One Direction Midnight Memories Novels & Stories

Mabilis na lumipas ang oras hanggang sa 5:00pm na at kailangan ko nang mag-ready para pumasok sa bar na inapplyan ko. "Mica.. ikaw na muna ang bahala sa lola ko, ha? Pasensya na talaga... At p'wede ba kapag nagtanong siya kung na saan ako, sabihin mo na lang na may pinuntahan lang ako.. Pakiusap 'wag mo nang sabihing pumasok ako sa bar..." mahabang sinabi ko kay Mica, ngumiti siya at saka tumungo. "Basta mag-iingat ka, ha!" paalala niya sa akin na ikinangiti ko.

Pabalik-balik ako sa kama, iniisip ang mga pangyayari sa araw— ang matamis na mukha ni Aiden habang nagdarasal, ang umiiyak na yakap ni Rachel, at ngayon ang nakakabahalang pag-aalala ko kay Idris. Nang tuluyan akong nakatulog, pakiramdam ko ay ilang sandali lamang ang lumipas bago ako muling nagising. Ang unang bagay na napansin ko ay ang kawalan sa tabi ko sa kama. Hindi pa rin umuuwi si Idris. Panic ang biglang bumalot sa dibdib ko habang inaabot ko ang telepono at muling dinial ang kanyang numero. Agad na napunta ito sa voicemail.

ILANG oras nang gising si Maliyah pero hindi niya magawang lumabas ng kanyang kwarto. Nandoon pa kasi ang dalawang matanda. Alam niyang alam ng mga ito na bumalik siya. Imposibleng hindi sa lakas ba naman ng boses ni Daniel at Alden. Halos hindi siya nakatulog sa kakaisip kung papaano pakikitunguhan ang mga nandoon. Naisip nga niya na huwag na lang pansinin ang mga ito at bumalik sa dati niyang ugali na tila ba walang pakialam sa mundo since ganoon naman ang pagkakakilala ng mga ito sa kanya una pa lang.

Tumingin ito sa direksyon na tinuturo niya, saka bahagyang naningkit ang mata—parang kinikilala. “…Maybe,” sagot nito. Napatingin si Luna sa kanya. “That’s not reassuring.” “It’s not meant to be,” sagot nito, sa kalmadong boses. Sa huli, napagdesisyunan nilang lumabas ng venue makalipas ang ilang minuto. Pagbukas ng pinto, sinalubong sila ng malamig na hangin ng gabi. Tahimik sa labas kumpara sa loob—walang music, walang mga halu-halong usapan.

Because no matter how many women tried getting close to me after that night—none of them were her. None of them looked at me the way she did inside that elevator. Broken, Beautiful, Dangerously vulnerable, At higit sa lahat none of them stayed in my head the way Mich did. Hindi ko na siya nakita ulit matapos ang gabing iyon. At siguro dapat doon lang natapos ang lahat. One night, One mistake, and One stranger after midnight. Pero hindi gano’n kasimple. Because somehow she became the only woman I couldn’t forget.

Ang mahalaga ay may singsing siya, may edited video, at may airtime siya ngayong gabi. “Miss Domingo, papasok na po kayo pagkatapos ng isang minuto,” sabi ng assistant habang abalang nag-aayos ng clip-on mic. Tumango lang si Katrina, sabay taas ng kilay at banayad na hair flip. Pagkatapos ng isang minuto... LIVE NA! [Studio SFX: “Whooosh! Ta-daaaan! Clapping sound! Sparkling pop music in the background]

At naramdaman niya iyon ng debut ni Joan. Kung talaga kasing mahal ni Joan si Andrew, makikita niya talaga ang lungkot sa mga mata nito nu'ng hindi dumating si Andrew pero para itong nagka-amnesia nu'ng magkasayaw sila. Para ngang kampanteng-kampante si Joan noon sa kanyang dibdib. At ganoon din ang nararamdaman niya kay Joan ng mga sandaling iyon. Bigla tuloy lumipad ang tingin niya kay Joan nang maisip niyang pareho lang sila ng nararamdaman.

kkeuteopsi gireossdeon jitgo eoduun bam sairo yeongwonhi sarajin ne sowoneul ara orae gidarilge bandeusi neoreul chajeulge boiji anhdorok meoreodo gaja i saebyeogi kkeutnaneun gos Through the endlessly lost, cold and cruel days I know your name that has silently been forgotten I won't stop, I'll shout out several times Even if you're so far that I can't believe it Let's go, to the place at the tip of dawn Kinanta niya rin ang Hands To Myself by Selena Gomez version naman niya. Nang matapos sila sa recording lumabas na kaming dalawa sa Music Room Studio.

I don't know hindi ko alam kung paano sa sobrang tagal na naman ba kasi ng pangyayaring iyon it's impossible for me to remember all of it after all. --- VENCOLDASICE

"That was homophobic remark, Sandra Park, na hindi member ng 2ne1. Sabihin mo na lang na type mo ko, huwag kang pabebe, hoy! Anong taon na?" Watching them silently made me feel relief, kahit ilang minuto lang nawawala nila ang pasan-pasan kong mga problema. They are my crew, my shining mates. "Pri, upo ka na." I gave him a thank saka sumunod. "Order na lang ako."