Me Time Captions Novels & Stories

Sobrang himala! Naisip din ni Mr. Smith na kunan ng litrato ang kanyang amo upang may maipakita sa kanyang mga kaibigan. Kung kaya't habang sinusulyapan ni Nynaeve ang binata, sakto rin na kinuhanan sila ni Mr. Smith ng larawan. Dahil sa sobrang excited ni Mr. Smith ibalita ito sa kanilang grupo ay agad nitong sinend iyong sa kanilang group chat. Ang caption: “Nakatulog ng mahimbing ang boss!”

The picture is I'm looking at the horizon, the wind blowing through my hair. Yung nilagay ko na caption ay: New Chapter. Same Soul. Better Name. Well, hmmmp. Okay na 'to. Bagong buhay, bagong simula. Napaupo muna ako sa kama nang biglang uminit ang phone ko sa sunod-sunod na notifications. Likes, comments, at DM mula sa mga taong nagtataka kung nasaan ako. Pero isa lang ang kumuha ng atensyon ko.

It was a picture of my back, my hair is in it's messy ponytail and nakatingala ako sa taas which is andun yung fireworks displays. He put a caption “An epitome of beauty.”

The caption is killing me. Building a future with you :)

Wala din naman akong suot na ganong desinyo, pero feeling ko malapit siya sa puso ko. Napatitig ako sa palapulsuhan ko hanggang sa aking mga daliri at parang bigla na lang may bumulong sa akin. "Whenever you feel alone, just look at the spaces in between your fingers and think that's where mine fits perfectly. I'm so proud of you, MINE, you did a good job. Really good job. If someday, something happened , remember that you're the best thing that ever happened to me. I love you so much, MINE."

“Uy, grabe ka. Na-screenshot ko ‘yun. Gagawin kong wallpaper.” “Wag mong ilagay ‘yun sa office mo, please. Magsasara ‘yung branch dahil sa kilig scandal.” “Tapos lalagyan ko ng caption… ‘This café is brewed with love.’” Natawa ako ng malakas. “Cringe!” “Sige na, goodnight. Pero Luna…” “Hmm?” “Next time, ‘yung sagot mong ‘Oo’ kanina… pwede ba ulitin mo kapag mas ready ka na?”

Dylan: "I’m your motivation, remember? You’d be bored without me." Nag-ikot ang mga mata ko nang sobrang lakas na akala ko’y mananatili na. Walang humpay ang lalaki. Ang araw ay dumaan sa isang kalikutan ng mga papeles, mga pagpupulong, at ang walang katapusang paraan ni Dylan para ako'y guluhin. Minsan, magpapadala siya ng meme, o komento kung gaano ako kaseryoso habang nasa video call. Sa isang pagkakataon, nagpadala pa siya ng larawan ng kanyang tanghalian na may caption na:

Huminga ako nang marahan bago mabilis na nag-type. Me: Love, call me back kapag hindi ka na busy. I love you. Walang dagdag na emojis, walang lambing na sobrang halata—simple lang, pero may halong pag-asa. Nilapag ko ang cellphone sa bedside table at tumingin sa kisame, pinakikinggan ang sarili kong paghinga sa katahimikan ng kwarto.

Tanong nito sa kapatid. “Pag iisipan ko Nica kasi may mga commitments din ako. Pag may panahon ako at kung seryoso siya, hahaha!” Napatawang sagot nito kay Nica. Obviously hindi niya masyadong sineryoso si Mr Rossi kahit pa he’s already making a name. “Seryoso si sir Rossi. Pag sinabi niya, tinototoo niya.” May bahid pa rin ng lungkot ang mukha nito.”

Naramdaman ko ang pag akbay niya sa akin at masuyo ito humalik sa akin at tulad ng sabi ko sumilay na naman sa kaniyang labi ang inosente nitong ngiti. "One.. Two.. Three! Smile!" Bago ko pa man pindutin ang okay button, sinadya ko siya kabigin sa labi dahilan upang maglapat ang aming mga labi. Sinong magsasabi na hindi ako in love sa babaing pinili ko pakasalan. Napangiti ako habang nilalagyan ko ng caption ang napili kong e upload na larawan. OFFICIALLY MR. AND MRS. OSTEJA!