Monologo Ni Sisa Novels & Stories

Hindi mo kasalanan ang nangyayari sayo,kasalanan nila kaya dapat mo silang parusahan Dapat mo silang parusahan. Dapat ko silang parusahan? Oo dapat silang parusahan. Paparusahan ko sila dapat maghirap din sila........ Papatayin ko sila papatayin ko sila kasalanan nila ito.... PUMUNTAHAN MONA........HAHHAHAHA toktoktoktoktok Sandali sino ba iyan at parang sisirain naman ang pinto kong makakatok.. Toktoktok

sigaw ni Leonardo. Habang si Monica ay napatayo. "At sa katunayan n'yan ay isa kang Prinsipe at siya dapat ang humihingi ng tawad sa inyo. Isang kalapastanganan!" Kitang-kita ko ang pagtutol sa mga mata ni Monica. Sanguis - dugo

Pero alam kong hindi ko ito agad makukumbinsi e' ilang beses na namin ito nagpag-usapan pero ito na naman po kami ulit. "Remember this Yesha I can do everything for you, para saan pa at nagkaroon ka ng fiancee na tulad ko? I am a MONTERO and I can fight for you no matter what." Nakita ko ang determinasyon sa mga mata nito pero isa lang ang tumakbo sa isip ko 'yun ang katotohanan na nakadikit rito ang apelyido ng demonyo na naiwan sa dati kong mundo.

Nasa likuran niya si Monarch. “Iho, pakakaingatan mo ang anak ko.” “Hanggang kamatayan, Papa.” Halos maiyak si Sandra. “Mahigpit kong hahawakan ang kamay niya ngayon at sa mga susunod na araw ng aming buhay.” Tahimik ang loob ng simbahan at ang tanging umaalingawngaw lang ay ang boses ng pari. Matapos ang pagbabasa ng salita ng Diyos ay nagsimula na ang palitan kanilang mga pangako sa isa’t isa.

Ang buhay ng tao ay nakabase sa dignidad pero sa mga oras na to parang nawala lahat ng dignidad na pinakaingat-ingatan ko. "Tito Pogi, it's not the proper way to roar..." That is my Tressa Monica's voice. Kung pwede lang tumakbo ako pabalik sa silid ko ginawa ko na. Nasa gitna pa lang kami ng hagdanan dinig ko na ang pagbibida ni Monica sa harap ng mga kaibigan ni Angelo.

PAK Tila ba um-echo sa buong silid ang pag-sampal ko sa kan'ya. Ang nakakatawa'y wala ni isa sa kanila ang nakapagsalita o gumawa ng aksyon para pigilan ako. "Monique, sa papel lang makikita ang pagiging Montreal mo. Habang ako," Humakbang akong muli papalapit sa kan'ya, "Sa dugo't laman nanalaytay ang pagiging Montreal ko!" muling kumuyom ang kamao ko.

Galit na wika ni Migo. "Pasalamat ka hindi ako ang gumawa nun sa mag ina mo,dahil kong ako,baka wala na sila at tuluyan ng bumaha ng luha ang mga taong kagaya niyo!" Wika pa nito ng naka ngisi habang naka tingin sa mga kasama." Itali niyo sila,,may ilang minuto pa bago tapusin ang buhay nila." Marahas pa nitong utos.

Hindi makapaniwala si Monica. Tumango si Imelda. “At tungkol sa 'yo, sabi niya, kung magiging mabuti ka raw sa hinaharap, baka bigyan ka ni Margaret ng pera. Pero sa lagay ninyo ngayon, mas malabong mangyari iyon kaysa maabot ang langit.” “Monica,” malamig niyang dagdag. “Wala kang mapapala.” “Wala kang mapapala!”

"SANDALIIII!" Isang malawak at mapaglarong ngiti ang sumilay sa aking mapupulang labi nang may biglang sumulpot sa aking harapan. "Hindi mo na ako padadaanin?" Malakas niyang pinagdikit ang dalawang kamao na gumawa ng isang malakas na tunog dahilan upang magsiliparan ang mga uwak. "My deepest apologies, Lord Sanguis." Ang maliit niyang katawan kanina ay lumaki na ngayon nang higit pa sa sampu.

“Sinasadya niyang sirain ako.” Ang huling pangungusap ay hindi malakas, ngunit iyon ang may pinakamabigat na dating. Para bang iyon ang pinakabuod ng lahat—ang hindi na maitatangging katotohanan sa likod ng mga nangyari. Pagkatapos niyang magsalita, muling bumalot ang katahimikan sa sala. Tahimik lamang ang Montenegro Family. Walang pumigil kay Mira, walang sumingit sa kanyang sinasabi. Para bang hinahayaan nila siyang ipakita ang kanyang paninindigan at magsalita nang malaya.