Monologo Ni Sisa Novels & Stories

ako pa itong hindi mapakali. "I guess, this would be the Last time na magkikita pa tayo, Sab. im really sorry. tama ka, para patunayan ko sayo na totoo kitang mahal kailangan kong lumayo. Alam kong hindi ka rin sasaya kung ipipilit ko pa. sige na, ibinabalik na kita kay Nikko. hangad ko ang kaligayahan mo, Sab. tungkol naman sa anak natin, sana kahit hindi nya ako kilalanin ama, maikwento mo sana sa kanya na mayroon syang isang ninong na mahal na mahal sya. kahit na makaalis na ako ay ibibigay ko pa rin ang sustento ko para sa kanya. sige na, Sab. bumababa ka na. tanggap kong talo ako at hindi na ako lalaban pa."

Pero sa bawat kislot ng kanyang labi, sa bawat impit na hinga, ramdam ang bigat ng pagkawala. “Sa ika-apatnapu’t isang araw ng kanyang pagpanaw, dalangin natin ang kapayapaan ng kaluluwa ni Monica. Tanggapin nawa siya ng Panginoon sa Kanyang kaharian,” wika ng pari, habang sinisimulan ang maikling panalangin sa harap ng altar. Tumango ang mga bisita. Iisa ang panalangin ng lahat—mapayapang paglalakbay para kay Monica.

wika niya sabay kamot ng ulo. Sumeryoso ang mukha ng kaniyang ama saka lumapit sa kaniya. "Matanda na kami ng Mama mo. At ikaw ay nasa tamang edad na rin Rain. You're already twenty seven years old! Hindi ko alam kung gaano pa kahaba ang itatagal ng buhay ko. Hindi namin hawak ang oras at panahon. Alam mong matagal na naming gustong magkaroon ng apo bago kami mawala sa mundong ito. You're our only son. Ikaw ang magpapakalat ng pamilya natin. Kaya sa lalong madaling panahon ay maghanap ka na ng babaeng mapapangasawa mo."

Makasigaw wagas! Eh di lingon ako sa pogi. Oh no!My earth is slowly revolving! SUPER DUPER SLOW MOTION! Habang si pogi lingon-lingon naghahanap ng chair. "My Adonis,"sigaw ko sabay tayo at tumakbo in slow motion para salubungin siya. Malapit na ako sa kanya at payakap na nang bigla siyang lumihis. Pakipot si koya eh...

Napaatras siya sa lupa at walang pakealam kung madumi ba o hindi. “Kung ako sayo tatakbo na ako,” napalingon siya sa nagsalita. “S-Sandali! Wag mo akong patayin! Hindi ako magsasalita! Hindi ko sasabihin kahit kanino pangako! Hindi ako magsasalita!” umiiyak nitong pagmamakaawa na halos lumuhod na sa harapan ni Monica. “Aw…talaga? Sa pagkakaalam ko ikaw ang pinakang madaldal sa inyng tatlo at ininis mo pa si ma’am kanina.”

bati niya din sa dalawa "Oy ang sama mo talaga Cain, matagal naman ng nagbago ang asawa ko and thank you Monique, mabuti at nakapunta kayo kamusta kana pala?." "Paano ba naman na hindi pupunta kung makapanakot ang asawa mo wagas!" natatawang saad ni Monique. "At isa pa may goodnews din kami, nakakita na kami ng donor at next week na ang schedule ni ni Monique para sa kanyang operaasyon." masayang balita ni Cain

Pero sa pagkakataong ito, hindi malamig ang tono niya. Bahagyang ngumiti siya, isang ngiti na halos hindi ko nakikita mula sa kanya. "Hindi naman paligsahan ang buhay. Walang masama kung huminto ka sandali, lalo na kung para sa sarili mo." Napakurap ako. Hindi ko alam kung anong mas nakakagulat—ang ngiti niya o ang sinabi niya. Si Dylan Monteverde, ang lalaking walang ibang inisip kundi trabaho, ngayon ay nagbibigay ng payo tungkol sa paghinga at pagpapahinga?

"Huh? Hindi, ah. Pagod lang ako. Ganito ako kapag pagod. Anong oras nga pala kayo nakarating?" "At alam namin nagsisinungaling ka kapag iniiba mo ang usapan." seryosong usisa ni Juanico, maarteng humalukipkip sa harap niya. You say you're sorry, it's too late now. So save it, get gone, shut up... Sabay na napatingin silang tatlo nang mag-ingay ang malaking speaker na nasa di gaanong kalayuan. Pumailanlang ang musika na IDGAF ni Dua Lipa.

reklamo nito. “Nahiya ako bigla sa kaibigan mong iyon,” aniya na niyakap ang sarili at inilayo ang tingin. “Isa pa, ayokong makita niya kung saan ako tumutuloy ngayon. Mas masahol pa sa daga.” “Daga ka ba? May bahay ka nga, eh,” masungit na sabi ni Monique. “You’d rather have that old guy than our trusted friend.”

Papasok na ako nang narinig ko ang malakas niyang halakhak kaya naman napahinto ako at tinulak bahagya ang pinto para sumilip. “Yes, paniwalang-paniwala sila sa akin. Ang tanga-tanga nila para hindi mapansin iyon,” sarkastikong turan ni Monalisa mula sa kausap sa cellphone habang nakatayo sa whole-body mirror sa gilid at nakasuot ng roba. My brows furrowed. ‘Anong hindi namin napapansin? May inililihim ba sa amin si Monalisa?’