Night Quotes About Life นิยาย & เรื่องราว

Sumilay din ako sa bintana at agad kong nakita ang maraming bituin sa langit. “Ang ganda ‘no?” napalingon ako kay Gavril nang magsalita siya. Hindi siya nakatingin sa akin at nanatiling nakasilip sa bintana at pinagmamasdan ang nagkikislapang bituin sa langit. “Sometimes, we believe that darkness is scary and full of danger. But do you know that without darkness, we cannot see how beautiful and magical the stars in the sky? In life, we thought that problems and challenges with break will tear, and will ruin us. But we didn’t know that problems and challenges were actually there for us to experience to teach us for us to learn, and to mold us to be a better person.”

“You’re just one failure in my life.” Bahagyang nanginginig ang pilikmata niya habang pilit pinananatiling kalmado ang sarili. “And in the next life...” marahan niyang dugtong, “let’s not meet again.” Isa-isang bumagsak ang bawat salita mula sa mga labi niya nang malinaw, malamig, at puno ng pagod.

Tinatanaw ang mga bituin na sana ang dalawa niyan ay ang aking ina at aking ama. Minsa'y naitanong ko rin sa aking sarili kung kailan ba ako kikinang kagaya ng mga bituin sa kalangitan? Kailan kaya kikinang ang totoong ako? Ngunit napagtanto ko na hindi naman lahat palaging maliwanag ang karanasan natin sa buhay. Mayroon din itong dilim na hindi natin alam kung bukas ay magliliwanag pa bang muli, pero siguro ang mahalaga ay kahit na hindi ka man kikinang, na kahit hindi masyadong maliwanag ang buhay mo, may mga taong nandiyan para sayo, para magtiwala sayo at titingnan ka na parang mga bituin sa kalangitan na kahit madilim ang buhay mo pero para sa kanya, sa mata nila ikaw ang bituin na nagb

Dahil mas mabuti na ang walang lamang utak kaysa walang laman ang tiyan. Pakiramdam ko, masyado ng mahirap mabuhay sa mundo... ang daming demand. Nakakalimutan na natin kung paano mabuhay. The plan is to live life... not just to breath. Napatingin ako sa pinto nang may kumatok. "Lux, may sulat para sa iyo," sabi ni Nina. Agad akong nagpunas ng luha at pinagbuksan siya ng pinto. Kinuha ko lang ang letter at saka sinara ang pinto. Ilang araw na akong iyak nang iyak dito. Hindi makatulog nang maayos. Napapanaginipan ko lahat ng ginawa niya. Naririnig ko bawat halinghing niya. Mababaliw na ako rito.

Yumakap Naman Silang dalawa sakin at pinikit ko Naman Ang mga mata ko habang nakangiti. Di ko inakala na mangyayari itong lahat sa Buhay ko, Akala ko ay iikot lang Ang Buhay ko sa kapahamakan, sakit at pait buong Akala ko ay walang saysay ang Buhay ko ngunit Hindi pala, may kasiyahan palang naghihintay Sakin. “I live in darkness for so long but when I see these people around me, I see the daylight that leads me to this meaningful life.”

Ngunit ngayon ay handa siyang lumuhod at maglingkod habang buhay sa Kaniya, dinggin Niya lamang ang tahimik na dasal na walang tigil na binibigkas na puso't isip niya. Ngunit, mapaglaro talaga ang buhay. Katulad ng tao, ay hindi ito perpekto. May hangganan ang lahat. May katapusan, may dulo sa lahat ng bagay. Katulad ng liwanag ng araw sa umaga, ay lumulubog upang papalitan ng liwanag ng buwan sa gabi.

My life could have been better. Maybe, I am also in med school like Shane. Maybe I have this big smile on my face. But life is cruel. And I can't do anything about it. I slowly closed my eyes. I plan to just stay awake until morning came but I did not notice that I fell asleep. Nakatulugan ko ang lamig, ang kagat ng lamok at ang madalim na paligid.

Life is too short to worry about petty things. Enjoy every moment of it, for there is nothing most certain in this world but death. Iyon ang nabasa ni Kate na mga life qoutes sa internet, at iyon din ang iniisip niya buong magdamag, kasama na ang mga sinabi ni Leann sa kanya. She will not be moved by that mere threat. She decided to give Niu a benefit of the doubt since she haven’t talked to him yet.

Pagkatapos kong makaligo at makapagsuot ng komportableng pantulog ay napabulalas ko sa aking sarili. “Tomorrow… another night, another challenge. But at least, I survived tonight,” sabi ko sa sarili ko, sabay umupo sa kama, huminga, at pinikit ang mata, habang iniisip yung irony ng buhay—nurse ngayon, pero sa family ko dati, parang nabangkarote kami dahil sa empire na yan. Sa huling sandali ng gabi, may nag knock-knock sa cellphone ko... that's my message alert. Hindi ko alam kung warning, o bagong assignment. Pero parang may mensahe: “Your life is about to change, Stefanie. Prepare.”