Naka Upo Novels & Stories

Sumagot nang magaan si Nanako, “Pasensya na, Tanaka-san. Gusto ko nang ipagpatuloy ang pag-eensayo ko.” Pagkatapos, ibinaba nang direkta ni Nanako ang tawag. Twenty-two years old na si Nanako ngayong taon at isa siyang senior sa University of Tokyo, ang top university sa Japan. Sobrang simple at inosenteng tao siya, at nagdala rin ng kaunting lamig at kawalan ng pakialam ang marahan at tahimik na ugali at pagkatao niya.

Nathan Nasa opisina ako ngayon, nakaupo sa likod ng desk na tila mas mabigat kaysa karaniwan. Kailangan kong asikasuhin ang ilang mahahalagang bagay na hindi ko pwedeng ipagpaliban, kahit pa ang isip ko’y paulit-ulit na bumabalik kay Ysla.

"Opo, Ma." NAKAUPO ako sa upuan na nasa harap ngunit sa pinakahuli. Nakasandal sa wall habang malungkot na nakatingin sa kabaong ni Nana. Walang luha na tumutulo sa mga mata, pero patuloy na nasususgatan ang puso.

Natigl sa paglalakad si Mina at napatingin sa ilang taong nagkukumpulan. Tapos na siyang mamili ng mga ipinag-utos sa kaniya ng mayor doma kaya ngayon ay pauwi na siya. Naglakad siya palapit sa mga taong iyon upang tingnan kung anong ganap ang nangyayari roon. "Pakiusap ginoo, ang prutas ang inyong patamaan at hindi ako," mangiyak-ngiyak na wika ng isang lalaki. May isang mansanas sa ulo nito at nakasandal sa isang puno.

Napatingin nmn ako sakanya "Dun kana" sabi ko nmn sakanya habang nakabusangot hindi niya nmn ako pinakinggan at sumusunod lang sakin.Tigas ng ulo parang bato Lumakad nmn ako at pumasok na sa isang Bahay na ishoshoting, naka Cross arm nmn ako habang naglalakad papasok at nakita kong nakaupo sila kaya tinanggal ko nmn shades ko sa sobrang inis na nmn

Wala akong alam sa Agriculture so wag niyong asahan na alam ko yan ,hindi ko nga alam ang pagkakaiba sa puno ng Acacia at Nara Napangiti ako ng makita ang Ilang tao sa hindi Kalayuan , nakaupo sila sa kapag at may kung Anong ginagawa sa bungkos ng Palay ,You can do this Avey ,maganda ka .Maybe they can't resist you sa Sobrang ganda mo ,tama tama ganon nga ,Dapat confident lang ako sa Buhay na ito

Ada’s Point of View Nakasuot ako ng simpleng dress na lagpas sa tuhod ko at kapag sinunod ko ang utos ni Nikola ay aangat ang dress ko at makikita ang legs ko. Mukhang nainis lalo si Nikola kaya masama na siyang tumingin sa akin. Nasa kalagitnaan kami ng traffic kaya nakahinto ang sasakyan. “Hindi mo gagawin? Gusto mo bang hindi matuloy—“

Nakakainis! Padabog akong bumangon sa kama ko at mahahaba ang pagitan ng hakbang ko patungong pintuan. Naku! Siguradohin lang talaga ng mga sira ulong 'to na importante ang sadya nila. Kasi kung hindi, may world war three na mangyayari! Ano ba kasi 'yong kailangan nila sa akin e, ang lakas-lakas pa ng ulan? Important much lang mga tchung?

Naku amoy alak na naman ito. “NAKU NAMAN SIR UMINOM KA NA NAMAN. ANO BANG PROBLEMA MO PAG USAPAN NATIN BAKA MAKA TULONG AKO. SABI NI MS MARTHA HINDI KA DAPAT IINOM"

Nakaka-nose bleed kaya makipag away sakanya! Yung marami ka pa gustong i-rebutt sakanya pero ubos na english mo kaya aayaw ka nalang.