Romans & histoires Mental Pain Quotes

Pekeng ngumiti si Trick at siya ang tiningnan nito. “That’s because if the world will know about it. Who will come to me to get treated for their sickness when they’ll think that I’m not capable of treating them because I can’t even treat myself and can’t understand and feel their pain?” he said it in the most saddest tone. Straight but soft and breakable voice.

Dumating siya sa punto na wala na siyang mailuha, pero ang pait sa kaniyang dibdib ay parang apoy na patuloy na sumasaksak sa kaniyang puso. Pero sa gitna ng matinding sakit, doon siya nagkaroon ng liwanag. The more pain, the clearer the mind ika nga. Pumunta siya sa banyo at naghilamos nang maigi para pakalmahin ang sarili.

"The hardest thing in life is to forgive... If you hate somebody, youre not hurting the person you hate.. you're hurting yourself" -----Louis Zamperini ----- i thought having my memories back will make me happy.. but why... why it's hurting me? dalawang oras na ang nakakalipas pero tuloy pa den sa pag agos ang luha ko. simula ng magising ako hindi na tumigil pa ang luha ko. naaalala ko na ang lahat.

Minuwestra ko sakanila na iwan muna kami at iyon nga ang ginawa nila. Umusog ako sa gilid na bahagi ng kinauupuan ko para mas makalapit sakanya. "No one knows the pain more than someone who owns it," panimula ko. "Hindi kita maintindihan dahil hindi ko naman alam ang pinagdaanan mo. And you're right. Wala akong alam dahil hindi ko pa nararanasang magmahal. I'm really sorry kung pinilit kita na iwasan siya. Mahirap 'yon, alam ko. Mahirap pala talaga."

Parang gusto kong biyakin ang ulo ko para mawala ang sakit at kirot. Sinubukan kong imulat ang mga mata ko pero halos hindi ko magawa. Ramdam ko ang pangangapal ng mata ko maging ng buong mukha ko na para bang kinagat ng ‘sangkatutak na lumilipad na nakakadiring ipis. Ni hindi ko nga magawang maibuka ng maayos ang mga mata ko dahil kapag sinusubukan kong gawin ay ramdam na ramdam ko ang sumisigid na kirot dito dahilan para mapilitan ako'ng ipikit ang mga mata ko. That mother-fucking-son of a bitch! I swear I will make him pay for all of this one day! One way or another!

Sigaw niya kasabay nang pagguhit ng sakit sa kan'yang mga mata. Kanina niya pa sinasabi na hindi dapat siya magpadala sa emosyon. Pero halo-halo na naman ang nararamdaman niya ngayon. Kailangan niya itong ilabas dahil baka malagutan siya ng hininga kapag kinimkim niya na naman ito. His heart can't take any more pain. Baka sumabog na iyon. “What? Why don't you answer me?” Hamon niya pa rito.

Tinulungan niya akong kumalma. "Inhale, exhale..." Mahinahon niyang utos sa akin. Sinunod ko at nakatulong itong kumalma ako. "Don't stress yourself. You need to relax your mind, okay?" Aniya sa masuyong boses." I know it's hard but we'll go through it Tart. You are strong Baby, you are." Am I really strong? If I am then why I am suffering like this? Everyday is a struggle. Everyday I am reliving the pain. I remember the torture, the trauma.

I was so happy that time, thanking him for the camera he bought for me and how god gave him to me but now looks like who's been hurt a hundred times? Crying out for someone who can't even say 'I love you', pótangina Naman kasi! Hilam Ang luha akong napa pikit sa sakit. When would this pain end? Pagod na akong umiyak. Ilang saglit pa'y hinila na Ako Ng antok.

“Ang bagay sa kanya ay mga tira-tira lang.” Bahagya lang akong ngumiti. Tahimik lang akong kumain. Hindi ko alam kung ano ang isasagot. "Don't forget the pain once the wound has healed. Be careful with your words in public," seryoso namang sinabi ni Laurence

Tumingin lamang ako rito saka pilit na ngumiti. "I'm fine, Love" sagot ko rito. "You're not" ani nito saka pinapahid ang mga luha ko gamit ang daliri n'ya. " I can't shake off the pain of my past. It still haunts me, and I feel lost in the darkness that tainted my soul" panimula ko habang lumuluha pa rin.