Ningning At Liwanag Novels & Stories

nakangiting sagot niya, malayo ang tingin sa aming panganay na ngayon ay masayang tumatakbo sa puting buhangin. Ilang sandali pa, dahan-dahang lumubog ang araw sa abot-tanaw, nag-iiwan ng kulay-rosas, ginto, at lilang liwanag sa kalangitan ng islang ito. Ang buong paligid ay napuno ng init mula sa mga nakasinding sulo at maliliit na fairy lights na nakasabit sa mga puno ng palma. Hinila ako ni Liam nang bahagya palayo sa ingay ng pavilion. Naglakad kami patungo sa dulo ng wooden deck, kung saan tanaw na tanaw ang paghalik ng gabi sa karagatan.

naiiyak kong bulong. Hinawakan ni Lina ang kamay ko saka ito pinisil, “Bukas, gagawin natin iyan. Kaya maghanda ka. Yung mga injection na pampamanhid ay iiwan ko rito sa lamesa. Oras na mamatay lahat ng ilaw ibig sabihin ay lasing na sila. Ikaw na ang bahala na tumakas. Gamiting mo ang mga iyan kung may magising man sa mga lalake dito. Sa likod ay may scooter. Isusuksok ko ang susi para magamit mo paalis dahil masukal ang daan dito. Sana ay tuparin mo ang pangako mo.”

“Nabanggit nga saakin ng iyong nobyo na ayaw mo raw dito, huwag kang mag alala. Pag sapit ng liwanag ay tiyak akong mag babago bigla ang isip mo.” Naka ngiti pa ring sabi nito, agad pa siyang napa hiya dahil sa narinig sabay napakamot sa noo. “Sa tingin ko po ay hindi na kailangan ni Zack na sabihin iyon, tsaka hindi naman ho sa ayaw ko rito nanay Mel nagkataon lamang na biglaan ang pag punta ko rito, may mga naiwan ho kasi akong trabaho sa manila.”

Habang mas nagpupumiglas siya, mas lalo siya nitong hinahawakan nang matatag, na para bang natatakot itong kapag lumuwag kahit kaunti ang mga braso nito, mawawala na naman siya. “Lucas…” Nilamon ang boses niya sa pagitan ng kanilang mga labi. Ipinapakita ng orasan sa dingding na alas-kuwatro na sa Makati, at mataas ang maliwanag na buwan sa labas ng bintana. Bumuhos ang liwanag ng buwan sa sala, ngunit hindi iyon umabot sa entryway. Sa madilim na entryway, mas lalong naging malinaw ang tunog ng hingal at magulong paghinga.

“Mula ngayon, hindi ka na lalabas nang walang security.” ⸻ Kinagabihan… Habang umiinom ng gatas si Lily bago matulog, may napansin siyang maliit na pulang ilaw sa labas ng kanyang bintana. “Daddy?” Lumapit si Adrian. “Ano ’yon?” “Itong red light.” Pagtingin niya sa bintana… Bigla iyong nawala. Agad niyang binuksan ang kurtina.

Agad kong kinuha ang isang basag na salamin na napulot ko sa basurahan at inilagay ko ito sa bintana bago sinubukang i-lock ang kwintas sa aking leeg. Hindi naman nagtagal ay nailawit ko ang lock ng kwintas at saka inayos bago tumingin sa salamin. Pakiramdam ko ay bumagay sa akin ang kwintas dahil na rin sa maputla kong kulay marahil dahil sa hindi ako naaarawan. Hindi ako maaaring lumabas ng pack house ayon na rin sa kagustuhan ng Luna. Bahagya akong natigilan nang makita kong nag-glow ang pendant na nakikita ko sa salamin. Sandali akong pumikit at mula uling tinignan ang pendant ngunit hindi naman iyon nag-glow.

CONTINUATION "CANDLE LIGHT DINNER FOR THE TWO OF US, HUN..." bulong ni Leonardo nang tanggalin nito ang blindfold niya. Nag set up ito ng isang picnic style dinner for them sa may buhanginan sa harap maliwanag na karagatan dahil sa ilaw na nagmumula sa maliwanag na sikat ng buwan. "Para saan to?"

Kabanata 52.1 “Miss N, itutuloy po ba natin ang pagpaslang sa magkasintahan?” “Simula ngayon, huwag niyo na akong tatawaging Miss N. That’s Nadia’s original code. Tawagin niyo na lang akong Hiraya.” Lumagok ng alak si Noemi habang pinagmamasdan sa CCTV sina Cindy at Sevi. “Masyadong madali kung papatayin na agad natin sila. Alam ko namang sa dagat-dagatang apoy ang bagsak nila pero gusto ko pa rin silang makitang naghihirap dito sa mundong ibabaw.” Nag-isip siya habang may hinihintay siyang mensahe mula sa isang bagong kaibigan.

_ Lalisa Chetney's Pov. "Goodnight, matulog ka na ah!" Saad ni Mommy at hinalikan pa ako sa noo, ngumiti naman ako sakanya. "Goodnight Mom." Sabi ko sabay ipinikit ang mga mata ko. Dinig ko naman ang pag bukas at pag sa ng pintuan. Dahan-dahan kong binuka ang mga mata ko at pinakinggan ang yapak ni Mommy. Hinay-hinay akong bumangon at binuksan ang pinto. "Kuya Reylan, Allan." Mahinang tawag ko at bumukas naman 'yong mga pintuan nila.