Naalala Novels & Stories

Extra III "MAGANDANG umaga ho!" bati ni Aniela sa maghahatid sa kanya sa school. Labingdalawang taong gulang na siya at nasa first year highschool na. Napakalaki ng ipinagbago niya nang magsimulang magdalaga.

Bakit nasasaktan siya sa pag-alis nito? “CONGRATS, Andreana! Your shoot is finally done!” nginitian lang ni Andreana ang mga staff na bumabati sa kanya. She’s wearing two-piece bikini. Pati siya ay natutuwa dahil sa wakas natapos na niya ang dapat tapusin. Finally, mababalikan na niya si Nathan sa Zambales matapos ang halos tatlong linggo niya sa Maynila.

Kaya pala sinasadya ni Ruby na bumagsak ng panahong yun. Akala ko noong una ay sinusubukan niya akong i-frame, ngunit ngayon ay may saysay na ito—kailangan niyang lumikha ng ilusyon ng isang napaaga na kapanganakan dahil ang sanggol ay halos full-term. Hinimas ko ang medyo bilugan kong tiyan, puno ng halo-halong emosyon.

Naalala niya: lahat ng butong may hamog kagabi ay nasa tabi ng kuwintas. Dahan-dahan niyang dinampot ang kuwintas, nanginginig ang puso, at iniikot ito sa kanyang braso upang kumalat ang hamog. Isang malamig, nakakapreskong alon ang dumaloy sa kanyang balat. Tinitigan niya ang braso—at nang makita niyang lalo pang bumaba ang pamamaga, nagliwanag ang kanyang mga mata.

“I know my taste.” Naglakad kami papasok. Pagbukas ng pinto ay sumalubong ang dim lights. Soft music. At ang amoy ng alak at mamahaling pabango. Hindi ito yung typical na bar na maingay at magulo. Mas refined. Mas… controlled. “Nice…” bulong ko. Napangiti si Zahra. “CEO approved?” Bahagya akong ngumiti. “Ruth approved.”

Agad ko siyang nakita sa dulo ng linya na nakataas ang isang kamay na kumakaway at nakalabas ang dila. This smiling guy is NaNo, ang lead vocals ng hit boy band group na ArOmA. Mahaba ang buhok niya na halos daig pa ang babae kung mag-alaga dito. Blue ang mga mata niya na hula ko ay may suot siyang contact lens.

Nakangiti lang ako habang patuloy na hinahaplos ang balahibo nito. "Ang lambot ng balahibo mo! Parang araw-araw na sinusuklayan. Mayroon bang may-ari sayo? Alaga ka ba ng kung sino? Sino kayang may-ari sayo? Hinahanap mo ba sila?" kung may makakakakita lang sa akin na kinakausap itong aso, malamang isipin nila na nababaliw na ako. Natawa ako dahil na-imagine ko ang sarili ko na pinagkakamalang baliw. Tumagilid ang ulo ng aso na ngayon ag nakatayo na. Nagtataka siguro siya kung bakit ako tumatawa. Maayos naman na nakatayo ang aso kaya siguro okay na siya. Na-realize ko din na talagang malaki pala siya. Tinignan ko sa mata ang aso at nagulat ng makitang kulay gold ang mga mata niya. May aso ba

Nang walang pag-aalinlangan, nagbigay siya ng sipa na Naging hindi mabilang na mga anino. Naramdaman ni Nathalia na parang binomba siya ng hindi mabilang na mga binti habang napuno ang tunog ng hangin Ang kanyang mga tainga, na lumilikha ng isang hindi kapani-paniwalang malakas na ingay. "!" sigaw niya at inilabas ang kanyang kamao.

Nilingon siya nito saka ngumiti. “Selene Garcia,” tunog sopistikada at elegante ang pananalita ng babae. Sa kabila ng intimidating aura nito, ramdam ni Selene ang pagiging palakaibigan ng estranghera. “I heard so much about you. I’m Naya.”

CHAPTER 12-A "M-MAGANDA ito." Kinuha ni Angeline ang hawak na fashion magazine ni Dylan, at tiningnan ang gown na itinuro nito. Matagal tinitigan nang dalaga ito, at muling ibinalik. "Over naman ang lalim nang neckline niyan." reklamo ng dalaga. "Baka lumuwa na ang chest ko diyan." dugtong pa nito. "Kaya nga nilaliman ang neckline eh! Para maipakita mo ang asset mo." katwiran nang lalaki.