روايات وقصص ضمن Ningning At Liwanag

Lumapit sya at gamit ang hawak hawak nyang flashlight ay binuksan nya eto. Napapikit naman si Cairan nang makakita nang liwanag na nanggagaling sa flashlight na hawak ni Astria. Dahil may kalakasan din ang dala nyang flashlight, halos nagliwanag din ang kalahating parte nang attic.

Ako, hindi pa ako nakatapak doon. Ang bulwagan ay isang katedral ng liwanag. Ang mga lustre ay bumabagsak na parang kristal na kaskada, ang mga bouquet ay tila humihinga ng amoy ng kayamanan higit pa sa amoy ng bulaklak. Ang mga serbidor ay yumuyuko sa kanyang paglapit. Nakikita ko ang mga tinging bumabaling, ang mga pag-uusap na humihinto. Ang mga lalaki ay nakakakilala sa kanya, ang mga babae ay sinusundan siya ng tingin. Sa kanyang braso, bigla na lang, ako ay nagiging nakikita. Halos hindi magalaw.

Naalimpungatan pa si Jillian Ng naamoy Ang napakabangong kwarto at napakalambot niyang hinihigaan. Nadagdagan pa Ang Kaba Ng Makita Kung sino Ang kanyang katabi Ng mga oras na Yun. Si Kai...

nakangiting ani nito. "Thank you, babe." "Gutom ka na?" "Yeah," sagot ko. Inilibot ko ang tingin sa naturang lugar. Wow! So, nasa isang floating restaurant kami? Is this for real? "You like the place? This is what we call, Isdaan Floating Restaurants. Here in Laguna," nakangiting tugon nito. "Tara na! Natakam ako bigla. Gusto kong tikman ang ilang mga menu nila rito!" excited kong tugon.

Lahat naman na ay tapos ng gawin at chini-check na lamang ang bar bago magbukas. Ito ang isa sa mga kilala at engrandeng bar dito sa Maynila kaya dapat ay lahat presentable, pati mga gamit at mga trabahante. Sobrang saya ko at natanggap ako dito dahil medyo malaki rin ang pasahod nila. Nakaka-ipon ako para sa pag-aaral ko para sa kolehiyo. Gusto kong makapagtapos, kahit iyon lang ang maging achievement ko at kahit paano ay maging proud ang mga magulang ko sa akin kahit na wala na sila.

ang tanging liwanag ay ang mga bituin at ang ilaw mula sa malalayong barko. "Sakay!" utos niya. Habang humaharurot ang boat palayo sa Singapore... lumingon ako sa likod. Nakita ko ang mga humahabol sa amin na nakatayo sa docks... pinapanood kami. At sa gitna nila... isang pamilyar na anino ang kumaway. "He's here," bulong ko. "Let him watch. The game has just reached its climax," sabi ni Adrian habang niyayakap ako mula sa likod... ang kanyang mga mata ay nakatutok sa abot-tanaw ng Manila.

Nakikita ko na ang mga alaala ni Liwanag. Ilang segundo pang nakatitig sa ‘kin si Lino bago siya umiwas. Sinindihan niya ang isang kandila na nakalagay sa candle holder kaya nadagdagan ang liwanag. Kinuha niya rin ang gasera at saka ako hinarap.

Nagbayad nang higit sa kinakailangan. Hindi para ipakita ang kayang bilhin. Kundi para maging eksakto. Ang hibla. Ang bagsak. Ang kulay na halos parang liwanag kapag tinamaan ng tamang anggulo. Naalala niya ang gabing nabanggit iyon ni Lia. Mahina ang ilaw sa terrace noon. May hawak itong baso ng wine. Nakahilig sa railing, nakatingin sa siyudad na parang hinahabol ang sarili nitong pangarap.

Tumigil siya sandali, ngumiti. “Let’s see how far love can really go.” The camera pans out — sa monitor, isang CCTV feed: Mariel, Rafael, at Billie… sa loob ng isang bagong apartment. At sa kisame — isang pulang ilaw, kumikislap nang dahan-dahan. Sa labas ng Luna Noir Club — gabi, malakas ang ulan. Ang neon lights ay naglalaro sa basang kalsada, at bawat patak ng ulan ay parang bala sa katahimikan ng gabi.

“No. There was never anything to negotiate in the first place.” Sandaling natahimik ang paligid. Sa labas ng restaurant ay nagsisimula nang lumiwanag ang siyudad sa gabi. Sunod-sunod na bumukas ang mga ilaw ng mga gusali, ngunit tila walang kahit isang liwanag na makapasok sa mga mata ni Lianne. “He wanted me to stay,” mahinang sabi niya. At ang sumunod niyang ngiti ay puno ng pait.