Monologo Ni Juli Novels & Stories

Matapos ang sandaling katahimikan, nagsalita siya, "Kung siya nga talaga si Audrey, nasa malaking kagipitan tayo. Siya na ngayon ang panganay na manugang ng pamilyang Montezides, mataas ang pagtingin sa kaniya ni Marco, at siya rin ang huling alagad ni Master Bong. Hindi magiging madali para sa atin na magawa siyang masama o lapitan man lang." Napakalalim at masama ng ekspresyon ni Julian habang nagsasalita sa nakakikilabot na tinig. "Kahit sino pa siya, basta mangahas humarang sa aking dinadaanan, sisiguraduhin kong pagsisisihan niya ito habangbuhay!" "Ano naman ang balak mong gawin?"

Litong-lito, napalingon si Julien kay Helena at agad na tanong, “Y-Your Majesty, a-ano bang nangyayari dito?” Habang may bahagyang ngiti, tumingin si Helena kay Julien at tapat na sinabi, “Ito ang himalang ipinanalangin mo sa Diyos. Sinagot ka ng Diyos! Dumating na ang himala!” ‘Put—’ singhal ni Julien sa isip niya, seryosong nakatitig. ‘H-Hindi ko naman ipinanalangin ito sa Diyos!’

Ngunit, paglaon ay nakikita ni Monalisa ang totoong pagkatao ni Julio na pilit nitong ikinukubli. "Please don't be hesitant about asking me whatever you want, Ali. I have everything you need." Monalisa's hair body rose up everytime Julio's spoke his name. Ngali-ngaling iwaksi ni Monalisa ang kamay ni Julio sa balikat niya. Kung saan nakadantay ito roon, kinalibutan siya nang madama niya ang kakaibang haplos nito. Itinikom niya ang bibig at sinabihan ang sarili na walang masama sa ginagawa nito.

Baka isipin nitong pabigat lang siya, o mas lalong mawalan ng respeto sa kanya. “Sir,” singit ni Juli mula sa likuran, may halong pag-aalala sa tono. “Natatakot po siya. Kumain muna tayo. Pag-usapan na lang mamaya.” Sandaling tinitigan ni Jiro si Juli, nabasa ang ipinahihiwatig ng kasambahay. Unti-unti niyang binitiwan ang braso ni Chloe at napalalim ng buntong-hininga.

Ngayong gabi, gusto niyang makita kung paano magpapa-udyok si Julian. “Hindi ako naniniwala sa multo o diyos,” mahinang sabi ni Julian. Inilipat niya ang tingin mula sa screen at marahang sinulyapan ang babae na mas lalong lumapit at sumiksik sa kanya.

Julius’s words echoed in his head. “May naaalala ka pa ba?” tanong niya, marahan, parang natatakot guluhin ang utak ng kapatid. Julius took a shaky breath. “Hindi ko alam kung totoo o panaginip lang. Pero paulit-ulit siyang bumabalik…” Renzo turned back, watching him. “I remember... music,” Julius whispered. “Sobrang lakas. Parang galing sa loob ng kotse. May tumutugtog… I think it was ‘Stay’ ni Rihanna, or something similar. I remember the beat. Tapos may halakhak.”

Isang video file na ipinadala ni Julian Monteverde sa aming private frequency. Puno ng static ang screen bago lumitaw ang mukha ni Julian. Nakangiti siya, pero ang ngiting iyon ay puno ng baliw na pagnanasa. "I know where you are, Elena. Or should I say... Vera? Montenegro is beautiful this time of year. But don't get too comfortable. Ang bawat taong tumulong sa inyo sa Manila... ang mga Shadows na natira... sisiguraduhin kong magsisilbi silang mitsa ng susunod nating pagkikita." Dante slammed his fist on the table. Ang video ay naputol.

Lumapit mula sa likuran si Julius, nakapamaywang at may matalim na tingin, handa na sanang manermon, ngunit bigla namang sumulpot si Monica, na may mas mataas pang kilay at mas matalim na titig habang tinitingnan sila. Nagkatitigan sina Julius at Monica, sa una hinupa muna ni Juluis ang kanyang aura sermon sa apat at mahinahon na humarap kay Monica. "Kaya pala walang mga staff doon dahil nandito kayo nagkukumpulan!!" inis na sabi ni Monica na lalong nagpataas ng isang kilay ni Juluis dahil linyahan words niya dapat iyon sa mga ito. Napatingin naman siya sa apat na nakayuko lamang ang apat at di umiimik.

Pagkarating nila sa bahay ni Merkusyo, nagsimulang magparinig ni Tibalte na tila ba nagpainsulto sa pagkatao ni Romyo. "Akala mo kung sino, noon pala'y hindi santo. Inaalihan din pala ng demonyo, masyadong pakitang-tao," singhal nito habang nasa tabi ng kaniyang pinsan. "Huwag kang magparinig, ito'y iyong isatinig. Hinanakit mo'y malamig, kailangan mo sigurong uminom ng tubig," pagsagot dito ni Romyo. Pilit na pinipigilan ni Julieta ito ngunit ayaw magpatinag.

NP: Thousand Years By: Christina Perri Heart beats fast Colors and promises How to be brave How can I love when I'm afraid to fall But watching you stand alone All of my doubt, suddenly goes away somehow One step closer Napangiti pa ako ng una kong nakita ay si Uncle Julyo. Bago ako pumasok sa Montreal ay naging Assassin muna ako. Isang halang ang kalukuwang walang awang pumapatay ng tao. For 13 years na naging madilim ang buhay ko, isa s'ya sa mga taong nagbigay ng liwanag sa'kin. S'ya ang nagturo sa 'kin kung paano maging matatag. Kung paano 'wag magpatalo at kung paano lumaban. Kung hindi dahil kay uncle, hindi ko alam kung saan ako dadamputin ng araw na tumakbo ako palayo kay daddy.