Novel & Cerita Nasundot Ang Mata

Sinubukan niyang buksan ang mga mata pero mabigat ang kaniyang mga talukap. “Hmm.” Napapaungol na lamang siya sa sakit ng buo niyang katawan. “Andra?” Dumulog sa kaniya si Josephine. “Diyos ko naman Andra! Buti gising ka na.” Halos mangiyak-ngiyak nitong sabi. Binuksan niya ang mga mata at parang mahapdi iyon. Nilingon niya ang kaibigan at napansin na naiiyak nga ito.

"Pwede namang hindi mo muna isipin ‘yon, ‘di ba? Kahit ngayon lang… kahit sandali lang, magpahinga ka muna." Naramdaman niya ang bigat sa kanyang dibdib, pero naalala rin niya ang ekspresyon ni Nathan kanina—ang lungkot sa mata nito nang makitang labis siyang nasasaktan. Kahit papaano, may isang taong handang samahan siya ngayon.

sabi niya kaya bigla akong lumayo. Nakakatakot 'yung itsura niya tapos namumula 'yung mata. Adik yata. Napatingin ako sa iba dahil naghahanap ng mukhang mabait pagtanungan ngunit halos lahat sila mapupula ang mata. Jusko, ano ba naman 'to napadpad pa ako sa lugar ng mga adik! Wala bang Superman d'yan na magliligtas sa'kin?

Nagising ako dahil sa tumapik sa pisngi ko. Pagdilat ng mga mata ko ay bumungad sa aking ang mukha ni Lorenzo na nakangiti na nakatingin sa akin. Biglang lumaki ang mata ko dahil nakatulog ako. Agad ako napabangon at agad na tinignan ang oras. Napahinga naman ako. Mabuti na lang at alas syete pa nang gabi. Akala ko nakatulog na ako nang tuluyan.

ang ibang kulay normal naman pero yung abo hindi pa ako nakakita nun Even Ethan nooded "My mother" i lied "Ahhh kasi may na kwento si mama about sa abong mata, kaibigan niya dati," the same as mine? I dont even know that i have a ash eyes Ethan remain silent "Guys suspended ang klase ngayong hapon may importanting inaasikaso daw" the guy said hes wearing an eyeglass No one dare tk say i just pack my things i need to go to my training

Nanatiling nakatingin lang ako sa kawalan. "May masakit ba sa'yo?" Muli niyang tanong saakin. "Mata!" Asik ko. Napakunot noo naman ito sa narinig. "Why? What happen to your eyes?" Sinipat sipat niya pa ito na waring may hinahanap.

:) ·································································································································· Hellios' POV Nahihilo man ay pinilit kong imulat ang aking mga mata, ngunit iyon ay natatakpan ng isang piring. May busal ang aking bibig, nakagapos ang mga kamay at paa. Pinuno ng katanungan ang aking isipan. “Are you guys awake?” Isang pamilyar na tinig ang pumukaw sa atensiyon ko.

sabi pa nito at umayos narin sabay pikit ng mga mata. Bangunngutin ka sanang hayop ka. Napatingin nalamang ako sa labas ng bintana at bigla namasa ang aking mga mata hanggang sa tumulo na ang luha ko. Ako na siguro ang pinakamalas.

His eyes were jet-black eyes, na akala mo’y black hole na hinihigop ang pagkatao mo. “Ganda ba ng mata ko?” Inirapan ko siya. “Anyways. This will serve to you as an improvement. You can now probably use Irve without those damaging and painful strains.” Ani nito at kumindat sa ‘kin. Napakunot ang noo ko nang makitang nagv-vanish na siya, “Well, time’s up.” -- I opened my eyes and nandito na ‘ko sa kwarto ko. Nanlaki ang mga mata ko at sinuri agad ang sarili.

Malakas kong bulyaw sa kanya. "Jusmiyo kang babae ka. Maaga pa sa'yo 'yan? Ako nga alas singko dilat na ang mga mata ko." My eyes widen. Linoloko 'ata ako ng bruhildang 'to e. "Seriously? Alas singko? E ni hindi pa sumisikat ang araw a?" "Iyan ang gising ng mga mahihirap. Mayaman ka kasi kaya kahit matulog ka kailan mo gusto may kakainin ka pa rin."