Mistreated In Tagalog 소설 & 이야기

"Miss Santos, you mean to say, binato ka ng cellphone, kaya ka humawak ng kaldero?" “Yes, Your Honor! Kasi grabe sya, makasakit! Masakitan ako, as in! Murag gipatay ko ba!” Ano raw? Napatigil ako. Did she just—was that even Tagalog? "Miss Santos, Tagalog. Please." Pilit kong pinakalma ang sarili ko, but at this point, I was already regretting taking this case. “Ah, eh, ano po, ang sakit talaga kasi! Yung parang tinusok ang heart ko, pero sa ulo po pala natamaan.”

Hinugasan ko ang mukha ko at pinunasan ang mantsang dulot ng sauce. Bago pa ako makalabas ng CR ay pumasok si Trisha at sinara ang pinto. "Give up? You still have time to transfer bitch." Humalikipkip itong nakangisi sa akin. I leveled her stare. I smirked too. "Takot ka bang malamangan? Takot ka bang may mas magaling pa sayo? Takot ka bang mas makikilala pa ang iba kesa sayo?" Nilapitan ko ito. "Akala ko mas kawawa pa ako, pero mas kawawa ka pa pala."

Mabigat na lunok ang kanyang nagawa nang marinig sa kauna-unahang pagkakataon ang boses nitong nang-uuyam. [ nang-uuyam - snicker ] Inulit nito ang malakas nitong halakhak. Mistulang hindi na ito ang babaeng palaging kasa-kasama nila ni Lickesia. “You look like a bitch. Nababalutan you ng blood, hindi ka ba nadi-disgust? Eww.” Halos pigilan na niya ang bawat paglanghap at pagbibitiw niya ng mga hininga . . . na parang ikamamatay niya kung gagawin niya iyon.

Tumango-tango siya. "Tama ka, you should take a bath now. Baka ma-late pa tayo," aniya sabay halik sa noo ko. Hindi ko maiwasang hindi mapangiti dahil sa kilig, sobrang sweet talaga niya. Hindi ko akalain na may ganito siyang side. "Sige, labas ka na..." bahagya ko siyang tinulak. Parang hindi naman niya gustong umalis. May balak pa ata siyang panoorin akong maligo.

AGNES LA TRINIDAD’S POV "You stupid bitch! Tat*nga-t*nga ka talaga!" sigaw niya na nagpanginig sa buong pagkatao ko. Nakaluhod ako habang pisil ni Henry ang pisngi ko. Galit na galit ito, mukhang halimaw at salubong na salubong ang mga kilay. His grip was tightening to the point that my cheekbones felt like they were about to crack.

- sagot ko "Mag iingat ka at galingan mo kamahalan"- Panunukso nito , tipid akong Ngumiti at umalis na sa harap niya taas noo akong dumaan sa kanya saka lumabas sa bahay na iyon, di ko kayang titigan ang mukha ng mga magnanakaw ng yaman ng mismong bayan niya, inalalayan ako ni Trajan na sumakay sa karwahe , pupunta kami ngayon sa taong bayan kung san sa Centro ng bayan na ito, habang nakatingin ako sa labas nakikita ko ang pagiging mahirap ng bayan na ito mga batang gutom mga taong ginawang baboy ang mga babae , nakakaiyak pag pinagmamasdan kaya gagawin ko ang lahat mapasunod ko lang sila para matulongan ko rin sila ,

Kahit na hinihingal ako I'm up for a fight with him noh! "What? It's true right? Tagalog na 'yon. I'm sure naman na naintidihan mo sinabi ko." Hindi talaga kami pwedeng magtagpo nitong lalaking 'to. Lagi lang kami mag-aaway. Lagi siyang nakakainis!

"Tama! Isang hamak na tao lamang na walang kapangyarihan. Walang kwenta! Isang basura!" Iyon ang mga sunod-sunod na bulungan na naririnig niya sa paligid niya. Ang iba ay pinagtatawanan pa siya na parang may mali sa kanya at ang iba naman, halos patayin na siya sa sobrang sama ng titig.

pagsusumamo ko dito, hindi naman makapaniwala ito sa narinig base sa reaksyon sa mukha nito, na tila ba may iba itong inaasahan. "I can't believe na maglalakas ka nang loob na humingi ng tulong sa akin, and I don't give a damn kung nakidnap man ang pamangkin mo, hindi ako pulis na pagrereportan mo nang nawawalang bata, you wasted so much of my time already, goodbye!" tila galit nitong sinabi sa akin. Buong akala ko ay magagawa ko pang itago ang totoo, dahil akala ko may maramdaman itong awa, pero mali ako.

sabi niya. Muli akong napabuntong hininga at napasandal muli habang hawak-hawak ko ang ulo ko. I feel week at ramdam kong mataas pa rin ang lagnat ko. Gusto kong mag-sorry sa mga kaibigan ko dahil muntikan na silang mapahamak. Unang araw pa lang nila sa probinsya ay trauma na agad ang naranasan nila. I feel guilty because they witnessed some traumatizing situation because of me.