Noli Me Tangere Notebook Design Novels & Stories

hinihingal pang sabi nito. "What is it?" tanong ni Noel. "Our design," paused, "Kiber has it now. And one more thing our one model, the one wearing our last design, hindi raw makakarating dahil nag lbm daw," imporma ni Diva. Narinig nilang napamura si Noel. Habang siya ay tumikwas ang kilay. Lbm? What a coincidence? Hindi siya ganun katanga, she knows someone is doing it. Sinasabotahe sila. Sino? Anong rason nito? Maliban sa magkakumpitensya, parang meron pang mas malalim na pinaghuhugutan. At ang nakapagtataka, dalawang kumpanya ang kumuha sa magkaibang disenyo nila. Which is questionable. Sino ang nasa likod nito. Malalaman din nila.

Kulelat talaga. Yung notebook na kulay pink naman ang dinampot ko. Mukhang hindi ito subject note book. Dahil kung ano anong anik anik ang nakasulat. Mga lettering, drawing at may papuso puso pa. "Akina na yan!" Biglang litaw ni Jana at akmang hahablutin ang notebook nyang hawak ko pero mabilis ko itong naitaas. "Notebook ko yan! Akina!" Sabi nya at tumalon talon pa para abutin ang notebook.

Isa na doon si Leonardo The Vinci, at ang 'The Da Vinci Notebook' ang talagang hinahanap at inaasam niya na magkaroon ng kopya. It is because she was hoping to have a copy of the latest Da Vinci Notebook before. Devi immediately contacted the publishing company, but the company said that it was already sold out. It's sad to say she did not catch up with the listing. The latest copy of the book that she ever wanted has already sold out at a very expensive price. The book in Devi's arms has 1,432 Pages. Even though it has a thousand pages, Devi still wanted to read it all. Devi flipped open the book. The first page shows the title.

Malaki ito ngunit iilan lang ang gamit, kasama na rito ang isang gitara na halata na ang kalumaan at nakalagay lang sa lapag katabi ng isang notebook. Hindi maiwasang mapangiti ni Andy nang makita kung patungkol saan iyon, isang notebook na puno ng liriko at kung paano ito patutugtugin sa gitara. Mukhang sulat kamay iyon ni Krem.

Observahan lang. Kaya’t imbes na buksan ang bag, kinuha niya ang maliit na notebook sa bulsa at palihim na nag-sketch ng doodle—larawan ng isang folder at question mark. Pagbalik ni Joy, dala-dala ang isang basong tubig. “Oh ayan na ang tubig ng mahal na hari, sana naman mag shut up kana dyan ng makapagtrabaho na ako ng maayos ano?" Pag susungit ng sekritarya na tinawanan lamang ni Nathaniel.

And she can say that her business is doing great, she wanted to open another branch. "Oo, OK lang, ano... May kulang na ba sa stocks naten?" tugon niya. Tumango ito at binasa ang nakasulat sa notebook nito. "Yung mga mouse pad na Naruto at Fairy Tail, Ate, maraming naghahanap, pati keyboard stickers. Tsaka yung mga pen na mukhang arrow, mabenta, may nagtatanong din kanina kung kelan darating yung mga PSICOM books. Tsaka Ate, kokonti na yung ink natin, baka hindi na umabot nang one week."

Tanga kasi ng gagong 'to, sobra ang pagkakalapit ng notebook sa mukha ko. Pero kung titingnan nga nga ng maayos, sobrang layo ng handwriting nya sa handwriting ng nagpapadala sa'kin ng sulat. Pero hindi parin ako pwedeng makasigurado. Maari naman kasi hindi sa kanya ang notebook na ito kaya magkaiba. Marahas na binitawan ko sya at hinablot ang notebook mula sa kamay nya. Tiningnan ko kung kaninong pangalan ang nakalagay sa unang page para siguraduhin kung kanino nga iyong notebook.

Napatingin ako sa center table kung saan nakalatag ang iba't ibang desenyo sa mga nakakalat na papel. "May nagustuhan ka ba?" Kinuha niya ang isang papel, "Here is one of the design, ang front view ng phone, ito ang itsura niya sa likod, left and right view, top view and bottom view nandyan na rin sa likod ng papel lahat ng materials na ginamit." Tumingin siya sakin, "What do you think?" "Ito lang bang lahat ng designs?"

Naglakad siya papasok sa loob ng banyo upang isara ang gripo. Pagkatapos isarado ang gripo at pinto ng banyo ay muling naglakad siya palabas ng silid. Akmang lalabas na sana siya ng pintuan ng makita niya ang study table ng kanyang ama. Naagaw ang atensyon niya ng isang maliit na notebook na may kakaibang disenyo. Halos mag kulay brown na ito dahil sa sobrang kalumaan.

“Tignan ko lang ninong kung sino ang tumatawag.” Pagbukas niya ng malaking gate, nakita niya si Jasper, agad siyang nginitian. “Liana! Naiwan mo ang notebook mo kanina,” bungad nito, inabot ang kulay asul na notebook. Napangiti siya. “Ay, salamat! Akala ko mawawala na ‘to. Ang dami pa namang nakasulat dito.” “Hindi ko hahayaang mawala ang notes mo. Wala akong makokopyahan,” anitong matamis ang ngiti.