Mga Sakit Novels & Stories

She's totally looks sick. Napahagulgol na ako saka napayuko. This is all my fault! This is all my fault! Wala na akong nagawang tama for her and now she's suffering in an illness na puwede pang maging sanhi ng pagkawala ng kambal.

Kung may abnormalities daw ba akong nararamdaman mga kakaiba o masakit sa katawan ko. Marami na raw kasi akong natamong mga sugat sa katawan. Mga bala na tumama sa katawan ko. Baka magka-infection ako etcetera. Kaya sobrang mahal na mahal ko ang fiancee ko. She's the best of all the best in the world.

Pagkasabi palang niya noon ay agad na kumawala sa akin ang napakabigat na paghagulhol! Parang hindi ko na kayang marinig ma sabihin pa niya ang mga susunod na kataga... Parang hindi ko na kayang marinig ma isatinig niya ang iniisip namin pareho. Hindi ko mapigilang pumalahaw habang mariing napapapikit dahil sa sakit! Sakit na hindi galing sa mga sugat ko! Kundi Sakit na mula sa naninikip na dibdib ko!

Hindi man lang ako pinag-isipan Kailanman, hindi ako naging pagpipilian. At sa mundong ito, iyon ang isa sa pinakamalupit na uri ng sakit: Ang manatiling hindi nakita... kahit umiiyak ka na sa loob. Pagkauwi ko, hindi na ako nag-abala pang magbihis. Agad akong humiga sa kama, dala ang bigat ng katawan—at ng damdamin. Masakit ang mga kalamnan ko, totoo.

Nakausli ang bahagi ng bubong ng garahe kaya maaari niya iyong silungan. Pinagpagan ni Magenta ang basang katawan bago napadausdos sa salaming pinto paupo sa malamig na tiles. Tuluyan nang nagkalat ang dilim at nagngangalit ang panahon ngunit naroon siya sa labas at giniginaw. Isama pa ang gutom, pagod at sakit ng katawan.

Nasasayangan ako sa limang taon na relasyon namin, akala ko kami na talaga pero masisira lang pala kami ng gano'n kabilis ng hindi ko man lang namamalayan. Hindi ko masasabi na nakamove on na ako dahil ayaw ko naman lokohin ang sarili ko at magpanggap na wala na talaga kung alam kung mahal ko pa naman talaga siya, pero 'yong sakit ay nandito pa din at hindi ko alam kung kailan ito mawawala o maghihilum. Ayaw ko naman pilitin ang sarili ko dahil mas lalo lang akong masasaktan. Kagaya nga ng sabi nila trust the process.

Chapter 43 Dahil sa sobrang pagod—pisikal man o emosyonal—hindi ko na namalayan ang bigat ng aking mga talukap. Ang sakit ng katawan ko mula sa paulit-ulit na pahirap niya, at ang bigat ng dibdib ko sa pag-aalala para kay Julie, ay nagsanib na tila isang matinding lason na unti-unting s********p ng lakas ko.

"Hindi… Hindi pwede! Mas lalo pa bang titindi ang sakit kaysa sa nararamdaman ko ngayon? Diyos ko, gaano katagal ba 'to?" Kumunot ang noo ni Selena habang pinakikinggan niya ang sinasabi ni Fane. Mukhang mas magiging masakit pa ito kaysa sa inaasahan niya. "Haha, huwag kang masyadong mag-alala. Matatapos din yan sa loob ng isa't kalahating oras. Kayang tiisin ng karamihan ng tao ang sakit sa umpisa, pagkatapos, mararamdaman mo ang sukdulan ng sakit, at kapag nalampasan mo ang sakit, unti-unting huhupa ang sakit hanggang sa wala nang maramdaman anh katawan mo. Pagkatapos nun, malinis na ang katawan mo!"

Dahil nalilito siya kung bakit parang nararamdaman niya ang sakit na nararamdaman ni Aidan. 'Siguro ay dahil pareho kaming sinaktan at hanggang ngayon ay parehong nasasaktan. Kaya nararamdaman ko rin ang sakit na nararamdaman niya.' bulong niya sa sarili. Hindi na niya nakaya pa ang makita itong umiiyak dahil para sa kanya ang lalaki ay matibay ngunit ngayon napapaisip si Kiara. Katulad rin pala ng babae ang mga lalaki pag nasasaktan. Umiiyak at nag iinom ang pinagkaiba lang ay ayaw nilang ipakita ang nararamdaman nilang sakit sa iba.

Napaiyak pa ako sa sobrang sakit. Hindi nagtagal ay unti-unti nang gumalaw si JD sa ibabaw ko. Nawala ang pagkagulat sa kanyang mukha. Ang sakit ay unti-unting napapalitan ng kakaibang kiliti at sarap. Ang ungol ng sakit ay bumalik sa halinghing na puno ng pagnanasa at kamunduhan.