Monologo Ni Sisa นิยาย & เรื่องราว

"So ano may problema ba don? Teka wag mo sabihin nagugulo na ang mundo! Ano kinalabasan? Ano? Ano?" Natataranta kung tanong kulang na lang lumuhod ako. "Relax.. Wag ka masyado mataranta diba sabi ko sayo this is your second chance so na sasayo na kong makabubuti sa inyo ng M mo o hindi ang mga move's mo. Hindi sayo umiikot ang mundo Xander kaya kung may mabago kunti lang naman. Kaya lang kailangan mo pa rin magingat."

Ani Logan sa lalaking kaharap niya. "Malaking halaga ito, Mr. Montereal pero sino ba ako para tumanggi." Nakangising usal ng lalaki. "Wala na rin naman pag-asa na makalaya si Mr. Mondragon. Nararapat lamang iyon sa kanya."

Balita ko sa kanya. Napaluha sila sa tuwa saka hinawakan ang kamay ko. "Maraming salamat Dok, hulog ka ng langit. Hindi ko alam ang gagawin ko kapag nawala ang asawa ko." Naiiyak pa rin si Mrs. Monaco Hinagod ko ang likod niya. "I just did my best I could Mrs. Monaco. But the most powerful is your faith and prayers. I'm just being an instrument para maligtas siya."

Mukhang may mahalaga silang sasabihin, at hindi ko maiwasang kabahan. “Love…” panimula ni Monica, habang nakatitig sa akin. “At sa lahat po ng mga nandirito…” Napakapit ako sa upuan ko. Ano kaya ang sasabihin niya? ---

sigaw ni Livina. “Kung ako lang ang masusunod, matagal na kitang binura sa landas ko,” mahinahong wika ni Mona. Hindi na talaga niya masikmura ang kasamaan ng ugali ni Livina. “Ikaw ang buburahin ko sa landas ko!” pagbabanta ni Livina. “Umalis nga kayo riyan bago ko pa kayo sagasaan.”

ako pa itong hindi mapakali. "I guess, this would be the Last time na magkikita pa tayo, Sab. im really sorry. tama ka, para patunayan ko sayo na totoo kitang mahal kailangan kong lumayo. Alam kong hindi ka rin sasaya kung ipipilit ko pa. sige na, ibinabalik na kita kay Nikko. hangad ko ang kaligayahan mo, Sab. tungkol naman sa anak natin, sana kahit hindi nya ako kilalanin ama, maikwento mo sana sa kanya na mayroon syang isang ninong na mahal na mahal sya. kahit na makaalis na ako ay ibibigay ko pa rin ang sustento ko para sa kanya. sige na, Sab. bumababa ka na. tanggap kong talo ako at hindi na ako lalaban pa."

Pero sa bawat kislot ng kanyang labi, sa bawat impit na hinga, ramdam ang bigat ng pagkawala. “Sa ika-apatnapu’t isang araw ng kanyang pagpanaw, dalangin natin ang kapayapaan ng kaluluwa ni Monica. Tanggapin nawa siya ng Panginoon sa Kanyang kaharian,” wika ng pari, habang sinisimulan ang maikling panalangin sa harap ng altar. Tumango ang mga bisita. Iisa ang panalangin ng lahat—mapayapang paglalakbay para kay Monica.

Halos lumuwa ang mukha niya sa pagkasuklam. Sakto naman, sumingit si Mona, sobrang saya, parang nag-eensayo para sa isang soap opera. Ipinatong niya ang maselang kamay na ito sa balikat nito, na nagkukunwaring nakikiramay. "Siya parin ang tunay mong ina," napabuntong-hininga siya. "Siguro ako ang dapat umalis. Ako lang naman ang tagalabas dito."

wika ng isang lalaki na nakasuot ng tuxedo sabay taas ng hawak nitong goblet na may lamang wine. Kahit matanda na ito ay makikita sa kaniyang mukha ang taglay niyang kaguwapuhan no'ng kabataan niya pa. Malawak ang ngiti nito habang nakikipagkamay sa kaniyang mga bisita. "'Yan si Mr. Robert Montenegro. Matanda na siya pero guwapo pa rin 'no?" parang dalagang kinikilig na sabi ni Maribel.

Natitilihang saad ng isang babae kaya lalong natawa ang lahat. “Sorry, medyo kinakabahan lang, ahm, for our Princess tonight, my dear Veronica, happy birthday and I hope you will enjoy your special night with us, thank you.” Ani ko bago sumenyas sa banda na nasa likuran ko at nang magsimulang tumugtog ang banda ay nagsimula ring umindak ang mga tao sa aming paligid. Hanggang sa pumailanlang ang malamyos na tinig ko sa buong paligid. (kaleidoscope world song by Francis Magalona)