My Stress Reliever Quotes Novels & Stories

tanong ni Martina sa akin. “Sorry.... Kung na istorbo kita sa pagwo-worship mo,”kamot batok ko sa kanya. “Pang stress reliever ko kasi ‘to...”sagot niya sa akin at huminga nang malalim. “Tsaka kailangan ko talaga ‘to dahil inaatake ako ng anxiety ko.”sambit niya pa. Ka agad akong napalapit sa kanya dahil sa sinabi niya pero hindi ko siya hinawakan.

ani ko. Hinipan ko ang kape tsaka sumimsim. Humagod sa lalamunan ko ang init no’n. Inamoy ko pa ang usok na nagmumula roon bago ako bumaling kay Leanne. “Pakiramdam ko ay mas lalo lang akong maii-stress kapag wala akong ginagawa, Leanne. My mind won’t stop thinking of things that makes me anxious, so it’s better to keep myself preoccupied to at least forget of the things that are stressing me out,” I said as a matter of fact.

Pumasok siya galing sa labas, may dalang takoyaki at milktea. "Miryenda na Attorney" sabi niya saakin at inilapag ang miryenda sa lamesa, ibinaba ko naman ang libro na hawak ko at nag inat saglit bago pumunta sa lamesa. "Kanina kapa stress dyan, uso mag pahinga. Don't stress and pressure yourself. I know you can do it!" Cheer up nya sakin. "Ikaw ang pahinga ko Attorney." Sabi ko sakanya at ngumiti.

"Sana hinayaan na lang kita matulog agad. I shouldn't have teased you." Natawa siya ulit, yung tawang nararamdaman ko sa dibdib niya dahil magkadikit kami. "Asefeh baby, ikaw nga yung lunas. Kanina sa office, habang nasa gitna ako ng boring na presentation, ang iniisip ko lang ay makauwi na para makita ka. Ang yakap mo, yung amoy mo... at yung ginawa natin kanina? It's the best stress reliever. This feels better than any eight-hour sleep could ever give me."

Niyakap ko ang aking sarili at tinunga ang alak na nasa wine glass. Puno ng kung ano-anong negativity ang utak ko. Kahit na sobrang relaxing ng paligid ay hindi ko maiwasang mabahala. Lalo na ngayong sobrang misteryoso na sa ‘kin ni Amanda. “Is it really hard to let go of what stresses you out?”

Hindi niya napigilang bulalas. Vincent had a proud smile on his lips. "They say beaches could relieve one's stress kaya kita dinala dito. Forget whatever are distressing you right now jagi and let's have fun." Tipid siyang napangiti. She appreciated his effort so much. Tama ito. She will forget everything today and will spend her entire time with him and her son. Kung anuman ang mangyayari sa hinaharap, she'll cherish this day as one of the best day of her life—magkalayo man sila o hindi.

Iyan lamang ang tangi kong naisagot dahil hindi ko pa tuluyang na pro-process ang sinabi niya. “P’wede niyo naman isama si lolo mo. Para na rin mabawasan ang stress niya, at mapadali ang recovery,” dagdag pa niya na nakangiti. “Talaga? Pumapayag ka na lumabas ako ng bahay?”

“You okay?” “Ah, oo,” nag-focus nalang ako sa kanya. “Pagod lang ako. Long day.” “Kaya nga mas dapat ka mag-relax.” Ikiniling niya ang ulo niya at pinag-aralan ako. “Come one. One drink. What’s the worst that could happen?” Maraming pwedeng mangyari. Pero honestly? Pagod na kong magkunwari na okay lang ako. Baka tama si Ton. Baka kailangan ko ng ng stress reliever.

It will surely alleviates your stress. Good night, my moon!

Keriza don't drink a coffee at all hindi ko din alam kung bakit hindi siya nahilig doon. "Uminom ka naman ba ng gamot?" I asked. "Oo, uminom naman ako kaso parang hindi naman sapat eh," she said. "Every four hours iinom ka kung hindi pa din nawawala ang pananakit ng ulo mo," bilin ko. "Try to drink coffee din minsan, mawawala din lahat ng stress mo," Lariza suggested. "Maybe soon," she said.