My Innocent Bride นิยาย & เรื่องราว

"Oo no. Sabi mo ako na ang una at huling maglalagay ng singsing diyan e, pangit naman kung hindi ko sasabayan ng pangako di ba?" "Kung gano’n e di asawa na pala kita?” “Ayaw mo ba? Ano ba? Sayang ang moment oh? Kiss the bride nga daw oh? Naghihintay ang mga tao sa kiss." "Ehh, di ba pwede kiss the groom? Bakit ba lagi bride na lang ang unag hahalikan." "E, sa bride nga ako eh, mahinhin, malinis, virgin ganon." “Talaga? Virgin pa?” natatawa siya.

On his point of view, his eyes were speaking, assuring that malalagpasan namin ito or ako na ang bahala. I do not deserve this kind of view where I can see the innocent flower girls and a ring bearer who were choosen without even knowing that this is not a typical type of wedding na walang halong pagmamahal at katunayan ng pag-iisang puso sa pagitan ng dalawang tao, kundi ito ay isang kasal na pilit at dahil sa isang kondisyon. Then here comes the bride. The declared bride just because of foul play, because she is willing to be used for the sake of wealth and illegal acts which are not yet disclosed to public.

sabay nagtawanan sila ulit. "Pero, ngayong nakita na natin ang groom. Umamin man kayo o hindi, medyo tumaas naman ang expectation natin pagdating sa bride hindi ba?" "Okay, huwag na nating pataggalin pa at tawagin na nga natin si Ms. Mara, ang soon to be bride ni Prince este Mr. Ethan." Pagkatapos niyang ianunsyo ay nagsipalakpakan naman ang mga tao roon habang may pumipito, humihiyaw at inaabangan ang kaniyang paglabas.

Sino ba naman kasi ang hindi mag-iisip na hindi siya ang bride kapag nakita nila ang suot niyang wedding dress? May dalawang babae na biglang lumapit kay Cindy at mabilis siyang hinila palapit sa pintuan ng simbahan. Bigla siyang nagpanic nang marinig niya ang malakas na tugtog ng wedding march. Akmang ibubuka na niya ang kanyang bibig para magsalita at sabihin na nagkakamali sila dahil hindi siya ang bride ngunit bigla na lamang may tumabi sa kanya at kinuha ang kanyang kamay. Nang tingnan niya kung sino iyon ay nakita niya ang kanyang Tito Lando na nakangiti pagkatapos ay hinila na siya para maglakad palapit sa lalaking nakatalikod at nakaupong sa wheelchair.

Natigilan si Kael. “Good.” Hinaplos niya ang buhok ng anak. “Tell her I’m not going anywhere.” Tumango Kaden. “Okay.” 🍁🍁🍁 Nagsimula ang tugtog Ang lahat naman ay nagsipag-tayuan Ilang sandali ang lumipas, dahan-dahang bumukas ang pinto ng bridal cottage. At lumabas si Maxine suot ang napakagandang wedding gown.

Siya na yata ang pinakamalungkot na bride sa buong mundo sa sandaling iyon, hindi lamang dahil sa ayaw niyang ikasal sa lalaking hindi niya mahal kundi dahil din sa hindi niya pa nakikita si Lacey. Bumuntong-hininga siya. Hindi niya alam kung gaano katagal na niyang pinagmamasdan ang repleksyon niya sa salamin. At maluha-luha na naman siya nang biglang parang nakita na naman niya si Bryle sa kaniyang likod na guwapong-guwapo rin sa suot nitong black suit. Ngiting-ngiti na naman daw sa kaniya ang asawa. Pero syempre ay agad ding naglaho dahil imahinasyon lang naman niya ito. Nangilid na talaga ang kaniyang mga luha. Maingat niya lang agad iyong pinunas ng tissue para unahan sa pagtulo. Hindi

Malinaw ang ipinapahiwatig niya. Walang nagawang masyadong seryoso ang nakababatang kapatid niya. Bata lang ito. Cash gift lang naman iyon. Bilang nakatatanda, hindi dapat maging ganoon kakitid ang isip ni Isla. Tiningnan ni Isla si Maricar. Maganda at elegante ang bride ngayong araw, flawless ang makeup nito.

“Hi, Miss Bride. I’m Maverick Coleman.” Mikhail wasn’t sure who was the bride between the two beautiful women but he knew the woman beside Cassiuz was his bride and the other woman. His sister? He doesn’t know so, he introduces himself. “Mikhail Romanov.” Napunta ang atensiyon niya sa isang babae. The woman was the most beautiful woman he ever saw in his thirty-one years of existence in the world. The raw beauty she exuded felt like a raging tornado as his eyes slowly moved up her body, appreciatively taking in. She was wearing floral dress and flat sandals. Her entire being captivated him, she was glowing, literally glowing.

Mas malala pa ito sa shotgun wedding! “Y—You may kiss the bride!” malakas na sambit kaagad ng Pari na tila kinakabahan pa. Nanlaki ang mga mata niya. “Kiss the bride kaagad? Hindi baʼt may seremonyal pa at tatanungin pa kung may tututol sa kasal?!” protesta niya sabay tingin niya sa kaniyang Daddy na ngayon ay tumatawa lamang.

I'm not that stupid para pakawalan pa siya. Sa huli ay nauwi rin kami sa pag-iisang dibdib. I gave her the grandest and memorable wedding she could ever have. Ang prinsesa namin ang flower girl na inalalayan pa ni Mommy dahil ang kulit-kulit niya at gusto pang magtatakbo para lang makapunta sa kinatatayuan ko. Sayang-saya siya sa nakikita. And Aiken was the ring bearer. Ang gwapo ng panganay namin sa suot niyang suit. Kung hindi lang siya pitong taon pa lang ay baka napagkamalan na kaming magkakambal lalo pa at parehas kami ng suot. Ipinasadya ko iyon because I wanna show to everyone that he's my son. Medyo may pagkasuplado nga lang na namana yata sa ina. Suplada rin kasi minsan ang baby ko.