Novel & Cerita Monologo Ni Sisa

Kabanata 48: Aksyon Bago pa man makapagsalita si Albert Montenegro, bigla na lang nagsalita ang mga taong kasama niya. "Ano raw 'yon?" singhal ng isa. "Sisingilin mo kami? Ang kapal ng mukha mo!" "Ni minsan, hindi mo kami pinatulan noon, pero ngayon, kung makapagsalita ka, parang kung sino ka na!"

Pinagkrus pa ang mga kamay na umastang nagsusungit. "Anyways.. Sana matagpuan mo din yung taong magmamahal sayo ng buo.. Yung taong ipaglalaban ka hanggang dulo kahit gaano pa kahirap ng sitwasyon.. Yung taong hindi madaling sumuko..." Emosyunal na litanya ni Monique. Yumakap tuloy bigla sa kanya si Derek. Kinilig naman ang isa na parang nakalimutang bakla ang kayakap.

Sabay bumunghalit ng tawa ang dalagita. "Aah! Ikaw yung bunsong apo ni Don Manolo, hoy ako nga eh wag mong pinaloloko dine ha, sus mahiya ka nga sa balat mo aba ka angas nering taong ire. Kung ikaw gh ay may masamang binabalak eh maigi pang umiwi ka na lang. kanina pa tapos ang okasyun eh bakit nandine ka pa"

Pero sino? "Sino ang may kakayahan na gawin ang lahat ng ‘to? Sino ang naghihiganti para sa kanya? Alam nating patay na siya kaya malabo na magagawa niya pa ito. Kung buhay siya pwede pero alam nating lahat na malabo na siyang mabuhay. At isa pa tayo lang ang nando’n ng gabing mangyari ang bagay na ‘yon. Imposible naman na may traydor sa atin." seryosong saad ni Kim

ani ko. "Sus, Tanya Isadora Monteverde, ako pa ba ang lolokohin mo. I know you, kong kailan ka masaya, malungkot o nasasaktan. Kaya alam ko happy ka ngayon at hwag mo ng ipagkaila pa sa akin. Kitang kita ang ningning ng mga mata mo." wika niya. "Oo na. Hindi lang talaga ako makapaniwala beshie, hindi ba maaga pa???" tanong ko.

ganti niya habang kinuha ang tray mula sa mesa ko. "Wala akong panahon sa mga sermon mo kaya mas mabuting lumabas ka na bago pa sumabog ang ulo ko sa presensya mo," banta ko habang itinuturo ang p***o gamit ang gilid ng daliri ko. "Hindi ako aalis dito dahil trabaho ko ang magbantay sa iyo kahit magmukha kang dragon dyan sa pwesto mo," sagot niya habang naglakad palayo papunta sa gilid ng bintana.

I'm so sorry nag ma-madali na kasi ako e baka ma late ako. Sa sobrang pag mamadali ko may na bangga ako. I don't know who is she/he. While i'm walking so past i heard someone says "It's okay" in a deep tone voice. I stop for a few seconds to look at him/her but then i realize that i need to go at baka ma late ako. In a few minutes, naka rating na din ako sa classroom namin since malapit lang naman yung room namin sa pinag tambayan ko.

"Sabi ni Señorito, dito ka lang muna sa kwarto." "Kapag may kailangan ka, ako raw ang uutusan mo." Bahagya siyang ngumiti. "O kaya ibang katulong." Hindi ako agad nakasagot. "Seryoso ba siya?" "Tingin mo ba magbibiro si Señorito Maximo Montenegro?" Fair point. Napabuntong-hininga na lamang ako. "Huwag ka rin daw mag-alala." "Ang sinabi niya sa lahat ay may lagnat ka."

Mangiyak-ngiyak na pinagkasya na lamang niya ang sarili sa pagmasid dito. "For the last time pagbigyan mo naman ako.Magkita tayo sa Paradise Resort bukas." "I don't know,Minerva." Walang lingod-likod na umalis ito. Nanghihinang napaupo siya sa damuhan.Daig pa niya ang drama queen sa primetime telenovela. "Hintayin kita sa birthday ko,"usal niya na parang kaharap pa rin niya si Leonardo.

Nagulat pa si Monique nang bigla itong tumayo at dinampot ang wine glass at kutsara para gumawa ng tunog at tawagin ang atensyon ng ilang kumakain sa reataurant na iyon. Huli na nang hihilahin niya sana si Liam pabalik sa upuan nito dahil nakuha na nito ang atensyon ng mga kumakain. “Ladies and Gentlemen, tonight is a very special night for me, aside from it’s my birthday,-“