روايات وقصص ضمن Music To My Ears

Inabot ko ang maliit na radyo sa gilid ng desk ko tsaka iyon binuhay para makinig ng mga musika na galing sa Pilipinas. I closed my eyes as I relaxed my body on the chair along with the smooth rhythm of the instrumentals of the music that filled my ears. My forehead slightly creased when I got to familiarize its beat. It's like I've heard it before but can't picture out where and when it happened. It's been a while since we talked It's been a while since I saw you It's been a while since I felt your lips It's been a while after we broke up But that short period of time feels like decade

"Palibhasa kasi hindi ka cute, kaya wala kang ganitong pisngi!" "Hindi talaga ako cute, kasi gwapo ako." He proudly said. "Ang kapal ng mukha!" I murmured. "ano bang ginagawa mo rito? Hintayin mo na lang ako sa labas." "Alison is here so..." He shrugged his shoulder. Napailing na lang ako bago ko kinuha ang earphones ko at sinalpak iyon sa tenga ko. I clicked my Spotify and played 'World of Our Own' by Westlife. I started humming quietly when the music started.

Iyong pakiramdam na kahit malapit na siya at abot-kamay, parang malayo pa rin. Ang malamyos na musika at tinig ng bokalista ng banda ay nakadagdag sa romantic feels ng paligid. Wala pa man pero kumakabog ang dibdib ko. "What music do you usually listen to?" Bigla siyang nagbukas ng pag-uusapan. Medyo nagulat pa ako. "Naku, Sir, K-Pop po." Inunahan ko na nang konting tawa, baka ma-corny-han siya, tanggap ko naman.

They seem to be excited for me. At sa planong kong mag relax muna, hindi ko namalayan nakaidlap na pala ako. I wake up to the sound of music. Familiar music coming from nearby along with a shower seem to be running. I let out a groan before I rolled over the bed. I try to open my eyes to see the TV on and the surroundings being bright. For a moment I found myself staring at the TV as the lyrics of the song got in my head. Who wants to sleep in a city that never wakes up

Bumilis nang bumilis ang tibok ng puso ko at lalong lumalakas ang mga kantiyawan habang lumilinaw na ang mensaheng nabubuo sa kalawakan. Malakas akong napasinghap nang tuluyang mabuo ito at sa biglang pag-alingawngaw ng malamyos at makapanindig balahibong musika. Sweet and alluring music. Parang biglang-bigla ay may mga nagliliparang paruparo sa tiyan ko at lumakas pa ang sigawan. FARAH, Will You Marry Me?

Malaya niyang magagawa lahat ng gusto niyang gawin. Nang makabangon ay hinanap ng kaniyang paningin ang kaniyang speaker saka ito nagpatugtog. Mas nagaganahan kasi itong gumalaw sa tuwing may naririnig siyang musika. Masaya niyang pinindot ang playlist na puro mga kanta ni Taylor Swift, ito ang pinakapaborito niyang singer dahil bukod sa maganda ang boses ni Taylor ay nakakarelate rin siya sa lyrics ng mga musikang ginawa niya.

sabi niya kaya napakunot naman ang noo ko Pinanuod ko si Mason nung buksa niya at radyo at ikonek ito sa bluetooth ng kanyang phone. He was quiet habang nakatingin sa akin hanggang sa marinig ko ang musika na pumailanlang sa buong silid. Gusto kong maiyak pero pinigilan ko ang sarili ko. I Knew I Loved You by Savage Garden Maybe it's intuition But some things you just don't question Like in your eyes, I see my future in an instant And there it goes, I think I've found my best friend I know that it might sound more than a little

paalam niya na pabor sa akin. Nang marinig ang pagsara ng pinto ng kotse ay tinanaw ko pa muna ang kabuuan ng bakanteng parking lot bago ko kinuha ang earphones sa back pocket ng aking pantalon at pinlug iyong jack sa aking phone. It took a minute to scour my playlist for a song to sing. Alas, I chose Ariana's Sweetener. 🎶 When life deals us cards Make everything taste like it is salt

Malayong malayo ito sa inaasahan ko na kagaya ng mga middle east music. Nakita ko na bumukas ang isang pintuan na korting arko. Mas lumakas sa pandinig ko ang musika at agad na sumalubong sa aking paningin ang mga gintong ilaw. May mga pamaypay doon na malalaki at gawa ang mga iyon sa balahibo ng ibon.

Hindi mga camera, hindi spotlight, kundi mga simpleng amoy at hangin. Bumalik siya sa bangko, kinuha ang kanyang telepono mula sa maliit na clutch, at tiningnan ang oras. May labing-isang minuto pa bago siya kailangan bumalik. Dinukot niya ang earbuds mula sa bulsa at isinaksak sa tainga. Pinindot niya ang isang playlist—hindi upbeat o glamorous na musika, kundi mellow jazz na parang sumasabay sa tibok ng kanyang puso.