Number Codes Novels & Stories

Nag-type siya ng mensahe sa isang numero na matagal na niyang hindi ginamit, ang emergency code lang na alam ni Rafael. “Sino ka? Kung ikaw ang nag-iwan ng dart, sabihin mo ang code word.” Hindi niya ito sinend. Sa halip, inilagay niya ang telepono sa lamesa, nakatingala ang screen, alam na hindi ito sasagot. Pero ang mensahe ay bait. Kung si Rafael talaga ang nagtatago, kailangan niyang malaman na nakikita siya, kahit sa anino lang.

He doesn’t know his way around the fortress but Gordan sure knows. “Turn right here.” Sinunod niya ito. “Take the third exit on the left. The elevator’s there and the c-code is four zeroes.” Napangiwi si Kons nang marinig ang code. Who makes a code like that? Before they reached the infirmary, shots were fired in their direction through the window. I hit the door with my fist but the door won’t open. “N-Ninety-eight and double z-zeroes. T-They won’t open it from the inside. Enter the code.” Gordan looked very pale.

“Dialled the wrong number.” “Really? Sa nakaraang tatlong araw, ako at ang assistant mo lang ang tumatawag sa 'yo?” Nagdilim ang mukha ni Hades. “Shortcut key.” Binuksan niya ang phone at inihagis sa kanya. “If you don’t believe me, check it. You're key number 1, Clifford is key number 2.” Pagkasabi nun, galit siyang nagtaklob ulit ng kumot at itinaboy siya.

Kinuha pa ni Renz ang ibang papel saka ipinatong sa mesa at pinagtabi tabi ang tatlong supplier quotation. “Tingnan niyo po yung quotation codes. Sunod sunod yung pattern.” aniya saka itinuro isa-isa pati ang formatting. Napatingin naman doon si Albert. SA-1731-12 OI-1732-12 MA-1733-12 “Usually, iba iba po ang coding system ng suppliers.” wika ni Renz. Maging technical description ay pinuna niya. “Pati wording halos identical. Same placement ng hyphen at line break...”

Ang *security code* ng mansyon, ang *passcode* ng opisina sa munisipyo, lahat iyon ay umiikot sa nag-iisang petsang hindi makalimutan ng lalaki. *October 14, 2010.* Ang araw na pinatay ang ina nito. Nanginginig ang daliri, pinindot ni Nayah ang mga numero: **1-0-1-4-1-0**. *Beep.* Isang pulang ilaw ang umilaw. *Access Denied.*

Tumawa lang siya ng malakas bago hinawakan ang balikat ko. " Call Sky we need some help" " I don't have his number" " Use my phone" " Anong sasabihin ko?" " Red yun lang" Ginawa ko ang sinabi niya " Blue is there something wrong?" " Red" " Alright give me 5 minutes Ill be there" Binigay ko pabalik ang kanyang cellphone " Code ba yun?" " Yes that's our code ginagamit namin yun pag alanganin ang sitwasyon" paliwanag niya

Nakatulog ako. At nagising ako ayon sa nakasanayan ng katawan ko. Eight o' clock Tulog na tulog parin siya. Bumangon ako. Ano pa nga ba masakit ang ulo ko. Nakita ko ang telephono sa side table. Agad kong kinuha at diniall ang numero ng kompanya sa may contact list na nasa libro. “Del Mendevil Corporation. How may I help you?” “Code 222. Ipaabot mo ang tawag na' to kay Deo.”

Alam niyang maasahan niya ang kaniyang kaibigan. Mga numero ang kaniyang ipinadala sa kaniyang kaibigang nasa Japan. Sa ngayon ay walang ibang pinagkakatiwalaan si Andromeda kundi ang kaniyang mga kaibigan. 5243738)29376364839040575778361514253750697463635564778462893094846666477487255389301017#&@_#+($929716--#()$/;+#7728

dagdag niya. "Oo naman. Alangan naman maglihiman pa tayo!" sagot ko kahit na hindi siya nililingon. At dahil makakalimutin ako, sinet ko ang sa akin sa apat na zero (0000). "Ano'ng code ng sa'yo?" "1234. 'Yung sa'yo?" Kumunot ang noo ko sabay angat ng tingin sa kaniya. "1234? Napakadaling hulaan n'yan! Ano ka, bata? Baligtarin mo gawin mong 4321."

Nang magtanong-tanong siya, nalaman niyang umalis pala ‘yung lalaki papuntang abroad para magpa-opera sa mata. Gusto man niyang hanapin ito, ‘di niya alam ang pangalan. Top-tier at private ang nursing home na ‘yon—may confidentiality agreement pa kaya bawal ibigay ang info ng mga pasyente. Code name lang ang gamit, walang tunay na pangalan. Ang natatandaan lang niya ay ang code name nito—Number 99. At ang alam lang din nito sa kanya ay Number 11.