Memories Lyrics One Piece Novels & Stories

"Yes... I am hungry, hinintay lang talaga kita." Nauna si Hades na magpunta sa dining area. Bago siya makalayo ay hinawak ko nang napakahigpit ang kanyang kamay. "What?" "I love you. Whatever happens that will never change. I love you, Hades Sanz Vejar. I love you with all my heart and with all the memories I can remember. Please, don't get tired of reminding me that for the next chapters of our lives together. Please..." There and then, I realized that memories are indeed the most important thing a person can ever have. Memories can make and break a person's heart...

Kaagad niya iyong dinampot saka kinumutan ang binata. Hindi niya napigilan ang sarili na pagmasdan ang mukha ng natutulog na si Fien. Parang mini-memorya niya ang bawat detalye n’on. Narinig niya sa isip ang paborito niyang awitin na minsang kinanta nila nito sa Pagudpud. Kusang nanulas pa sa labi niya ang lyrics habang nakatitig pa rin sa mukha ng binata. “Bakit labis kitang mahal…”

Nang buksan nito ang mga mata, nakikita niya ang intensidad sa mga iyon. “We won’t end like Apollo and Clytie, because we have our own story to tell, Mere.” Ikinulong nito sa mga pala nito ang magkabila niyang pisngi. “Hindi tayo maghihiwalay. Hinding-hindi. I could care less kung nawala man ang memorya ko o kung anuman ang nangyari natin sa nakaraan. Ang mahalaga ay nasa tabi kita. You and I, we will make new memories together, memories that we will treasure until we get old.”

Agad agad namang lumabas ang kapatid ko at may hawak ng gitara. Maya maya nag strum na ng gitara ito. ♪ Picture perfect memories scattered all around the floor♪ Nginitian ako nito. He looks so happy for me. ♪Reaching for the phone cause I can't fight it anymore And I wonder if I ever cross your mind For me it happens all the time♪ Binatang-binata na ang kapatid ko. Hindi man lang kami nagkaroon ng sobrang daming bonding habang lumalaki sya dahil nangibang bansa ako.

Ilaglag mo ang panyo mong may pabango Papahiran ko ang luha ng puso ko Ah! pag-ibig kung ang oo mo ay matamo. Ah! pag-ibig kung ang oo mo ay matamo. Hanggang sa hukay, hanggang sa hukay Magkasama ikaw at ako! Magkasama ikaw at ako! Matapos ang awit ni Felicidad, tahimik pa rin ang lahat. Walang nakaisip na pumalakpak. Si Francisco ay nakatunganga, ang bangkero ay sa malayo nakatingin. Si Alvino ang nakaisip bumalabog, kinuha ang tambuli at ubos lakas na hinipan. Nagulantang ang lahat at muling nabuhay ang tawanan, harutan at kasiglahan.

Inangat nito ang kamay at maingat na pinunas ng hinlalaki ang luha sa kabila niyang pisngi. Hinawakan niya ang kamay nito at dinama sa kaniyang pisngi habang nakatitig sa mga mata nito at patuloy sa paghikbi. "Raven, leave all the memories…" nakangiti, ngunit napakalungkot nitong anas. "Pull back the anchor and start sailing towards the future. And if you miss me with every distance you take, don't try to look back. Simply keep your eyes open and whisper my name into the wind and let it carry all the memories away until they disappear and make you forget…" Nag-ulap sa luha ang mga mata nito.

seryosong anito. "Prove yourself." The next thing he did, made Ana befuddled. A bright beam of light flashed through her eyes that made her stupefied and unable to think clearly. That beam light washed her memories away and only left a remaining memory she once long been forgotten. And no matter how she tried to avert her thoughts away, something is stopping her from coming back to reality. Her whole mind went to ecstasy. "You're still young, you can achieve what you've been yearning for." Inihiga muli ng lalaki si Ana sa lupa. Her mournful face a while ago disappeared in just that moment of time.

At sa loob ng katahimikang iyon, narinig ko ang pagguho ng mundo niya. “What do you mean… made?” halos pabulong niyang tanong. Tumingin ako sa kanya. Diretso. Walang takas. “May mga bahagi ng memory mo na sadyang inalis.” Napailing siya agad. “Impossible.” Pero hindi buo ang paniniwala niya. Ramdam ko. “Then explain the gaps,” sagot ko. “Explain the missing records. Explain why you can feel something you can’t remember.”

“At ngayon, every time you say those words…it feels different. Hindi na siya nakakapagpaalala ng pagod o pakiramdam na outsider ako. Nakakapagpaalala siya ng…safety…ng belonging.” Itinaas niya ang baso at dahan-dahan akong tinapik para mag-toast. “Then let me give you new memories, Bea. Solo ricordi belli.” (Only beautiful memories.) Nagtagpo ang mga mata namin habang nakataas pa ang baso. Dapat ay simpleng toast lang iyon, pero nagtagal ang pagkakadikit ng mga kamay namin. Mainit ang balat niya, ramdam ko kahit malamig ang hangin ng Tagaytay. Hindi ko siya mabitawan. Hindi rin siya bumitaw.

I hopelessly confessed, “ang naaalala ko lang ay ‘yong papunta tayo sa dati naming compound tapos tumigil tayo sa gilid ng kalsada para mag-usap… tapos… malabo na ang mga sumunod na nangyari sa isipan ko.” I saw how his lips trembled when he tried to say something. He took a deep breath to recollect himself. “So… you can’t remember the conversation we had earlier?” I blinked several times and held my hand together above my stomach. “Well… I remember you pleading or asking something, but I can’t totally remember the exact words you said.” Marcus nodded several times as he listened to me explain. “Hindi mo rin ba maalala ang mga sinabi mo sa akin?”