My Stress Reliever Quotes 소설 & 이야기

Nabawasan nga ang pag-uutos sa akin ni Ashray pero tumindi naman ang ugali. “'Wag mong i-stress ang sarili mo sa ibang bagay. Sabihin mo man o hindi nahahalata ko na na hindi lang iisa ang ini-stress mo. Tulungan ulit kitang maalala paano maging masaya.” Napangiti ako sa sinabi niya buti at nandito si Claies sa mga ganitong bagay.

Sinuntok ko ang braso niya pagkagaling ko sa kusina at napalingon naman siya sa akin. “I don’t want to.” Napangiwi ako. “It’s tea. It’ll help you relax.” “I don’t have time to relax!” Nakita ko ang pagtaas ng balikat ni Ace hudyat na nagulat siya sa sigaw ni kuya. “You’re too hard on yourself. You’re home. You must take a break for a while. Dibale nang ma stress ka ulit sa school. Make home a place where you unwind. Not where you throw your stress at.”

Masaya naman akong lumapit sa kanya. "Oh, It's time for you to come home, I didn't notice the time. I was busy reading the emails." Nakangiting sabi nito, Tinanggal niya ang salamin na suot bago tumayo para salubungin ako ng yakap. "Hmmm. my stress reliever.." Sambit niya ng mayakap ako. "You and our children are the one who really relieves my tiredness and stress." Kinikilig na yumakap naman ako sa kanya pabalik dahil sa sinabi nito.

Nakaka stress! "Dalia, just relax. Marami pa naman sigurong paraan para madumihan ang imahe ni Suzanne. Kaya huwag ka masyadong magpaka-stress diyan." Damn it! Isa pa itong kaibigan ko, nag-iinarte magsalita. Pero sa bagay, mukhang may iba pa naman' pwedeng gawin. Kaso nga lang, ano naman 'yon?!

biglang sabi ni Greg. "Uh, hindi pa, e." "Gusto mong subukan?" Matagal bago ako nakasagot dahil nahihiya rin ako. Baka makaabala pa ako. "Pampawala lang ng stress,"suhestiyon nito. "A-Ayos lang ba?" Gusto ko rin at baka tama rin siya. Baka sa ganoong paraan ay mabawasan ang stress ko. Baka sa ganoong paraan ay saglit kong makalimutan ang mga karahasang naranasan ko.

It was that look na parang may gusto siyang sabihing hindi ko pa alam. “Anong kailangan ko, Xena?” he said, voice low, almost teasing. "Tell me, please." “Ayan, ganyan,” I said, not even hiding the smile that was slowly creeping up. “You need to relax. You work too much. You think caffeine’s gonna solve your stress?” “Maybe,” he replied, voice dripping with sarcasm but with a playful undertone. “But I’d rather you tell me how I can relax... and then maybe I’ll consider taking a break.”

"Joke lang. Kumain ka na. Hindi ba sabi mo sa akin masama ang nalilipasan ng gutom? Bahala ka, ikaw rin. Kapag nagkasakit ka, hindi ka makakapasok tapos hindi mo ako makikita. Edi mamimiss mo 'ko? Ang lungkot ng buhay mo nun!" "Payapa nga e." "Luh! Kung makapayapa ka naman daig mo pa ang stress ah?" "Hindi ba obvious?" Nakataas kilay kong tanong. "M-medyo obvious nga, bossing. Kaya nga kumain ka na para mabawasan ang stress mo. Dali na! Gusto mo pa ata subuan e. Airplane airplane pa ba ang gusto mo?" Handa na sana itong kunin ang kutsara kaya pinigilan ko ito.