Ningning At Liwanag Novels & Stories

ang tanging liwanag ay ang mga bituin at ang ilaw mula sa malalayong barko. "Sakay!" utos niya. Habang humaharurot ang boat palayo sa Singapore... lumingon ako sa likod. Nakita ko ang mga humahabol sa amin na nakatayo sa docks... pinapanood kami. At sa gitna nila... isang pamilyar na anino ang kumaway. "He's here," bulong ko. "Let him watch. The game has just reached its climax," sabi ni Adrian habang niyayakap ako mula sa likod... ang kanyang mga mata ay nakatutok sa abot-tanaw ng Manila.

Nakikita ko na ang mga alaala ni Liwanag. Ilang segundo pang nakatitig sa ‘kin si Lino bago siya umiwas. Sinindihan niya ang isang kandila na nakalagay sa candle holder kaya nadagdagan ang liwanag. Kinuha niya rin ang gasera at saka ako hinarap.

Naiwan ang gulat at kaba sa buong studio—mga chandelier, ceiling lights, lahat ay nananatiling bukas at tahimik na parang walang nangyari. Naiwang mag-isa si Lia sa gitna ng liwanag, pero mas ramdam niya ang dilim. At habang nakatayo siya sa gitna ng studio, unti-unti niyang naunawaan—hindi ang dilim ang bumalot sa kanya, kundi ang kaalamang muling gumalaw si Adrian sa mundo niya. “Hindi… hindi pa ito tapos,” mahina niyang bulong, parang sinusubukang paniwalain ang sarili.

Tumigil siya sandali, ngumiti. “Let’s see how far love can really go.” The camera pans out — sa monitor, isang CCTV feed: Mariel, Rafael, at Billie… sa loob ng isang bagong apartment. At sa kisame — isang pulang ilaw, kumikislap nang dahan-dahan. Sa labas ng Luna Noir Club — gabi, malakas ang ulan. Ang neon lights ay naglalaro sa basang kalsada, at bawat patak ng ulan ay parang bala sa katahimikan ng gabi.

“No. There was never anything to negotiate in the first place.” Sandaling natahimik ang paligid. Sa labas ng restaurant ay nagsisimula nang lumiwanag ang siyudad sa gabi. Sunod-sunod na bumukas ang mga ilaw ng mga gusali, ngunit tila walang kahit isang liwanag na makapasok sa mga mata ni Lianne. “He wanted me to stay,” mahinang sabi niya. At ang sumunod niyang ngiti ay puno ng pait.

--- Kabanata 9: Laban sa Liwanag ng Pag-asa Ang liwanag ng araw ay sumisingit sa bintana, nag-iiwan ng mga gintong guhit sa sahig ng silid ni Martina. Ngunit sa kabila ng araw na nagbibigay liwanag sa buong paligid, tila ba ang sikat ng araw ay hindi nakakapasok sa kanyang puso. Ang puso ni Martina ay nananatiling madilim, malamig, at puno ng mga sugat mula sa nakaraan. Ang matinding bangungot ng pagkakabasag ng kanyang imahe sa publiko ay parang isang bagyo na nagwasak sa kanyang buhay, nag-iiwan ng mga bakas ng sakit at pangamba sa bawat sulok ng kanyang pagkatao.

Hawak nito ang buhay niya. Dahan-dahang umatras si Niguel at kinuha ang kanyang waterproof tactical flashlight mula sa bulsa ng kanyang combat pants. Nang buksan niya ito, isang matalim na puting liwanag ang pumunit sa kadiliman ng kwarto.

Ano ang ginagawa ko ng dalawang taon pabalik sa oras? "Ika -3 ng Abril, ika -3 ng Abril ..." Inulit ko, sinusubukan kong alalahanin ang isang bagay. At sa lalong madaling panahon, nakuha ko ito! Ang araw na dapat nating panoorin ang Twilight Saga; Breaking Dawn, ngunit ang sinehan ay nahuli ng apoy at may nagligtas sa akin. Humina ako. "Ang araw na nakilala ko si Damon," ang aking tingin ay naging malamig. Ang bastard na iyon!

mahinang sagot niya. Pinaandar ko ang sasakyan, papalayo sa bahay kung saan naiwan ang aking puso—si Liam at si Raiven. Habang tumatahak ako sa NLEX patungong Manila, tiningnan ko ang rear-view mirror. Napangiti na lang ako ng mapait habang papalayo sa mag ama ko.

Liwanag. Sumikat ang liwanag mula sa ibaba, maliwanag, nakakasilaw. Ilaw ng sasakyan, maraming sasakyan. Narinig ko ang tunog ng pagbukas ng pinto, ang tunog ng mga yabag, ang tunog ng mga tao sa ibaba. Tumayo si Nathan, pinrotektahan ako. Tumingin ako sa ibaba.