Novel & Cerita Message For Sick Person

Hindi pala ako nakapag update sakanya kahapon Hystt sa sobrang pagod ay nakalimutan kong mag update ****on text***** "Good morning hon, how are you sa work mo? mag-iingat ka dyan hah kumain ka sa tamang oras okay? wag magpapagutom Iloveyouu" "Good morning hon, I'm sorry kung hindi ako nakapag update sayo kasi nmn busy tas sakit ng katawan ko e. Kumain kana rin dyan at wag pabayaan yung sarili mo okay, tsaka mag-iingat ka palagi Iloveyouutoo and I miss you" ****end text ******

"Ito buhay na buhay at humihinga pa naman. Syempre wala naman akong malubhang sakit. Masyado lang kayong paranoid. Pero thank you bakla ah sa pag-aalaga sakin." "Anong Thank you ka dyan. Wala ng libre sa panahon ngayon Shang." "Sorry naman hindi po kasi ako na-inform. Na ang doctora kong bestfriend may service fee pala for accompany me while I'm sick, walang konsensiya, hmmmp." inirapan ko siya.

Hanggang ngayon ay hindi pa rin ako mapakali dahil matapos noon ay makakatanggap ako ng anonymous message From unknown: "Are you okay? Alam kong pagod ka dahil buong araw kang nasa mall. Mag pahinga ka kapag nakauwi kana sa inyo." 'Yan ang message ng kong sino, wala na siyang message sa 'kin. Hindi ko nalang pinansin pa kung sino man siya, block ko na rin siya sa cell phone ko, para hindi niya ako ma-text o matawagan man lang.

Siguro may sakit siya haha #DI MARUNONG NGUMITI DISORDER! Sabi ko sa kanya na may tumawag sa akin at pinaiistay niya ako dito at bantayan siya pero alam ninyo ang nakakainis? wala lang! Ni walang reaction! Putcha! Para akong hangin sa harap niya! Batuhin ko na kaya!

Bagama’t maikli ang mga pag-uusap, nagbigay ito ng sulyap sa nakaraan, na tila ba sa pamamagitan ng mga salitang iyon, isang lamat ang biglang bumukas sa kung ano ang naging sarado at mahiwagang limang taon para sa kanya, na nagtulak sa kanya na mas palakihin pa ang lamat na iyon at makta ang higit pa. “Sir Johnford, pwede ko na bang makuha yung phone ko?” bulong ni tita Sheena. Sakto namang nakatanggap sila ng message galing kay Noah: “hindi maganda ang pakiramdam niya. Natakot siya ng husto kagabi, nagsuka at uminom ng hard liquor. Baka sipunin din siya. Please, alagaan mo siyang mabuti, paglutuan mo siya ng healthy at mainit na pagkain, at kung sipunin talaga siya ate Sheena, dalhin mo si

Pero nang tawagan niya ito habang patungo siya sa clinic, todo deny naman at iginiit na na-misunderstood niya ang mensahe nito. “Maybe it was just a wrong send. Please don’t make it complicated, Mr. Harden. I’m just doing my job, and of course, I want to help your wife to manage her condition. Hindi biro ang sakit niya. I hope you’re aware of it.” Ilan lamang sa mga sinabi ni Tobi nang kausap niya sa cellphone.

Sanay na siya sa ganitong eksena. "Ang critical illness notice ay hindi nangangahulugang patay na ang pasyente, pero delikado ang lagay niya ngayon. Gagawin namin ang lahat para mailigtas siya kaya huwag kayong mag-alala." Halos hindi marinig ang sagot ni Brix, "Hmm." Kinuha niya ang ballpen at inilagay ito sa bahagi ng dokumento kung saan siya dapat pumirma.

ngumiti ito sakin at inabot ang envelope. “Syempre, para sayo talaga yan e. Kalusugan mo ang nakasalalay riyan kaya mas okay na ikaw ang unang tumingin.” saad nito. “Salamat Nay Anda” saad ko at binigyan siya ng matamis na ngiti. Nang buksan ko ang sobre, agad na sumalubong sa akin ang ilang pahinang report. “Patient shows signs of acute stress reaction.”

Gusto sana niyang tumawag, pero baka busy ito at maistorbo niya lang. Habang nag-aalinlangan kung magse-send pa ba ng message, biglang nag-vibrate ang phone niya. “Clifford” ang lumabas sa screen. Agad niyang sinagot, may halong concern ang boses niya. “Senior?” “Sorry, Sunshine.” Halatang pagod at paos ang boses ni Clifford. “Busy ako sa hospital buong araw. Kaka-finish ko lang ngayon at ngayon ko lang nakita yung message mo.”

"Hi. Oo, ako nga. Alam ko na medyo weird dahil iniwan kita kanina sa restaurant ng walang paalam. Pero, pwede ba kitang makausap? Tungkol ito sa application ng aking ina para sa sponsorship program ng iyong ospital para sa mga cancer patients.” Ayan, sinabi ko na. Nakakahiya man, nagmamakaawa ako. Hindi man lang ako nakahinga. Naririnig ko ang malakas na pintig ng puso ko sa loob ng tenga ko habang hinihintay ang sagot ni Mr. Silvestri. Hinawakan ako ng isa sa mga bodyguard niya. "I'm sorry, miss, but Gunther is feeling a little bit under the weather.”