Monologo Ni Sisa Novels & Stories

"Buhay ang lalakeng mahal ko." Ang mga salitang iyon ay tila kumukulong asido na sumunog sa natitirang pride at poot ni Niguel. Isang malakas, garalgal, at basag na daing ang kumawala sa lalaki. Hindi na niya kinaya. Tinalikuran niya ang lahat ng kasinungalingan sa utak niya. Sininggaban niya muli ang mga labi ni Seraphina, mas malalim, mas desperado, at siksik sa uhaw. H******n niya ang leeg nito, ang balikat nito, nag-iiwan ng mga maiinit at mapupulang marka na magsisilbing patunay ng kanyang walang-hanggang pagmamay-ari. Bawat daing at halinghing ng dalaga ay tila musika sa pandinig ng nag-aalab na "Diyos ng Digmaan."

Kaya naman, nang purihin nila si Monica, taos-puso at walang halong pakitang-tao ang kanilang mga salita. Ngumiti si Samuel, at magiliw ding ngumiti si Monica. "Ah, ey, maraming salamat po sa inyong papuri," tugon niya nang may kumpiyansa. Masigla ang usapan sa paligid, ngunit si Ismael ay walang gaanong oras. Makalipas ang ilang sandali, mahinahong ipinaabot niya sa lahat, "May kailangan pa akong asikasuhin, kaya mauuna na ako sa inyo."

pilyong tanong ni Helious at expected ko naman na yun mula sa dalawang bugok na ito “Helious, nakatiis ako ng dalawang taon! Makakatiis pa ako ng mas matagal!” kaswal na sagot ko sa kanila kaya nanlaki naman ang mga mata nila “Bakit? Nakakagulat ba yun?” tanong ko pa kaya napailing na lang si Dylan “Tangina bro! Hindi ako makapaniwala! Nakaya mo yun? Ikaw? Si Joshua Xenn Monteverde, ang manyak na itlog, naging celibate?” ani Dylan kaya binato ko sa kanya ang throw pillow sa tabi ko

Tumayo si Miguel at sumulyap pa sa kinaroroonan ni Athena bago lumakad patungo sa tabi ng Mc at inabot ang mikropono. "Magandang gabi po sa lahat, salamat sa magandang introduction. Lilinawin ko po na tsismis lang ho yung tungkol sa pagtakbo.Marami pong salamat na kami po ay naimbitahan ninyo sa inyong programa. Maraming salamat po, ito po ay karangalan para sa akin.Good luck po sa mga kalahok ngayong gabi" Sabi ni Miguel na muling sulyap sa dalagang kasama. Pinalanpakan ulit ito ng mga Manunuod.

Anito. "Magtigil ka, nakapa-tsimosa mo!" Saway naman ni Mona sa anak nito. Nanulis ang nguso ni Harmie. "Totoo naman po nakita ko kaya!" "Sinabi ng magtigil ka! Nagpapasaway ka na naman, kurutin ko ang singit mo eh! Pumaroon ka na nga at malapit na sina Senyorito Luther," muling saway ni Mona sa dalaga saka nito itinaboy.

Year 19XX "Hindi ko lubos akalain na magiging patay na patay sa iyo ang unica ija ng mga Segundo." "Kakaiba ka talaga, Perfecto!" "Sabagay sino ba naman ang makatatanggi sa isang Casanova. Eh gayong lahat na yata ng kababaihan sa buong nayon natin e ikaw ang hanap." "Ilan na ba ang iyong napaibig at nasaktan?"

Parang wala akong maalala, o baka naman ay tinulugan ko lang talaga iyong time na ‘yon? “Pacensiya na ngunit wala akong dala-dalang damit para sa babae, ngunit may kaibigan akong may malapit na tirahan mula rito. Maaari tayong makahiram ng damit sa kan’yang asawa.” Hinarap ng lalaki ang kabayo at kinausap sa salitang banyaga, “Manolo, espera aquí. Tan pronto como corras me reiré de ti. (Manolo, maghintay ka rito. Sa oras na tumakbo ka ay kakatayin kita.) ”

"Unti-unti nang lumalabas." "Ano?" "Ang selos." Napatawa si Magnus. "Hindi pa aamin 'yan." Umiling si Donya Esperanza. "Hindi pa." "Pero hindi na rin magtatagal." Sakto namang lumingon si Tina kay Rhylle. Ngumiti siya nang napakalawak. "Señorito!" "Ano na naman?" "Thank you." "Bakit?" "Dahil ang saya ko."

Dahil lang kumain ako ng isa pang extra na paa ng manok kaysa sa kapatid kong lalaki, pinalayas ako ng tatay ko mula sa bahay sa gitna ng isang snowstorm. Noong tumagal, ang tatay ko na isang archeologist ay nahukay ang aking katawan. Dahil sa nawawalang ulo ko, hindi niya ako nakilala. Kahit na noong nakita niya ang katawan ay may parehong mga peklat na meron ako, wala siyang pakialam. Pagkatapos, ang nanay ko ay kinuha ang aking puso at pinakita ito sa kanyang mga estudyante. “Ngayong araw, pag aralan natin ang puso ng isang taong may congenital heart disease.” Minsan niyang sinabi na makikilala niya ako kahit na anuman ang itsura ko. Mama, ngayon at ang tanging natitira sa akin ay ang

Nauubusan ng pasensyang napatingala ako at umusal nang, “Diyos ko...” Hindi talaga marunong makinig si Florence o baka ganito lang siya at nagbibingi-bingihan lalo na kapag alam niyang wala nang pumapanig sa kanya na siya namang kagagawan niya rin. “Tandaan niyo, bilog ang mundo! Nasa taas pa kayo ngayon pero bababa rin kayo!” buong lakas niyang sigaw habang duro-duro pa rin ako.