Message For Sick Person Novelas e Histórias

sabi ng isa kong kasamahan. “Kaya mo ‘yan…mawawala din ang sakit,” sabi naman ng isa. Tumango-tango naman ako. “Aalis na ako…” “Teka lang, hindi ka pwedeng umalis ng gano’n-gano’n lang,” pigil ng isa. “Tama, nag-resign ka, dapat may farewell party. Mag-clubbing tayo, mag-enjoy. Tiyak mababawasan ang sakit d’yan!” bibong sabi naman isa kong kasama.

Pagkatapos naramdaman ko ang paghalik niya doon. "I hope we are okay. I badly n-needed you. I'm so down right now." Nanikip ang dibdib ko pero hindi pa rin ako nagsasalita. " Knight is sick. Mom is sick and Dad needs to attend to both of them. Our company is having trouble." Hindi ako nagkomento. Naramdaman ko ang paghigpit ng yakap niya sa akin. "I'm sorry kung hindi ako nakatawag. Masama ba pakiramdam mo? Nanay Mildred said namutla ka daw kanina. Do you want me to call Marfori to come here—"

Tatlong araw na iyon mula ngayon. Madalang na lang kaming mag-usap dahil sineseryoso ko na ang buhay nursing pero naglalaan pa rin ako ng oras para makausap siya. Iyon nga lang, madalas na hindi kami nagkaka-abutan. Nagtipa ako ng mensahe para batiin siya. Pakiramdam ko kasi ay maiiyak ako kapag nag-voice message ako. "Happy 10th monthsary, senyorito! Tagal na pala natin, 'no? Kung nasaan ka mang part ng earth ngayon, sana okay ka lang. Miss na kita! Tapos na ba snow r'yan? Baka natabunan ka na kaya 'di ka nagre-reply sa akin, ah?" Natawa ako sa sariling mensahe. "Kahit bihira tayong mag-usap nitong mga nakaraang araw, lagi mong tandaan na mahal na mahal kita, ah? Busy lang ako sa mga RetDem

Ni-hindi man lang ako tinapunan ng tingin nito. “You must take your medicine continuously.” Seryoso ang tonong paalala nito sa’kin. Hindi na ako nagsalita at tumango na lamang upang maka-iwas sa dagdag sermon. Hindi ko alam ang isasagot dahil ako ang nakakalimot na uminom ng gamot at lagi niya iyong pinapaalala sa’kin. "If you want to recover, then, don't forget to take your vitamins and meds daily. But if you want to go back to the doctor, tell me immediately. I'll call him."

Siya ay may kalamangan sa taas, at ngayon ay tumingin siya sa kanya. "Anong ginagawa mo dito?" "Nagpadala ka sa akin ng mensahe na humihiling sa akin na pumunta." Ang bibig ni Nicklaus ay gumuhit ng isang mahinang arko, medyo nanunuya, "Kapag natapos mo na ang pag-inom ng gamot, sabihin mo lang ito nang diretso. Hindi na kailangang humanap ng ganoong klaseng dahilan para pumunta ka sa bahay."

Upang makagawa ng magandang unang impresyon, matagal niyang pinag-isipan kung ano ang unang mensaheng ipapadala. Marami na sana siyang naisulat at balak sanang simulan ang usapan gamit ang kanyang trabaho sa ospital, ngunit pakiramdam niya ay masyadong pilit. Kaya binura niya ang lahat at dalawang salita na lamang ang natira: 【Hello!】 Habang iniisip niya kung paano aayusin ang kanyang sasabihin, aksidente niyang naipadala ang mensahe dahil sa sobrang kaba.

Bumalik ako sa kama at pinilit makatulog at baka pati ako ay magkasakit na din. Maaga ulit akong nagising, dinampot ko ang cellphone ko, at nakita na may message from Florence na hindi muna siya makapasok dahil nilalagnat pa din ito, napailing na lang ako. Dinial ko ang cellphone nito, "Hello sir" sagot nito halatang may sakit pa din ito.

“Dear Ms. Sandoval, Apologies, but Mr. D'arcy will be unable to attend today's meeting as he has contracted a virus. The meeting will be rescheduled for Saturday. Rest assured, the virus is not fatal, and he is expected to recover promptly. Thank you for your understanding. And you don't have to worry. Best regards, Shanon." Basa ko sa mensahe. Luh? Anong don’t worry? Hindi naman ako nag-aalala ah. Okay slight.

"Dapat matuto ka rin, paano kung nagkasakit ako tapos hindi ka masamahan sa grocery?” Sibangot ko sa kanya. “Don't get sick. You need to take care of your body.” Sabi niya sabay akbay sa akin.