My Purpose In Life Novels & Stories

Sa bawat hakbang, iniisip ko kung paano ko haharapin ang ganitong klaseng buhay kung sakaling hindi ako makahanap ng paraan para makauwi. Kahit na nilahad na niya sa akin kung paano siya nabubuhay, parang hindi ko pa rin talaga kaya. Nasanay ako sa masarap na buhay, tapos ganito. Anong purpose ni Lord at nangyari sa akin ‘to? Huwag niyang sabihin na itong lalaking ‘to, ito ang nakatadhana sa akin? Ew! Baliw na lang ata ang papatol sa kaniya. Ang baho-baho kaya niya. Naku, kailangan ko talagang makaalis dito, kung hindi, magiging kaamoy ko talaga siya.

Ewan ko, hindi ko maintindihan pero may kakaiba. Siguro sa dami ng problema ko nagkanda-halo halo na lahat ng iyon kaya madali na akong kabahan kahit simpleng bagay. Kailan ba kasi matatapos itong problema ko? Siguro kapag patay na ako? Ano pa nga bang purpose ko dito? Mayroon ba? Siguro oo, kasi kailangan kong lumaban para sa anak ko. Kailangan namin lumaban para sa future namin. Kaya ko ito!

"I know, I know your pain. I understand." "I attempted suicide multiple times, I drank countless of pills, slits my wrist, hang myself. Why can't I die? I want to die, I have no purpose!" She started hitting my chest I held her shoulders firmly and looked at her shaking eyes. "You have a purpose. You may not know it yet, but there's still a reason you are still alive. The past won't define you anymore, those memories are just nightmares." "In a world devoid of life, you bring color. Bring joy and blessings, you have a purpose."

“Hindi aksidente ang buhay mo, Alvarez. Hindi aksidente ang pagpasok mo sa mundo namin. Gumawa ng paraan ang tadhana.” Tumingin siya sa tiyan ko. “Ginawa rin siya para dito.” Mas lalong bumigat ang dibdib ko. Gusto ko siyang suntukin. Sigawan. Iyakang muli. Pero hindi ko magawa. “Anong—anong gusto mong palabasin?” tinig ko’y nagbibingi sa panginginig. “Na may purpose ako sa buhay niyo? Na sinadya mo akong mabuntis? Na anak natin ay para sa Mafia?”

I am close to dying because I feel like I lose my purpose in this life! I stopped walking when I found myself at the center of a cemented bridge. Lumalakas ang ulan at mula sa kinatatayuan ko ay kita ko ang rumarasagang tubig na papunta sa kung saan. Nanginig ang labi ko nang tuluyan akong napahagulgol. Yumuko ako't hinayaang ilabas ang lahat ng luhang naipon ng mga mata ko. I only hope to survive. Why does it feel so impossible to achieve?

At kung magpapaligoy-ligoy pa ako, magsasayang lamang ako ng oras. Humigit siya ng malalim na hininga at saka inayos ang kanyang tindig. "I have always felt lost. I've always wanted to know what my purpose in life really is, but I just can't seem to realize it until now. Para bang sa tuwing hinahanap ko ang papel ko sa mundo, pilit naman itong lumalayo." Purpose in life... "Can every person really realize their purpose in life?" Nagtatakang napatingin si Helena sa akin kaya nataranta ako.

Kasi para saan pa para mabuhay ako. My purpose in life is such a waste, kung hindi ko naman kasama ang tao na nag-bigay inspirasyon saakin at nag-palakas ng loob ko noong una palang. Just let me do what i want, ayoko nang ganito, I am barely living. Hindi ko naman gusto na ganito kaming lahat dito sa bahay. All i wish everytime i woke up is to end what is making me suffer. At ako mismo ang nag-papahirap sa sarili ko at hindi ko naman na kaya pang lumaban, lalo na at wala nang silbi ang lahat ng bagay.

Wala na ba talagang ibang paraan? Ang sakit sakit na. Buong akala ko huling beses na ang naramdaman ko ng iwan ako ni Kenzo at mawala ang anak ko. May mas isasakit pa pala! Sabi nila may purpose o reason lahat ng pagsubok natin sa buhay pero para saan ito? Bakit kailangan ko tong pagdaanan? May igagaan pa ba sa huli? Kung sa dulo alam ko ng hindi ko na siya kasama?

Mahirap man o madali ay dapat natin kayanin para sa pang araw-araw, kailangan din nating maging malakas sa bawat yugto ng buhay at maging matatag para sa bawat araw na dumaraan. Ang pinaka goal ko sa buhay ay 'yong mapatapos ko sa pag-aaral ang tatlo kong kapatid. Gusto kong matupad nilang lahat ang mga pangarap nila sa buhay bago ko matupad ang pangarap ko dahil sila ang una kong pangarap. Ang makita silang matagumpay sa buhay ay natupad ko na rin ang isa sa mga pinapangarap ko.

Delaney's POV Hindi ko na alam kung kanino ko ba ibabato ang sisi sa mga bagay na nangyayari sa akin. Simula nang magka-isip ako at ma-expose sa unfair na patakaran ng Mundo, ni minsan ay hindi pa gumanda ang takbo ng kapalaran ng buhay ko. Palaging may sabit. Palaging may kulang. Palaging may mali. May dapat ba akong sisihin? Minsan, iniisip ko: bakit ako pa 'yong napiling buhayin dito sa Mundo? Anong purpose? To suffer? Para maging pawn at paglaruan ng tadhana? I don't . . . like this. I don't want this kind of thing. I don't want to suffer anymore—or my little brother.