Obsessively Novels & Stories

Ang obsession niya ay hindi basta basta—it’s precise, calculated, at walang puwang para sa pagtakas. At habang nakatayo siya sa tabi niya, hinahawakan ang bawat galaw, bawat tibok ng puso, bawat hininga, ramdam nila pareho ang dark tension na hindi kayang iwasan—isang dark romance, obsessed at mapanganib, na sa huli, pareho nilang mararamdaman, kahit pa ayaw pa rin ni Lea.

Mas okay na iyon na single mom na may magandang katangian, kaysa naman sa single na toxic. For him, jealousy is normal, talking is normal but excessive obsession is bad, excessive obsession but lack of compassion. Hindi na lang siya gaanong nagpaparamdam sa chat kay Odette noong nakaraan dahil mukhang natakot iyon sa kanya nang mag-video call siya na walang paalam, at hindi siya nun sinagot. Seems like he was doing it the wrong way. Mukhang nagiging masyado siyang mabilis, at parang nakakalimutan niya na iba ang pinagdaanan ni Odette sa buhay, kumpara sa mga babae na nakilala niya noon.

Mas lalo lang akong kinabahan. “You’re wondering if I’m obsessed,” sabi niya bigla. Nanlaki ang mata ko. Hindi ako sumagot. “Everyone does,” dagdag niya. “They think possession is obsession.” Lumapit siya ulit, mas malapit ngayon. Halos magkadikit na ang noo namin. “I don’t obsess,” sabi niya. “I secure.” Tumingin siya sa labi ko, sandali lang, tapos bumalik sa mata ko.

Lagi siyang tinatanggihan, na para bang may itinatago sila mula sa kanya. Ang frustration na nararamdaman niya ay unti-unting lumalalim, kasabay ng pag-usbong ng isang bagay na matagal nang hindi niya nararamdaman—isang matinding pagnanasa na halos humantong na sa obsesyon.

Sabi nito Saka umalis palabas Ng apartment niya. Is this my obsession over her, even if she had a fever and her body is weak I can't control myself, Hindi ko alam San nagsimula Ang nararamdaman kung ito para akong mababaliw sa kanya. Nawawala ako sa sarili ko everytime I see her in front of me, I'm losing myself with this obsession, he touch his head hair and walk down to the apartment building.

"I’m fine." "You’re not," sagot ni Azriel. "Alam mo kung paano kita nakikita ngayon? Isang lalaking sobrang obsessed sa isang babae pero hindi mo rin alam kung paano siya hahawakan nang hindi siya natatakot sa'yo." "Obsession?" I scoffed. "It’s not an obsession, Azriel." Nagi smirked, shaking his head. "Then what is it? Kasi sa tuwing napapansin kong malapit siya kay Trevor, halos mag-init na parang bulkan ang dugo mo."

Napatingin ako sa right side at napansin kong hindi pantay ang pagakaka-ayos ni Mommy ng mga books ko sa maliit kong bookshelf na katabi ng body mirror. Iniayos ko ang aking books according sa kulay nito. Kasabay ng pagiging autistic ko ay ang aking OCD - Obsessive-Compulsive Disorder. Kumukunot talaga ang aking noo at tumatabingi ang labi kapag nakakakita ako ng mga bagay na wala sa ayos. Gusto ko pati kulay at size ng isang bagay ay dapat in order. Kaya rin hindi ako nagpapabili ng bagong cellphone kay Mommy dahil ayaw kong napapalitan ang isang bagay na nakasanayan ko nang gamitin.

Ang kuryosidad na nagsimula bilang isang laro ay naging isang fixation—isang mapanganib na obsesyon na unti-unting lumalamon sa kanyang pagiging "Shadow." Nakatayo si Dante sa balkonahe, pinapanood ang dilim, ngunit ang kanyang isip ay nasa babaeng natutulog sa kanyang kama. He knew the rules. Obsession makes men weak. Obsession makes men blind. And in his line of work, blindness leads to a bullet in the head. "F*ck," he cursed under his breath, crushing his cigarette.

Abala rin ito sa pakikipag-usap sa kanyang kliyente habang paminsan-minsan ay lumilingon sa kanilang direksyon. Napansin din niyang paminsan-minsan ay sumusulyap sa kanya ang pangunahing testigo. Mabilis nitong iniiwas ang tingin sa tuwing nagtatama ang kanilang mga mata. Bahagyang naningkit ang mga mata ni Kuro. Hindi niya alam kung kaba ba iyon o konsensya ngunit isa lang ang sigurado niya. May itinatago ang lalaking iyon.

Sa katunayan, ang paghahanap sa asawa ay naging sentro na ng kanyang buong pagkatao—isang mapanganib na obsesyon na unti-unting lumalamon sa kanyang katinuan, katarungan, at maging sa kanyang pisikal na pangangatawan. Sa loob ng kanyang malawak na opisina sa tuktok ng Vale Group headquarters, nakatayo si Alexander sa harap ng floor-to-ceiling window. Ang nagniningning na mga ilaw ng lungsod sa ibaba ay tila mga bituing nagmamatyag sa kanyang kabiguan. Pinagmamasdan niya ang abalang kalsada, ngunit wala doon ang kanyang atensyon. Ang kanyang repleksyon sa salamin ay nagpapakita ng isang lalaking malayo sa dating imahe ng perpektong bilyonaryo—may malalim na itim sa ilalim ng mga mata, mas hap