Novelas y relatos de Motivational Motto

"Hindi ko ito magagawa nang mag-isa. Maraming salamat sa lahat ng nagtiwala sa akin, sa mga pumili ng tamang daan at nakakita ng kabutihan sa bawat hakbang ko." Ang simpleng mga salita ni Antonette ay nagbigay ng lakas at pag-asa sa lahat ng naroroon. Natutunan nilang lahat na hindi hadlang ang mga pagsubok at mga pagsasabwatan ng iba upang makamit ang tagumpay. Ang pagiging totoo sa sarili at ang hindi pagsuko sa maling mga paraan ay magdadala ng mas magandang bukas, hindi lamang para kay Antonette kundi para sa buong kumpanya.

"I'm just kidding. Masyado ka kasing seryoso." "Do you think I have time to joke around?" "Oo nga pala. Ang motto mo sa buhay ay time is gold. At wala nang ibang nasa isip mo kundi ang magpayaman." "At least you know. Sa dami ng bibig na nakaasa sa akin at bulsa na dapat kong lamanan, may oras pa kaya ako para sa leisure? Or even to rest in a full day?" "Kaya nga mahal na mahal na kita, Kuya."

Alam niyang ginagamit lang siya ng binatang si Third para makalimot kay shonee pero tinitignan niya ito sa positibong paraan. "You're almost there. Galingan mo kang, Shane! pasasaan pa ba at mahuhulog rin ang loob niya sa 'yo. Tandaan mo, maganda ka at ibinigay mo sa kaniya ang pinaka mahalagang bagay na mayroon ka. Ang tanging gagawin mo na lang ay baliwin siya sa kama hanggang makalimutan niyq si Shonee. Maswerte ka dahil malapit ka na sa pangarap mo. Ang mapaibig ang taong iniibig mo!" motivation niya sa sarili niya.

Oh God please save me I am bewitched with this man. Agad kong nilampasan kung sino man ang lalaking iyon, hindi ako nag sorry at hindi ako lumingon , ayoko , hindi pwede, Aral muna today Landi Later kapag tapos na ako. Motto ko na kailangan kong panindigan kahit gaano kahirap. Ayaw kong biguin si Mama kapag nang yari yun hindi ko mapapatawad ang sarili ko.

Naayos ko pa ang sarili ko para sa amin ng anak ko. Nangiti na lang ako ng habang nag-aantay ng jeep. Life without him is odd but I need to be strong and make my own life. Dapat ko matutunan na kaya ko tumayo sa sarili ko paa like my motto before I met him. Stand confidently without using other people to be success. I stand alone like Jaziah. Mas lalo ako na inspire sa batang iyon na gumawa ng sariling pangalan na pinaghirapan ko lang.

You know nothing about the AUTHORS private personal life and you don't even know who is the Author, indeed. This message is in general, just thoughts nothing hates. I felt sad, disappointed and felling low right now. I'm under pressure, real quick. PARDON. Pardon me if you find this message ungrateful or something. I'm sorry to disappointed you if can't be like the author you admire because. . . I have this motto. “I NEVER WALK TO ANYONE SHADOW. I CAN BE WHAT I WANT TO BE, NOT ANYONE WANTS ME TO BE.”

“Sapat na naman siguro ang ipon mo Rekdi. Sigurado naman kami na kaya mo nang magtaguyod ng pamilya. Kaya go, suportahan ka namin sa balak mong pagpapakasal.” “Pero dapat handa ka rin ha, dapat alam mo ang motto nating mga lalaki.” “Anong motto iyon?” Taka kong tanong. “Simple lang, huwag kang aamin.” Pagkatapos sabihin ni Mike iyon ay sabay sabay pa na nagtawanan ang mga lalaki na kausap ko. “Kahit anong mangyari, kahit huli ka na sa akto ay huwag na huwag kang aamin. Mag isip ka ng dahilan, basta hindi ka aamin.”

Nagtataka nitong aniya. "I know. Pero na realize ko na hindi ko siya makukuha sa sout ko lang. Mas maganda pa rin kung maganda at sexy ang kalooban mo. At kung ano man iyang mabigat na dinadala mo ngayon. Lagi mong aalalahinan na binigay 'yan ng diyos sa atin upang hamunin tayo sa mga bagay na alam niyang mahina tayo. Challenges are the one that make us strong and tough to fight our battles in life," i tap her back to motivate her. "Have a positive personality, always be generous and share kindness because in that small things, will have a huge rewanrd for you in the future." Ngumiti ako sa kaniya. Sa ganoong paraan matutulungan ko siya, to be motivated and never think of surrendering. Surre

Pati ang gusto niyang itsura ng buhay namin ay matutupad niya kay Lauren. "Te, 'yung motto mo sa buhay parang kapanahunan pa ng slambook ng lola ko sa tuhod." Panglalait ni Mara sa motto ko. 'Believe and don't stop reaching for your own star. Everything will happen at your own pace." Wala na rin kasi akong maisip na gawing motto sa buhay. 'Yan nalang ang maiiwan ko sa mga makakabas man ng yearbook namin.

Sumasakit na ang kamay ko kakatipa ngunit patuloy parin ako sa aking ginagawa, kahit nga halos babagsak na ang talukap ko ay gumagawa parin ako ng study notes para hindi na ako mag-aabala pa ngayong weekend. Ang motto ko kasi ay hangga't wala pa akong inaalala na pera ay kailangan kong mag-aaral ng mabuti hanggang mapagod ako sa pag-aaral. Hindi ko pwedeng biguin si mommy sa kahit anong paraan. Habang nagbabasa ako ay bigla nagpopped sa notification ko ang pangalan ng lalaking ayoko na sanang makausap pa. Si Nathaniel.