Old Fashion Cupcake Mga Nobela at Kwento

Maya-maya pa'y nagmulat na siya at agad na dumako sa akin ang kanyang tingin. Gumuhit ang matamis na ngiti sa kanyang labi at hinalikan ako sa aking noo. "Good morning, Cupcake," bati nito sa akin at muling hinalikan sa aking labi pati sa pisngi. He lovingly calls me cupcake, believing I'm his delightful indulgence, always adding sweetness to his life. His explanation of the nickname never fails to bring a smile to my face, as he effortlessly combines cheesy and endearing sentiments.

HAPON na nang matapos nilang e dispose ang mga cupcakes at cookies n'ya, halos kumita rin siya ng thirty thousand sa araw lang na iyon. Syempre hati naman sila ni Hazel sa kita niya, though minsan hindi niya ito mapilit na bigyan dahil may sarili naman daw itong pera, atsaka ang maganda sakanilang dalawa, hindi sila gaanong materialistic. Matipid sila sa pera, at kong sakali namang gumastos sila ng malaki ay hindi naman sila mamumulubi, dahil malaki naman ang ipon nila dagdag pang hindi pa bawas ang allowance nila.

"Bilisan mo na kumain." SAMANTALANG si Franki sa mga oras na iyon, sobrang nag eenjoy sa pag de- design ng kanyang mga cup cakes. Sigurado, kapag natikman iyon ng kanyang amo makakalimutan nito ang pangalan. Expert kaya siya pag dating sa baking. "Ayan, ang cute na ninyong tignan," tuwang sambit niya, na ang kinakausap ay ang mga cupcakes na nilagyan niya ng mga makukulay na toppings sa ibabaw ng icing.

Ani niya pa. "Anong hindi? Akala mo ba papalampasin namin na magkaroon ka ng bridal shower? At saka hindi naman pwedeng mamiss ang experience sa pag-oorder ng ti*e cake no!" Ika pa ni Mildred. Nagtawanan naman silang lahat dahil sa sinabi nito. Tawang-tawa siya ng makitang may cupcakes din pala na pinagawa ang mga kaibigan niya at ganoon din ang hugis ng toppers nun. Ang hahalay talaga ng mga ito.

Hindi siya nito binigyan ng oras sumagot at sa halip ay iniwan sa mesa ang isang maliit na cupcake na may chocolate frosting, at may kakaibang kaunting kagat sa gilid. Napataas ang kilay ni Sandra. Sinundan niya ito ng tingin habang naglalakad palayo. Matangkad, medyo maputi, at mukhang kasing-edad niya lang. Ngunit bago pa niya makitang tuluyan, nawala ito sa gitna ng mga tao. Napatingin siya sa cupcake na nakalapag sa mesa. “Sino naman kayang gagawa ng ganitong kabaliwan?” mahina niyang bulong.

Ngayon pa ba siya susuko gayong alam na niyang mahal siya ni Zeus at mahal din niya ito? "Ma'am, narito na po ang snacks ninyo," pukaw ng isang kawaksi sa kanyang atensyon. "Wow, I love it! Ikaw ba ang may gawa nitong cup cakes, manang?" nakangiting tanong ni Eliza sa kawaksi. "Hindi po iyong cook po namin dito." Napasulyap siya sa cupcake at kumuha ng isa sa tray. "Babalikan ko lang po sandali ang calamansi juice, ma'am."

In-off niya iyong oven at saka ako tinitigan ng may ngiti sa labi. Tahimik ko siyang pinagmasdan na nilalabas ang cupcakes. May makapal na gloves siyang suot. Nang mailabas ang kinuha niya sa oven, agad siyang lumingon sa akin at kumindat. Napatawa ako.

At bakit may pa-cupcakes? Binuksan ko ang box nang dahan-dahan. Inside was a set of six intricately designed cupcakes — may gold leaf pa ’yung isa. Mamahalin talaga. Nakasulat sa elegant card: "For your sweetness, and because you deserve only the best. — Anonymous" What the hell? Don’t tell me siya ’yung nagpadala ng bulaklak, coffee, at ngayon cupcakes?! Napaangat ako ng tingin nang makita ko silang nasa tabi ko na.

“Walang ano man. Ikaw pa ba? Ohy basta itext mo ako ng maaga sa susunod na buwan ha? Ingat suki.” Ang nakangiti ring paalam sakanya ng may-ari mismo ng bakeshop. Halos buwan-buwan ay ang pamilya nila ang sumasagot ng birthday cake sa may mga kaarawang bata sa loob ng isang orphanage sa cebu. Ang saya lang dahil aside sa dalawang layer nang cake na made to order ay nagbigay din ang may-ari ng dalawa pang kahon na naglalaman ng tig dodose pirasong cupcake. Ang cute ng mga designs. May kasal daw kasi silang ginawan ng cake at maraming ingredient’s ang natira. Imbes na itapon dahil masisira lang ay ginawang cupcake nalang daw ng mga tauhan kasi para naman sa orphanage. Masaya sila na may mga bat

Pagbukas ko pa lang ng pinto, sinalubong agad ako ng amoy ng bagong gising na harina at matamis na tsokolate. “Ay naku, best! Ang aga-aga, para na akong pinahiran ng asukal sa mukha— sticky at pawis na pawis!” reklamo ni Nene habang naka-apron pa lang at nakapulupot pa ang buhok na parang tinapay na cinnamon roll. Iba’t ibang klase ng cake at cupcakes ang niluluto namin— may red velvet, mocha, strawberry cheesecake, pati mga pang-order ng mga suki naming laging gutom sa matamis.