Message For Sick Person Novels & Stories

tanong ko pa ulit dahil naalala kong hindi lang si Adier ang nakasalamuha ko pati narin ang kasambahay ni Adier. " Person under monitoring pa rin siya dahil wala naman 'tong sintomas."sagot naman ni nurse Joanna. "M-mamatay na b--a ako? W-walang gamot sa sakit na 'to 'diba?" nahihirapan kong sambit kaya naapsinghap sila.

“Chad, I’m not really feeling well today. Can you just excuse me?” “Are you sick?” tanong niya sabay sapo ng leeg ko. “I feel sick, really. I think I just needed some sleep.” “Okay. Magpahinga ka na lang muna rito. Ako na ang bahalang magpaalam sa ‘yo. I’ll just ask for some medicines, too.”

Pero kahit hindi ko siya tinitingnan, ramdam ko siya. Parang presensyang sanay kang kasama, tapos biglang naging bawal. Hindi kami nag-usap buong umaga. Walang message. Walang tingin. Walang kahit anong senyales na kagabi ay umiyak siya sa harap ko at lumuhod, humingi ng tawad, at inamin ang lahat. Ganito pala ang professionalism kapag may kasamang sakit.

Alam naman na nito ang gagawin at kaagad na nag post sa page nila. Ang daming nalungkot sa balita na hindi ito makakaperform dahil may sakit ito. Libo libong tao ang naghatid ng ‘get well soon’ kay lady in mask. Ang hindi nila alam nawawala ang kanilang idulo at hindi pa rin nakikita hanggang ngayon. Habang nasa gitna ng meeting si Silvia nag vibrate ang kaniyang cellphone. Hindu niya ito pinansin nung una pero muli iyong nag vibrate kaya sigurado siya na importante iyon.

“Ok ka lang ba? Kanina sumakit yung t’yan mo. Tapos ngayon ulo mo naman yung masakit. Are you sure you really want to continue your working hours?” “Yes, you even filled almond milk in my frappuccino, where I clearly stated to put fresh milk instead.” Saad naman ni Miss Dhalia. “Oh, yes. I’m ok. I will drink my meds now.” “Ok, if you need to go home, you can file sick leave.” Paalala naman sa’kin ni sir Kean.

Aniya na lang sa sarili niya para mawala ang sakit. Mas masakit pa rin ang ginawa mo. Tandaan mong gago ka. Dagdag pa niya sa sarili, tapos ay huminga siya nang malalim saka nag-compose ng message. "I'm on my way, love. Papa came to the office a minute before I left." He still sent the message, kahit na alam niyang wala siyang pag-asa na ma-seen. "I booked a reservation at a restaurant. We'll have lunch first, love."

Walang bakas ng pagkakaroon nila ng kakaibang sakit na marka. Nakahinga ng maluwag ang waiter. Ngumiti siya at sinabing, “Sige, maganda ang iyong pisikal na kondisyon, at hindi ka man lang mukhang may sakit. Magkagayunman, hindi mo maaaring pabayaan ang iyong pagbabantay. Mag-ingat, at huwag kumain ng kahit ano. Subukan lang na huwag pumunta sa mataong lugar kung maaari.”

Tumango lang ako bago siya ngitian nang tipid at sinara ang pinto. "Baka lowblood ka? Anemic. Uminom ka ng gamot. Ganyan 'yong kapatid ko kasi anemic. Nahihilo. Kapag tumatayo eh nawawala 'yong paningin nila. Kaso kasi sumasakit din ang ulo mo." "May ibang ganoon din. Tita ko ganyan," sabi ng isa kong katrabaho. Nalaman nila 'yong nangyari dahil inusisa nila 'yong notes na dinikit ni Sandler sa station ko. They asked me what happened and why he's telling me to be okay and if I feel sick call him right away.

Ngumiti ito at muling binalik ang tingin sa pag-aayos ng gamot. "Are you related to him?" Tanong nito ng hindi ako binabalingan ng tingin. "No, sir. A temporary assistant?" Sagot ko na patanong dahil hindi ko din sure. Tumawa ito. "Kaya pala," kumunot ang noo ko sa sinabi nito. Kaya pala ano? "Anyways, Miss Hira," he began, a hint of a smile playing on his lips. "You seem sick. We're not allowed to work when we're sick. We might either spread our illness to the patients or get infected by their illnesses."

"Gayunpaman, mas magaan ang pakiramdam ko sa pagsama ni Elizabeth at Mike. At least may mga kakilala ako sa party." "Sevv, nakikita kong lumalala na ang sakit mo. Dapat pumunta ka sa ospital sa lalong madaling panahon. Hindi na kita icha-chat. I will video call you kapag libre ako mamayang gabi. Kung hindi pa rin maganda ang mental state mo sa gabi, ipadala mo sa akin ang address at dadalhin kita sa ospital!" Iniisip ni Lucky na si Sevv ay isang taong kumakapit lang kahit may sipon.