My Aunt In Puberty 소설 & 이야기

Kahit wala akong pakialam dito ay naengganyo akong silipin kung ano ang hitsura ng irereto ni Auntie sa pinsan ko na panganay nitong anak. Mas matanda ako ng limang taon kay Vernice at kahit sabihing naunahan ito ng kapatid sa pag-aasawa ay bata pa rin ito at walang dapat ika-pressure hindi katukad ko na nanganganib nang mawala sa kalendaryo. Bigla akong napatda mula sa kinauupuan nang nagagip ng tingin ko ang pamilyar na mukha ng isang lalaki.

Wala na akong nagawa nang mag-umpisang manlabo ang mga mata ko. Tao lang din ako. Hindi ako manhid sa sakit, lalo na sa pisikal. Seventeen na ako, malapit nang mag-eighteen pero hindi ako mukhang disisiyete. Mas mukha akong thirteen years old dahil sa liit at payat ko. Ikaw ba naman ang pagdamutan ng pagkain sa mga panahong dapat lamon ka nang lamon dahil sa puberty stage. "Peste ka! Kailan ka pa natutong sumagot-sagot sa akin, ha?!" Iyong hablot ni Tita Pots sa buhok ko sa bandang likod ng ulo.

Tanong ng nagbabantay. “Both nineteen.” Walang pikit-matang pagsisunungaling nito kaya naman pinapason na sila. Sa tangkad rin kasi niya ay mapagkakamalan na siyang dalaga kulang nalang ang puberty stage para maenhance ang kaniyang katawan. Wala siyang imik na nakasunod lang dito hanggang sa marinig niyang maglock ang seatbelt ng upuan at dahan-dahan nang idinuduyan ang malaking surfboard na kinalalagyan nila.

Tinapon ng kaniyang Auntie ang ulam sa sahig at sinabunutan ang kaniyang buhok. "Kanina pa talaga ako na b-buwesit sa 'yong hayop ka. Napakawalang kuwenta mo. Manang-mana ka talaga sa Tatay mong rapist!" The thirteen year old Hera just shut her eyes tightly and endured the pain.

"When my aunt took me in after my father's death, she's a model and a body perfectionist. I have to lose weight, that's why she starves me to death. But she let me continue my studies. She even wants me to go to College. She said it's good for her image. It was different from my previous experience but I learn to adopt. Ang daming bawal pero masaya ako kasi kahit papaano, nakakalabas ako ng hindi puno ng pasa ang katawan ko. She controlled me. Siguro ang nagawa lang na maganda sakin ni Daddy ay hinayaan niya akong magtayo ng bakeshop. Sa edad kong 19. Funny dahil hindi ko na maalala ang lahat. Siguro sa trauma.”

Kaya sige pumapayag na akong akyatin niyo siya sa itaas. "Thank you." Tumango tango si Erwan. The dorm aunt looked at him and nodded repeatedly with satisfaction. When getting on the elevator, the dorm aunt asked, "Well, how old are you this year, boss? Do you have a girlfriend? I have an older niece from my mother's family who just turned 20 this year. If you don't mind, I can help you get in touch with her?" Mr. Guerero held back his laughter. He knew that young talents like Mr. Erwan were quite popular, but this was the first time he had seen someone like the dorm aunt say it to his face. He wondered how Mr. Erwan would respond?

Siya na mismo ang nag-initiate na isuot iyon sa braso ng anak namin, isang simpleng galaw na nagpapakita kung gaano niya kamahal ang batang ito. Sa kanang bahagi ng sofa, naupo sina Anastacia at Auntie May. Pero hindi ko maiwasang mapansin ang medyo nagusot nilang damit. Lalo na si Anastacia na nasa 24 lang ang edad– ang buhok niya ay parang dinaanan ng malakas na bagyo, at ang kanyang mga labi ay medyo namumula. Samantalang si Auntie May na nasa fifties na ay tila may kakaibang glow sa kanyang mukha. "Don’t tell me, nag-make out na naman kayong dalawa?"

Lumapit ako sa kanya at niyakap ko siya. “I’m sorry…Auntie…I’m sorry…” “No, do not blame yourself. I know you didn’t want that to happen.” She replied. “I’m sorry…” Iyak lang ako nang iyak habang nakayakap kay Auntie. Hindi pinapansin ang nakikita ko sa aking isip kung paano siya mamatay. Auntie Remi will live until her 80’s.

Napayuko na lamang ako upang itago ang pamumula ng aking mukha, ang hiya at pagsisisi dahil sa mga inasta ko nitong mga nakaraang buwan. “Hay, nako! Paano na ang manok ko?” litanya ni Auntie at saka naiiling kaming pinagmasdan. “Napakahaba talaga ng buhok mo ‘no, Elle? Kapag ikaw nasaktan at ngumawa-ngawa na naman, talaga naman! Kakaladkarin kita pabalik ng Sta. Barbara!” aniya at saka nagmartsa papunta sa kanyang kwarto.

Nag-angat ako ng tingin at nakita ko siya. Napataas ang kilay ko ng ngumiti ito ng pagkalaki-laki sa akin. Tss. Lihim akong napangiti. Masaya ako na nandito siya at alam niya 'yon. Alan niya at nararamdaman niya dahil siya lang ang nakasama ko buong buhay ko. My Aunt Yna. Ang tanda na niya pero ang childish pa rin. Sabagay hindi naman halata na matanda na siya dahil parang dalaga lang siyang tingnan.