Monologue Examples Tagalog Novels & Stories

sabi pa nya sa mga ito Patuloy silang naglakad hanggang sa nagsalita si adelina "tayo ay mag pahinga muna mahal kong asawa ako ay napapagod na, wika neto habang huminto sa paglalakad . "sige tayo ay mag pahinga muna sa punong yaun" sagot ni macario sabay turo sa isang malaking puno ng mangga . "sige mahal ngunit maari bang ikaw na muna ang bumuhat sa ating anak ?ang aking braso pakiramdam ko tila mapuputol "sabi pa nya rito

nakangiti kong sagot dito “Sabagay! Tama ka diyan, pero kailangan mo pa ring gumising ngayun para kumain. Uyyy, nagluto ako. Tikman mo. Feeling ko naka-tsamba ako sa recipe na niluto ko ngayun. Mukhang masarap eh.” Nakangiti nitong wika. Bilib din naman ako dito kay Mona. Mukhang maaga itong nagising sa kabila ng late na pagtulog kagabi. Sabagay, mas late akong natulog kasi alas kwatro na iyun ng madaling araw.

seryosong wika ko "Ano kaba naman Cain, baliw ka talaga eh. Okay na okay lang ako dito. Anong gusto mo bumalik ako kasama ka doon?" "Monique will be here to accompany you. Sinabi niya sa akin na palagi ka niyang bibisitahin dito, just to make sure na okay ka." Agad niya naman ako hinampas sa balikat. "Ginawa mo pang tagabantay si Monique! Ikaw talaga na lalaki ka hindi ka nag iisip eh. Okay lang ako dito, huwag mo na siyang abalahin. May sarili din siyang buhay at negosyo na kailangan tutukan."

Mukhang may mahalaga silang sasabihin, at hindi ko maiwasang kabahan. “Love…” panimula ni Monica, habang nakatitig sa akin. “At sa lahat po ng mga nandirito…” Napakapit ako sa upuan ko. Ano kaya ang sasabihin niya? ---

“You should have spoken bago ka lumapit, you almost gave me a heart attack.” Inis na sabi sakaniya ni Monique nang malunok nito ang kinakaing ice cream, tinawanan niya lang naman ang dalaga saka ito mas lalong nilapitan at niyakap sa beywang, hindi naman nag reklamo ang dalaga kaya mas lalo lang lumaki ang ngiti niya. “Para kang mushroom na bigla nalang sumusulpot. Uso mag paramdam alam mo ba?”

Alejandro Dominguez "Ayos ka lang ba? Pwede ka namang umiyak kung gusto mo eh. Hindi mo dapat itago ang sakit ng puso na nararamdaman mo ngayun. Hindi porket umiyak ka, mahina ka. Katunayan nga, hindi ko akalain na ganoon ka pala katapang. Ngayun ko lang napagtanto na matapang nga pala ang dugo ng mga Montenegro. Manang mana ka sa Daddy mo." seryoso nitong sambit

IKAW LANG DAPAT! " Maliligo na ako! " Hindi.. Hindi ko kaya.. Ayaw ko munang lumabas ng aking silid. Hindi muna ako magpapakita sa kaniya. Naiisip ko parin ang kanina. Hindi ko na tinignan ang halikan nila dahil lalo lamang akong masasaktan. " Diyos at Diyosa.. iyon ang mas bagay pakinggan. Isa lamang akong hamak na mortal. "

seryoso niyang wika “Ano ang sabi mo?” kunot noo kong muling bigkas. “Teka lang, ano ang gagawin mo? Saan ito? Saan mo ako dadalhin?” yamot kong wika at hindi maiwasan na kabahan dahil ang tinatahak naming daan ay hindi ito ang way pauwi sa bahay. Kasalungat iyun kaya naman, kaagad akong nakaramdam ng pagpapanic “Teka lang, teka lang, ano ito? Saan mo ako dadalhin? Mr. Fulgencio,kung ano man ang iniisip mo, huwag mo nang ituloy ha?” kinakabahan kong bigkas.

“Bakit, gaano katagal mo na ba akong pinanood na magbawas kanina? Kababae mong tao, nanonood ka sa lalaking nagbabawas!” “Hoy, hindi kita pinanood, ‘no! Kapal nito.” “Liar! Kung hindi mo ako pinanood, paano mo nalamang marunong akong magsalita ng Tagalog? Aber?” “Bakit, nagsasalita ka bang mag-isa kanina?” “Kunwari ka pa! I was singing!”

sagot ng matapat na secretary. "Aba, napakagwapo naman pala ng katwiran niya!" bigla kong bulyaw, hindi ko na napigilan ang tindi ng frustration na kanina pa namumuo sa dibdib ko. "G. Montero, alam mo ba kung anong pakiramdam ng magmukhang tanga sa harap ng Manila Cathedral?! Naka-gown ako! Ang pamilya ko, nakabarong at nakasaya! Ang buong bayan ng San Isidro, nag-abang sa live stream ng kasal tapos ang ending, nganga!"