Novel & Cerita Monologo Ni Sisa

Dahil lang kumain ako ng isa pang extra na paa ng manok kaysa sa kapatid kong lalaki, pinalayas ako ng tatay ko mula sa bahay sa gitna ng isang snowstorm. Noong tumagal, ang tatay ko na isang archeologist ay nahukay ang aking katawan. Dahil sa nawawalang ulo ko, hindi niya ako nakilala. Kahit na noong nakita niya ang katawan ay may parehong mga peklat na meron ako, wala siyang pakialam. Pagkatapos, ang nanay ko ay kinuha ang aking puso at pinakita ito sa kanyang mga estudyante. “Ngayong araw, pag aralan natin ang puso ng isang taong may congenital heart disease.” Minsan niyang sinabi na makikilala niya ako kahit na anuman ang itsura ko. Mama, ngayon at ang tanging natitira sa akin ay ang

Nauubusan ng pasensyang napatingala ako at umusal nang, “Diyos ko...” Hindi talaga marunong makinig si Florence o baka ganito lang siya at nagbibingi-bingihan lalo na kapag alam niyang wala nang pumapanig sa kanya na siya namang kagagawan niya rin. “Tandaan niyo, bilog ang mundo! Nasa taas pa kayo ngayon pero bababa rin kayo!” buong lakas niyang sigaw habang duro-duro pa rin ako.

"So ano may problema ba don? Teka wag mo sabihin nagugulo na ang mundo! Ano kinalabasan? Ano? Ano?" Natataranta kung tanong kulang na lang lumuhod ako. "Relax.. Wag ka masyado mataranta diba sabi ko sayo this is your second chance so na sasayo na kong makabubuti sa inyo ng M mo o hindi ang mga move's mo. Hindi sayo umiikot ang mundo Xander kaya kung may mabago kunti lang naman. Kaya lang kailangan mo pa rin magingat."

Ani Logan sa lalaking kaharap niya. "Malaking halaga ito, Mr. Montereal pero sino ba ako para tumanggi." Nakangising usal ng lalaki. "Wala na rin naman pag-asa na makalaya si Mr. Mondragon. Nararapat lamang iyon sa kanya."

Balita ko sa kanya. Napaluha sila sa tuwa saka hinawakan ang kamay ko. "Maraming salamat Dok, hulog ka ng langit. Hindi ko alam ang gagawin ko kapag nawala ang asawa ko." Naiiyak pa rin si Mrs. Monaco Hinagod ko ang likod niya. "I just did my best I could Mrs. Monaco. But the most powerful is your faith and prayers. I'm just being an instrument para maligtas siya."

Mukhang may mahalaga silang sasabihin, at hindi ko maiwasang kabahan. “Love…” panimula ni Monica, habang nakatitig sa akin. “At sa lahat po ng mga nandirito…” Napakapit ako sa upuan ko. Ano kaya ang sasabihin niya? ---

sigaw ni Livina. “Kung ako lang ang masusunod, matagal na kitang binura sa landas ko,” mahinahong wika ni Mona. Hindi na talaga niya masikmura ang kasamaan ng ugali ni Livina. “Ikaw ang buburahin ko sa landas ko!” pagbabanta ni Livina. “Umalis nga kayo riyan bago ko pa kayo sagasaan.”

wika nito " Pareho talaga kayo ng kalog mong jowa islow kayong pareho" wika naman ni spade. " Shut up!" Wika naman ni Mona Nakikinig nalang ako sakanila dahil di ko kaya Ang amoy ng sasakiyan ni spade kababaeng tao amoy imbornal Ang kaniyang sasakiyan, Buti pa Yung sasakiyan ko amoy vanilla. Sa kakaisip ko sa mabahong sasakiyan ni spade Hindi ko namalayang nakarating na pala kami sa kung saan pumunta si master.

🎶I found myself dreaming in silver and gold Like a scene from a movie that every broken heart knows We were walking on moonlight, and you pulled me close Split second and you disappeared and then I was all alone I woke up in tears with you by my side A breath of relief, and I realized No, we're not promised tomorrow🎶 Nang makarating kame sa altar ay nagmano si Itzael kay Papa at Lola tsaka niyakap sila. “Alagaan mo mabuti ‘yan anak ko ha,”bilin ni Papa na parang naluluha na.

Montenegro. “Huwag ho kayo masyadong highblood. Mahirap na po at baka magkaproblema pa. Iwasan niyo rin ho ang kung anu-anong iniinom,” kalmadong turan ni Clarisse na may konting pagbabanta. Biglang tumahimik ang sala na animoy may dumaang Diyos. Sa isip ni Mrs. Montenegro, “Paano nangyari ‘yon? Imposibleng alam niya.”