gilid ng hallway. Hindi ako makahinga. Para akong nilunod sa dagat ng hiya.

Na siyang nagpalubog ng tuluyan sa natitira kong pag-asa sa kailaliman. Kusa ring bumagsak ang dalawang mugto kong mga mata sa caption niya. 'Soon to be Mrs. Kratts soon!' Simple. Maikli. At nakakakilig na caption iyon para sa ordinaryong taong makakakita dahil ang isang babae, ikakasal na. Pero para sa akin. Para iyong isang punyal na siyang pumatay ng pagmamahal ko kay Tyson ng tuluyan.

I typed the caption: 𝘛𝘩𝘦 𝘯𝘦𝘸 𝘊𝘌𝘖 𝘰𝘧 𝘒𝘢𝘮𝘪𝘬𝘢𝘻𝘦 𝘊𝘰𝘳𝘱. Mas lumakas ang halakhak ko nang wala pang ilang segundo ay ang dami nang nag-react at nag-share sa post kong iyon. Oh my god! I should’ve done this yesterday.

Ngayon lang ako nanabik sa isang tao kahit hindi pa nagtatagal ang araw na magkahiwalay kami. Umayos ako ng pagkakahiga sa kama. I’m just wearing tube at balak kong picture-an ang aking sarili para i-story. Para akong n*******d sa picture dahil expose ang collarbone at cleavage ko, kaunti lang naman pero alam kong sapat na para mabaliw si Enver. Napangiti ako nang ilagay ko na ito sa aking story with a #Imissyou at caption na ‘I wish you were here’. Tapos kinuhanan ko pa ang kalahati ng aking kama na kita ang balcony. Nilagyan ko ng caption na ‘missing you, Enver’. I never did this in my whole life kaya naman nag-cringe ako sa aking sarili.

Agad namang umiwas ng tingin ang mga kasambahay sa akin. 'Bakit ba? Ang presko kaya ng ganito. Sa bahay nga namin minsan wala akong panty, buti nga may suot pa kong shorts ngayon,' natatawa ko na lang na wika sa sarili. Maya-maya lang, naramdaman ko ang pag-vibrate ng aking cellphone. Agad ko itong kinuha ang napangiti nang makita ko ang pangalan ni Chay-chay.