Music To My Ears นิยาย & เรื่องราว

Kaya kailangan ko na atang tanggapin na sa kwento kong ito, madudurog lang ako nang husto. Dinala ng mga paa ko ang walang buhay kong puso sa gymnasium. Ni hindi ko na namalayan na nandito na pala ako. My ears were immediately filled by loud cheers. I couldn't process it properly at first. The astonishing music was the only thing that filled my heart. "Wanderlust! Wanderlust!" My eyes instantly scanned the stage to look for the person that I badly wanna see right now. "Wanderlust! Wanderlust! Wanderlust!"

Tumango lang siya at hindi na nagsalita. Dahil sa katahimikan na bumabalot sa amin ay naisip kong buksan ang music ng sasakyan para naman magkaroon ng kaonting ingay. Hindi yung puro 'bzzz' naririnig ko. Mas maganda na ang music ano. 'My eyes are no good- blind without her, The way she moves, I never doubt her. When she talks, she somehow creeps into my dreams.

Now playing background music: ang walang kamatayang xd When you look me in the eyes oh yeah yeah oh yeah if the heart is always searching can you ever find a home I've been looking for that someone I'll never make it on my own dreams can't take the place of loving you It's gotta be a million reasons why its true when you look me in the eyes and tell me that you love me everything's alright when you're right here by my side when you look me in the eyes I catch a glimpse of heaven I find my paradise /////////

He removed the headphone on his nape and put it on my ears. The music started to blast in my ears. There's a world I can go And tell my secrets to In my room, in my room Wow. I love the trance-like, airy feel of this song. Sounds almost melancholic. "You are listening to old songs?" He then removed his headphones from my ears and put it on his nape.

May mas sasakit pa ba sa panloloko sa akin ng dalawang taong pinagkatiwalaan ko? Yes, I'm wasted and what I feel is empty, except that my heart is broken? I lose myself. It's really messed up. Nagsimulang tumugtog ang bagong musika na sa tingin ko ay naaayon sa nararamdaman ko. Isang rock music ang pumailanlang na tulad ng puso ko ay parang gusto nitong magwala. Itinaas ko ang aking mga kamay at mula sa ere ay nagsimulang pumitik ang aking mga daliri na lumilikha ng tunog at sumasabay sa bawat kumpas ng musika.

Hindi ko nga alam kung bakit siya tumatakbo. But you know what's weird? I enjoyed it. The chasing and the running earlier. It made my pulse pump faster than its normal speed. Bumalik ako sa loob ng sasakyan at sinalubong ako ng isang pamilyar na kanta ng 'My Chemical Romance' na nagmumula sa stereo. I used to like that band and something rock and roll music, 'yong tipong mababasag ang eardrum mo sa lakas at tindi ng music but tonight— It's atypical.

[Our hearts have been to battle Our souls have been to war We've lost the will to carry on, we don't believe no more] Napasinghap na lang ako. Mukhang hindi pala ako makakapagrelax. Everytime na nakikinig ako ng musika, kahit anong klase ng kanta, happy or sad ay kusa ko na lang nararamdaman ang lungkot at sakit na namamayani sa sistema ko. Tanging ang musika lamang ang nagpapaalala sakin na nakakulong pa rin pala ako sa nakaraan.

Everything I said is useless kaya mas maigi pang manahimik na lamang ako. At imbes na pakinggan na naman ang galit nito ay marahan ko na lamang na ipinikit ang aking mga mata habang ini- imagine sa aking isipan ang isang kasalan na puno ng pagmamahal at kasiyahan. Ang kasalan na siyang pinangarap ko sa aking buong buhay habang nakatugtog ang paborito kong musika. Now playing: Born for You by David Pomeranz

Naimulat ko ang mga mata ko nang marinig ang malamyos na musika galing sa orchestra. Napakasarap sa pandinig. Hindi ko maiwasan na sundan ang pinagmulan nito. Bumangon ako mula sa aking malambot na kama at pinaradahan ang tingin sa kabuohan ng kwarto.

Music and Heartbeat Ang Music Room ng mansyon ay ang tanging lugar kung saan nararamdaman ng CELESTIAL na sila ay kontrolado ang kanilang mundo. Napalilibutan ng mga sound-proof na dingding na gawa sa mamahaling acoustic foam, mga gitara na nakasabit sa bawat sulok na tila mga tropeyo ng tagumpay, at ang malaking grand piano sa gitna na kumikinang sa ilalim ng chandelier. Dito sila madalas magtago mula sa gulo ng showbiz, sa ingay ng media, at sa bigat ng kanilang mga responsibilidad. Ngunit ngayong hapon, ang tensyong dala ng trahedya sa highway ay nahaluan ng bagong uri ng ingay—ang walang katapusang asaran nina Neptune at Rigel na pilit nilang ginagamit para lunurin ang pighati.