My Family's の小説・ストーリー

At mayroon na ring pinapahalagahan. "Well. Family is not an important thing. It's our everything." Isa-isang tinitigan ni Lindsey ang bawat myembro ng kanilang family circle. Matatag ang pamilya Jungslagger. Hindi magigiba ng anumang peste ang pundasyon ng kanilang pamilya.

Kami tatlo, sa bahay, a real family. My son is alive. He’s fighting. He’s growing. At nandoon ako, para sa bawat segundo, bawat milestone. Family na kami. Totoo na. Forever.

Ilang beses itong umirap sa akin kapag nagtatama ang tingin namin. Sunday ngayon kaya dito lang ako mag-stay sa bahay. Actually, family day namin ang Sunday. Tuwing Sunday ay lumalabas kami nina Mom at Dad kahit na minsan ay hindi namin kasama sila kuya. Pero since wala ang parents ko, mananatili akong taong bahay.

Sabi nga ni Dad,family is the most important than the other things,pero kong minsan kailangan mong isakripesyo ang pamilya mo para sa nakakarami. Ngayon naiintindihan ko na siya kong bakit si Karl o ang Zhang Family ang napili niya sa halip na ang Han Family,,ang gusto ni Dad at magkita kami ng sarili kong ama. Ninanais niya kaya na ibigay ako kay Mr.Zhang noon pa lang? Kong ano man yun tanging si Daddy lang ang nakakaalam ng kasagutan! Kaya lang,ang mga katanungan ko na hanggang ngayon hindi pa rin nasasagot! Ay mananatiling katanungan pa rin.

I smiled "Gusto ko 'yung malapit lang sa family natin. I don't want to go far away to them..." Kasi pamilya namin sila. They will stay our family up until the end. Napangiti ako nang maalala ang ginawa nila sa akin. Our family is full of love and I was thankful about it. No'ng panahon na hindi kona makaya ang lahat ay sila ang naging kamay at paa ko para bumangon. Hindi ko mapu-push ang sarili ko na maging matatag kung wala sila.

Walang araw na hindi lumalabas ang pamilya kadalasan ang mag-ama. "It's your turns to give happiness to daddy. Kaya okay lang iyan, sis. At saka may trabaho pa kami ng Ate mo. Dibale every Sunday naman ang family bonding natin," sabi nga minsan ni MA nang yakagin nila ito upsng lumabas o mamasyal.

Naramdaman ko ang bigat ng apelyidong iyon, ang laslas na marka ng kapangyarihan na dala-dala ng pangalan ng Smith Family. Ngayon, may naalala ako. Matagal ko na silang naririnig sa bulungan ng ibang tao. Sa mga usapang nadidinig ko sa tuwing dumadaan ako sa ospital o sa mga kwento ng mga kakilala. Ang Smith Family. Isang makapangyarihang angkan na kinatatakutan at iginagalang. Hindi sila ordinaryong pamilya, sila ang uri ng pamilya na hindi basta nilalapitan ng kahit sino.

sagot ko, ang puso ko ay puno ng pag-asa. Mula sa araw na iyon, naglaan kami ng oras para sa aming pamilya. Mas madalas kaming nagka-kasama, naglalaro, at nagtutulungan. Ang mga bata ay patuloy na nag-aaral at lumalago, at natutunan nilang mahalaga ang pagkakaroon ng matibay na pundasyon sa pamilya.

Noong iniwan ko siya, wala akong nakuha mula sa kanya at dahil ang kumpanya ng aking pamilya ay nahulog na sa oras na namatay ang aking kapatid, literal na wala ako. Sa pagtingin sa akin ngayon, hindi ka maniniwala na ako ay ipinanganak sa pera o ang aking pamilya ay isa sa mga nangungunang mayayamang pamilya taon na ang nakalipas. Si Liam ay hindi nanggaling sa pera, sa katunayan, siya ay isang ulila at hindi kami namuhay ng marangya. Lahat ng mayroon kami, pinaghirapan namin ito. Maaaring wala kaming pinakamahusay na pera na mabibili, ngunit kami ay komportable, kami ay masaya at iyon ay sapat na para sa amin. “Harper?”

Lauren's Point of View. Mabilis na dumaan ang araw at ngayon ay kasama namin ang buong pamilya sa isang camp site, hindi ko alam pero nag-yaya si mom at dad I guess anniversary nila. Ang tent dito ay katulad ng mga kubo ngunit may fan at kumportableng kama.