Mistreated In Tagalog Novels & Stories

Tumango ang tenyente, "Ganito po ang pangyayari. Isang araw habang kunwari'y nagbabasa ng papeles ang tagapaningil ng buwis napansin ng isang grupo ng mga bata na pabaligtad niya itong binabasa. Nagtawanan ang mga iyon na ikinagalit ng tagapaningil ng buwis at sila'y hinabol. Nagtakbuhan ang mga nanunuksong bata habang sumisigaw ng a-e-i-o-u. Sa galit ng lalaki pinukol niya ng baston ang mga iyon. Tinamaan ang isang batang lalaki at nawalan ng malay. Hindi pa nasiyahan, nilapitan ng Kastila ang bata at pinagsisipa. Marami ang nakakita pero walang mangahas magtanggol sa bata. Sa daraan noon ang iyong ama. Sinugod niya ang tagapaningil ng buwis at hinawakan niya ang kamay nito. Nagtangkang lum

tugon n'ya. "Who gave you the courage to do this to us? " hamon nito. "I am just a Zaragoza. Wala akong tinitingnan na pangalan, it's just so happen na naging biktima ako at ang pamilya ko ng mga kagaya ninyo ni Don Mondragon," sagot n'ya. "Ang lakas mo magbintang, kaibigan. Mag-ingat ka!" banta nito.

Puny*wa talaga. "Ahem, paki tagalog Mr. I dunno who you are medyo b*bita kasi tong a**o na to eh, baka este di lang baka, di ka talaga naiintindihan nyan" singit ni Singkit. Mga puny*wa talaga ang mga hinay*pak na a**o eh no. Pwede naman ibulong na lang sakin kung ano pinagsasabi nung tao, kailangan talaga ipahiya pa ako. Mga a**o talaga.

Paunlakan mo sana kami na tulungan kang hubugin pa ang iyong sarili. Nagmamahal, Humanimal University Ano raw? Humanimal? Ano iyon? --- Caridad Tampipi Ang hirap maging mahirap lalo pa't ika'y nakamaskarang mapagpanggap. Tukso sa paligid ay laganap, apektado pati ang iyong hinaharap. Sadyang kay hirap tanggapin, tayong mga Pilipino'y ginagawang alipin. Mababa ang tingin nila sa atin, kaya pangarap nati'y kay hirap abutin.

Ang singkit nitong mga mata ay masungit na nakatingin sa kaniya habang ang isang kilay ay nakataas, “go, tell me your sorry.” Kung hindi lang siguro marunong magpigil ang binata ng inis ay pinagsalitaan na niya ito ng masama ngunit bilang isang lalaking may pinag-aralan at kapatid na babae ay hindi niya iyon gagawin.

"You’re a creep! Ang Napaka-hipokrito mo! Do you even understand how fucked up this is!?" "You’re acting like a child. Throwing yourself at him just to spite me? It’s pathetic." "Pathetic?" Napailing nalang ako sa kaniya sa frustrasyon. "Mas pathethic ka! Ikaw na isang matandang lalaki na nagtatago sa dilim ng club para lang panoorin ang inaanak niya na nakikipag-laplapan sa boyfriend niya? Kadiri ka, Ninong!"

"Does it hurt?" "Mga tonta!" Hinarap niya ang dalawa. Napansin ko din na medyo dumadami na ang mga estudyanteng nanonood. Paano, nasa hallway kami e. Psh! "Kung sa inyo ko kaya gawin tapos tatanungin ko kayo kung masakit? Babo!" (Babo means bobo) hinarap niya ako. "How dare you slap me?" Dun ko na siya pinakawalan saka dahan-dahang lumapit na siyang ikinaatras niya. "That's just a warning, b*tch!" saka namin sila nilayasan. "Woaaaaahh! Sabi na e! Ang cool ninyo talagang dalawa." Here comes the feeling close Cris. Psh!

Habang iba ay may pagka disgusto ang tingin sa kaniya. Umahon ang hiya sa kaniyang dibdib. She felt so pathetic looking at them. Hindi naman na siyang umaasa na may tutukong sa kaniya. Noon pa man ay wala na talagang tumutulong sa kaniya. They treat them like she have some contagious disease that they need to avoid her so that they can save themselves. "Tsk, attention seeker." "Hindi naman dapat iyan nandito, hindi ko talaga alam kung bakit pa siya tinanggap."

Mas lalong humigpit ang hawak niya sa panga ko, dahilan para mapatitig ako sa perpekto ngunit nakakatakot niyang mukha. "Para fair. You can say a magic word during your punishment para itigil ko. Magpapagawa ako ng panibagong kopya for you. I'll make sure na maiintindihan mo yun." Pagkatapos niyang sabihin iyon ay marahan niya nang inalis ang pagkakagapos ko. Binitawan niya ako nang marahas kaya napasandal ang ulo ko sa pader. May kinuha siyang isang maliit na remote control sa bulsa niya at may pinindot doon.