Message For Sick Person Mga Nobela at Kwento

Aniya na lang sa sarili niya para mawala ang sakit. Mas masakit pa rin ang ginawa mo. Tandaan mong gago ka. Dagdag pa niya sa sarili, tapos ay huminga siya nang malalim saka nag-compose ng message. "I'm on my way, love. Papa came to the office a minute before I left." He still sent the message, kahit na alam niyang wala siyang pag-asa na ma-seen. "I booked a reservation at a restaurant. We'll have lunch first, love."

Walang bakas ng pagkakaroon nila ng kakaibang sakit na marka. Nakahinga ng maluwag ang waiter. Ngumiti siya at sinabing, “Sige, maganda ang iyong pisikal na kondisyon, at hindi ka man lang mukhang may sakit. Magkagayunman, hindi mo maaaring pabayaan ang iyong pagbabantay. Mag-ingat, at huwag kumain ng kahit ano. Subukan lang na huwag pumunta sa mataong lugar kung maaari.”

Tumango lang ako bago siya ngitian nang tipid at sinara ang pinto. "Baka lowblood ka? Anemic. Uminom ka ng gamot. Ganyan 'yong kapatid ko kasi anemic. Nahihilo. Kapag tumatayo eh nawawala 'yong paningin nila. Kaso kasi sumasakit din ang ulo mo." "May ibang ganoon din. Tita ko ganyan," sabi ng isa kong katrabaho. Nalaman nila 'yong nangyari dahil inusisa nila 'yong notes na dinikit ni Sandler sa station ko. They asked me what happened and why he's telling me to be okay and if I feel sick call him right away.

Ngumiti ito at muling binalik ang tingin sa pag-aayos ng gamot. "Are you related to him?" Tanong nito ng hindi ako binabalingan ng tingin. "No, sir. A temporary assistant?" Sagot ko na patanong dahil hindi ko din sure. Tumawa ito. "Kaya pala," kumunot ang noo ko sa sinabi nito. Kaya pala ano? "Anyways, Miss Hira," he began, a hint of a smile playing on his lips. "You seem sick. We're not allowed to work when we're sick. We might either spread our illness to the patients or get infected by their illnesses."

"Gayunpaman, mas magaan ang pakiramdam ko sa pagsama ni Elizabeth at Mike. At least may mga kakilala ako sa party." "Sevv, nakikita kong lumalala na ang sakit mo. Dapat pumunta ka sa ospital sa lalong madaling panahon. Hindi na kita icha-chat. I will video call you kapag libre ako mamayang gabi. Kung hindi pa rin maganda ang mental state mo sa gabi, ipadala mo sa akin ang address at dadalhin kita sa ospital!" Iniisip ni Lucky na si Sevv ay isang taong kumakapit lang kahit may sipon.

Agad akong pumunta sa messages. Me: Uminom na po ba kayo ng gamot? Kumain po kayo please. Saglit akong natigilan. Parang kulang. Nag-type ulit ako. Magpahinga po kayo. Ako na po bahala dito. Napabuntong-hininga ako bago ko pinindot ang send. I stared at the screen. Walang reply. Syempre. May sakit. Baka tulog na…

I grab my bag and fished my phone. Maraming chat sa GC namin na naka-mention ako. Maraming nagtatanong kung kamusta na ba ako. Maya-maya ay biglang tumunog ang notification sound ng messenger, Coach Maj chatted in our GC. I scroll down at binasa ang chat nito. Marjorie Villcuesta: Hi team! The clinic mailed me that Sanya already gain consciousness and is still resting to make sure that she's fine now. Now, you don't have to worry. Eat your lunch, don't overbreak and give me hundreds, okay?

Alam naman na nito ang gagawin at kaagad na nag post sa page nila. Ang daming nalungkot sa balita na hindi ito makakaperform dahil may sakit ito. Libo libong tao ang naghatid ng ‘get well soon’ kay lady in mask. Ang hindi nila alam nawawala ang kanilang idulo at hindi pa rin nakikita hanggang ngayon. Habang nasa gitna ng meeting si Silvia nag vibrate ang kaniyang cellphone. Hindu niya ito pinansin nung una pero muli iyong nag vibrate kaya sigurado siya na importante iyon.

Hihilahin ko na sana si Jenny palabas, pero nagmatigas siya. “Sir, in the employee manual, sick staff can take a leave—for everyone’s safety,” mariin niyang sabi. Tahimik si Bart. Yumuko, binuksan ang drawer, at inilabas ang maliit na medicine box. Inabot niya iyon sa akin. “Here. Take one.” Nagkatinginan kami ni Jenny. Saka sabay rin kaming napatingin sa labas nang mapansin ang mga leeg na humahaba mula sa labas ng opisina.

Binuksan ang pinto at tinawag siya. "Nak, may medic oh! 911 daw." "Napatayo siya bigla, oh bakit may 911 sino ang tumawag? Tumawag ka ba ma?" "Di ah, may vicks pa naman ako ah!" "Good evening ladies, we received a call that one of you here needs medical help and might be contagious, do you mind if we go inside and check the two of you? This is a matter of government concern and that refusal might be considered a criminal offense." The tall medic mumbled.