Noob In Tagalog Novels & Stories

sagot ng matanda (Ano bang kinukulit? Nagkekwentuhan lang kami!) “Pasayloa ko! Ihatod ko si Papa sa balay!” napakunot naman ang noo ni Troy dahil hindi naman niya maintindihan ang sinabi ng lalake (Pasensya ka na! Ihahatid ko na si tatay sa bahay!) “Sorry, hindi ako nakakaintindi ng Cebuano!” sabi naman ni Troy

kundi dahil marunong na pala siyang magtagalog ngayon, ngunit medyo slang pa rin naman ang pagkakabigkas niya ng mga salita. "Wait... you know how to speak tagalog?" Gulat na tanong ko sa kanya na ikinatawa niya ng mahina. "Yes. My Filipino boyfriend is teaching me how to speak tagalog." Sabi niya na mas ikinagulat ko. Wow! Ang sabi niya pa sa akin no'n ay ayaw niya sa pinoy, tapos sa pinoy naman pala siya bumagsak ngayon HAHAHAHA kinain niya lang din ang sinabi niya.

Mahina siyang natawa, isang tunog na may halong aliw at paghanga. "Kung ganun bilang bagong kaibigan mo pwede ka bang makasabay kumain ng lunch?" Napakunot ang noo ko. "Alam mo wala akong kakilala dito sa Pilipinas," dagdag niya sabay kibit balikat. "Kakarating ko lang galing sa ibang bansa." Napatingin ako sa kanya nang mas mabuti. Kung hindi siya lumaki dito bakit ang galing niyang mag Tagalog?

Bagama't naka-coat sila, madali niyang nakikita ang makapal nilang kalamnan sa dibdib. “Hello. Please pwede ba akong magpa-picture kasama ka?" sabi ng isa sa mga lalaki sa kanya sa Espanyol. "Tiyak," sagot niya, sa Espanyol din. Napagtanto niya na ang kanilang diyalekto ay medyo naiiba sa kanyang natutunan. Nahulaan niya na sila ay mula sa Espanya, habang ang kanyang pagsasanay sa wika ay batay sa diyalektong sinasalita sa Mexico. Gayunpaman, maaari pa rin silang makipag-usap nang malinaw.

“Lilith.” Doon ko narealize na ang tinitignan niya pala sa aking dibdib ay ang aking name tag! Halos palamunan ako ng hiya dahil sa naisip. Tumango na lamang ako at nagpaalam na agad. That bastard! Narurumihan na ang isip ko dahil sa nagyari kagabi.

“Good morning!” Kumunot ang noo niya. Parang hindi naintindihan ang sinabi ko. Kuu! Kay aga-aga, problemado kaagad. “Ano ang iyong sinabi?” “Ang sabi ko good morning.” “Sabihin mo nga iyan sa wikang Tagalog. Hindi kita maintindihan.”

“Kanina pang tanghali ‘yan sa bag ko, tingnan mo muna kung panis na bago mo kainin.” “Sabi ko nang ‘rice cakes’ na lang eh, hindi ‘puto’, kasi mura ‘yon sa Español.” “Eh puto ito sa Tagalog eh, ano ba? Para kang ano d’yan. Puto ‘yan! Pu-to. Ikaw lang naman ang Español dito. ‘My dashing Español boss’, kinikilig pa kanina si Miss Nicole sa powder room,” Abby made a face as she quoted the school registrar.

Natatawa niya pang sabi. "My false ka nang my false diyan." "Hindi mo alam? Uso kasi ngayon 'yang salita dito sa Pilipinas. Instead of saying 'sorry, my fault', we say 'sorry, my false', ang galing 'di ba?" Bakas pa yung exciteness sa boses niya habang nagku-kuwento. Napa-ngiti na lang ako. Boses bata siya pakinggan na nagpa-paliwanag sa akin―basta hindi ko lang makikita mukha niya. Baka lalo lang ako maasar sa kanya.

Alanganin akong ngumiti sabay kamot sa gilid ng pisngi ko. “Oo Lo—este Don Miguel, hindi pa po kasi ako handa. Hindi naman po talaga totally pagkakaunawaan. Uhm, meron lang po kasing naganap na pagtatalo kagabi, may mga nasabi na salita sa bawat isa. Mga ganon po. Gusto ko lang muna po umiwas kasi hindi pa ako ready. Magpapakalma lang po ganon.” Ays, ang hirap naman nito.

Gayung mas maganda ang ganito, nagkakilala kayo, may nangyari sa kama, then the following day ay pareho na kayong estranghero. I was twenty years old nang pinilit ako ni Mommy na bumalik sa Pilipinas, partikular sa kanyang hometown ang Sta. Elena. I refused to go to college kaya ipinatapon niya ako sa Pilipinas. Wala akong nagawa kaya kahit napipilitan ay umuwi na lang ako. Seeing plenty of beautiful ladies on this island ay nag-enroll ako sa isang community college. Nagsawa na siguro ako sa mga blond na babae kaya nanibago ako sa nakikita sa lugar na ito.