Oblivious Novels & Stories

Hindi lang sya dumistansya, lumabas pa talaga sya sa unit ko na para bang ayaw niyang ipaalam ang magiging pag-uusap nila ng caller. I was getting confused as the minutes goes by... Halos mag twenty minutes na pero hindi pa din nabalik si Neon sa loob kaya nagdesisyon akong sundan siya, paglabas ko ay nakita ko siya hindi kalayuan sa unit ko nakatalikod siya kaya hindi niya agad napansin ang presensya ko , dahan-dahan ang ginawa kong paglapit kaya unti-unti kong narinig ang malutong niyang pagmumura.

Mission muna, feelings later. Tinitingnan ko siya, yung paraan ng pagkilos niya, napaka-natural, parang wala sa isip niya na may nag-o-observe. At sa sobrang lapit ko, halata na kahit isang blink lang, makikita ko ang tiniyak niyang focus sa paligid. Nakaka-proud rin actually, na parang reward sa training at disiplina ko na kahit ganito casual lang, kaya kong maging unseen.

bakit sila ang nagbayad sa kasalanang nagawa ko kung totoo man na ako talaga ang gumawa nun kay Aivy? Pero isa lang ang ipinagtataka ko. All memories of mine are vivid simula pagkabata ko hanggang sa paglaki pero ang tanging binibintang lang nila sa akin ang hindi ko lubos maalala. Hindi ba dapat may mararanasan ako na blind spot? Like parang may kulang or may bigla dapat papasok sa isip ko na blurred memories? Pero ni isa wala.Ni isang beses hindi ko naranasan ‘yon.

Ang insight na iyon ay nagdulot ng katahimikan sa buong team. Dahil ngayon, malinaw na hindi sila neutral observers. Sila ay naging bahagi ng ecology—at dahil dito, nagdadala sila ng pagbabago. Sa isang advanced observation session, sinubukan nilang manatiling completely passive. Walang signaling. Walang intentional expansion. Presence lamang. Ngunit kahit ganoon, may mga subtle responses pa ring lumitaw mula sa surrounding resonance structures. “It’s enough that we exist here,” bulong ni Mara.

3RD PERSON POV Literal na naging yelo ang buong katawan ni Lauren sa narinig niya. Her heart hammered so violently against her ribs that she was genuinely terrified Rhea could hear it inside the quiet library. Gumuho ang lahat ng katinuan ng dalaga, at hindi na niya alam kung paano idedepensa ang pinakamalaking sekretong iniingatan nila. "Ano, Lauren Jade? Bakit hindi ka makasagot?" pang-aasar pa lalo ni Rhea, a triumphant smirk slowly drawing across her face. "Is it because I finally caught you?"

Even if the last sentence was already a basic rule, palagi pa rin itong sinasabi ni Oliver sa kanya sa bawat misyong napupunta sa kanya. NEVER TRUST ANYONE BUT YOUR SELF. It's one of the basic foundation an agent must know before executing a mission. Agents like Asteria always moves alone. A handler which is higher in rank than them is the only one that knows their face and true name. Asteria is the agent and her handler is Oliver—the only one closest to her but she shouldn't completely trust, sabi ng hindi nakasulat na kasunduan sa kontratang pinirmahan niya bago maging parte ng kanilang samahan.

Ni hindi ko matignan ang sarili ko sa sobrang kahihiyan. Halos takpan ko na ang mukha gamit ang folder habang naglalakad kami sa lobby ng Financial Firm. Nawiwirduhan na sa akin si Hector na kasama kong naglalakad, he's frowning. Bahala na, basta hindi ko siya makita at hindi niya ako makita.

Ito ay tungkol sa kung ano ang matutuklasan ko kapag wala na ang kontrol. Pagsakay namin sa eroplano, tahimik ang paligid. Business class. Minimal ang tao. Controlled environment. Umupo ako. Tumingin sa harap. Walang screen na may data. Walang system na gumagalaw. Sa unang pagkakataon ay wala akong nakikita. At doon ko narealize ito ang pinaka-delikado. Dahil kapag wala kang nakikita ay hindi mo alam kung saan ka titingin.

“Are you okay, Miss?” Dala ng pinaghalo-halong emosyon--- labis na pag-aalala para kay Dominic, takot at kaba dahil sa nasaksihang pamamaril sa kanyang kasintahan, pangamba dahil sa kaisipang baka nagbunga ang isang gabing iyon kasama ang isang estranhero--- tuluyan nang bumigay ang katawan ni Catalina. Hindi na niya napigilan pa nang bumigat ang mga talukap ng kanyang mga mata. The last thing she knew, she succumbed to unconsciousness.

“Tell me your location. Ako na ang pupunta sa ‘yo para hindi na tayo magkaligawan pa sa parang maze na club na ito sa daming pinto at lagusan.” I puffed out some air. Hindi ko pwedeng sabihin kung nasaan ako at kahit pewede ko pang sabihin ay hindi ko rin magagawa dahil ako mismo ay hindi rin alam kung nasaan ba ako. Ni hindi ko nga alam kung nasa building pa ba kung nasaan ang Oblivion kami ni Ice naroroon o nasa ibang area na.