Novel & Cerita Message For Sick Person

Tatlong araw na iyon mula ngayon. Madalang na lang kaming mag-usap dahil sineseryoso ko na ang buhay nursing pero naglalaan pa rin ako ng oras para makausap siya. Iyon nga lang, madalas na hindi kami nagkaka-abutan. Nagtipa ako ng mensahe para batiin siya. Pakiramdam ko kasi ay maiiyak ako kapag nag-voice message ako. "Happy 10th monthsary, senyorito! Tagal na pala natin, 'no? Kung nasaan ka mang part ng earth ngayon, sana okay ka lang. Miss na kita! Tapos na ba snow r'yan? Baka natabunan ka na kaya 'di ka nagre-reply sa akin, ah?" Natawa ako sa sariling mensahe. "Kahit bihira tayong mag-usap nitong mga nakaraang araw, lagi mong tandaan na mahal na mahal kita, ah? Busy lang ako sa mga RetDem

Siya ay may kalamangan sa taas, at ngayon ay tumingin siya sa kanya. "Anong ginagawa mo dito?" "Nagpadala ka sa akin ng mensahe na humihiling sa akin na pumunta." Ang bibig ni Nicklaus ay gumuhit ng isang mahinang arko, medyo nanunuya, "Kapag natapos mo na ang pag-inom ng gamot, sabihin mo lang ito nang diretso. Hindi na kailangang humanap ng ganoong klaseng dahilan para pumunta ka sa bahay."

She wave her hand before leaving. So what can i do today? Lie down in a whole day? Im curious did i have sick? When im feeling okay im gonna go to the doctor to check my health. Maybe i have sick. But what kind of sick? I get my phone near at the table to lose my boredom. I open my F******k acc, so i can scroll-scroll on my newsfeed. Im in the middle of scrolling when someone post appear on my newsfeed. It's a palabok. I feel starving because of that.

Ilang sandali ay hinihintay ko ang reply niya but he still typing. Bakit ang tagal niya magreply? Alam kong naseselos siya sa ngayon dahil kasama ko ngayon Rain. "Hmm. Bakit anong nangyari sa kaniya?" He asked. "He got sicked." "Ganoon ba." "Hmm. Yes. Hmm. Huwag mo na akong alalahanin okay lang ako dito." I sent. "Okay, ingat kayo. I hope he will get better. I pray." he replied.

Huminga muna siya, at hindi nagpahalatang naexcite sa biglang pagtawag ng lalaki. "Hello?" kaswal niyang sagot. "Kumusta ka na? miss na miss na kita," malambing ang tinig na iyon na parang may pagsosorry. "Miss? miss daw, bakit hindi mo man lang ako naalalang imessage?" may halong tampo ang kanyang boses. "Pasensiya ka na.. nung huli tayong nagkausap.. biglang nagkasakit si Lolo.. ako ang nag aalaga sa kanya," paliwanag nito.

Upang makagawa ng magandang unang impresyon, matagal niyang pinag-isipan kung ano ang unang mensaheng ipapadala. Marami na sana siyang naisulat at balak sanang simulan ang usapan gamit ang kanyang trabaho sa ospital, ngunit pakiramdam niya ay masyadong pilit. Kaya binura niya ang lahat at dalawang salita na lamang ang natira: 【Hello!】 Habang iniisip niya kung paano aayusin ang kanyang sasabihin, aksidente niyang naipadala ang mensahe dahil sa sobrang kaba.

Bumalik ako sa kama at pinilit makatulog at baka pati ako ay magkasakit na din. Maaga ulit akong nagising, dinampot ko ang cellphone ko, at nakita na may message from Florence na hindi muna siya makapasok dahil nilalagnat pa din ito, napailing na lang ako. Dinial ko ang cellphone nito, "Hello sir" sagot nito halatang may sakit pa din ito.

“Dear Ms. Sandoval, Apologies, but Mr. D'arcy will be unable to attend today's meeting as he has contracted a virus. The meeting will be rescheduled for Saturday. Rest assured, the virus is not fatal, and he is expected to recover promptly. Thank you for your understanding. And you don't have to worry. Best regards, Shanon." Basa ko sa mensahe. Luh? Anong don’t worry? Hindi naman ako nag-aalala ah. Okay slight.

Bakit kailangan niya akong itext? Binuksan ko ang message. "I'm sick, so don't come into my room. Keeping you healthy is my top priority." Ramdam kong nanghina ang tuhod ko sa nabasa ko. No. Naapektuhan ba siya ng virus? Sana hindi. Nanginginig akong tinawagan siya. Kaagad niya naman itong sinagot. Umubo ito na rinig ko naman sa likod ng pintuan.

“Oh, yeah. Micheal forgot his phone and we planned to have a date tonight, but I am not feeling well. Can you drop by there and tell him I’m sick?” Bigla siyang naalarma sa sinabi ng kaibigan. “What?! Kanina pa ba iyan? Hindi kaya napagod ka masyado ng triplets?” alalang-alalang wika niya. Umiling ito. “Hindi naman. I am not really that sick. Tinatamad lang akong tumayo— ewan ko ba. Kanina ayos naman ako, but after we had some snacks, ayon, medyo sumama na. Ang gusto ko lang gawin ngayon ay matulog,” kwento nito.